Deprecated: Function set_magic_quotes_runtime() is deprecated in /home/dispara/astuasbalas.com/wp-settings.php on line 18

Strict Standards: Declaration of Walker_Comment::start_lvl() should be compatible with Walker::start_lvl(&$output) in /home/dispara/astuasbalas.com/wp-includes/comment-template.php on line 0

Strict Standards: Declaration of Walker_Comment::end_lvl() should be compatible with Walker::end_lvl(&$output) in /home/dispara/astuasbalas.com/wp-includes/comment-template.php on line 0

Strict Standards: Declaration of Walker_Comment::start_el() should be compatible with Walker::start_el(&$output) in /home/dispara/astuasbalas.com/wp-includes/comment-template.php on line 0

Strict Standards: Declaration of Walker_Comment::end_el() should be compatible with Walker::end_el(&$output) in /home/dispara/astuasbalas.com/wp-includes/comment-template.php on line 0

Warning: session_start(): Cannot send session cookie - headers already sent by (output started at /home/dispara/astuasbalas.com/wp-settings.php:18) in /home/dispara/astuasbalas.com/wp-content/plugins/wordpress-automatic-upgrade/wordpress-automatic-upgrade.php on line 121

Warning: session_start(): Cannot send session cache limiter - headers already sent (output started at /home/dispara/astuasbalas.com/wp-settings.php:18) in /home/dispara/astuasbalas.com/wp-content/plugins/wordpress-automatic-upgrade/wordpress-automatic-upgrade.php on line 121

Strict Standards: Redefining already defined constructor for class ftp_base in /home/dispara/astuasbalas.com/wp-content/plugins/wordpress-automatic-upgrade/lib/ftp_class.php on line 56

Strict Standards: Redefining already defined constructor for class ftp in /home/dispara/astuasbalas.com/wp-content/plugins/wordpress-automatic-upgrade/lib/ftp_class_sockets.php on line 8
As túas balas » kms

mal de escola, 2

Se non me chegaba xa coa lectura de Mal de escola, vou a embiburgo pra ver o fantástico filme Entre as paredes, traducido aí embaixo como A clase, e publicado como novela tamén con ese estraño e, ao meu ver, distorsionador nome — editores, pronúnciense, :) —. Porque nese espazo que construíu a escola moderna (republicana (!) chámanlle os franceses), nada funciona. O filme é devastador: o catálogo de malas prácticas pedagóxicas repásase de principio a fin, e a falta de respecto constante dos mestres cara aos alumnos vai medrando ata que remata da única maneira que pode facelo: o profe chámalles putas ás alumnas e un estudante é expulsado nunha escena tan dantesca que poderían asinar os irmáns Marx, se non fose porque o conto é triste.
Tiña boa razón un dos comentaristas deste blog: a escola é o último espazo moderno nun mundo postmoderno. Pouco mudou a escola dende o tempo que estudaron os nosos pais, agás polas zostregadas nas unllas e demais castigos físicos. E pouco mudará se seguimos a aparvar a perdiz: unha reforma urxente é necesaria, de currículo, de actitudes e de dinámicas, que sitúe os rapaces no centro, e non os profesores… ata de arquitectura dos centros debe mudar, pra axudar a romper ese espazo artificial e absurdo creado entre as paredes.

Mercar A clase na libraría Couceiro.

mal de escola

I

Os estudantes son agora moito peores ca antes –dime un profesor universitario de 31 anos–. O outro día púxenlles ao grupo B un exercicio que fago todos os anos: teñen que preparar unha noticia e locutala como se fose un telexornal, metendo a cabeza por unha tele de cartón. Este ano copiaron en cinco minutos unha nova de internet, e comezaron a lela tal cal. Eu cortei o exercicio de raíz e pasamos a outra cousa.

II
Calquera manual de pedagoxía podería sinalar os erros desa práctica: dende a definición dos obxectivos ata un modelo de aprendizaxe baseado na nota, pasando por construír situacións irreais que conducen a que criaturas, a miúdo batante máis achegadas á realidade cós seus profesores, bordeen ou eludan o absurdo. Se ademais este novo pero experimentado profesor lese Mal de escola, de Daniel Pennac, podería intuír que a culpa do fracaso do exercicio era en boa medida súa.
As renovacións pedagóxicas, as contrarrenovacións, os sindicatos, os políticos, as anpas e os medios de comunicación foron sinalando como causas do fracaso escolar o método, as reformas legais, as infraestruturas, as familias desestruturadas, as vacacións dos profes ou esa violencia da mocidade que tan precisamente describe Pennac. Pero o erro está na falta de amor, como di Pennac, e na falta de autocrítica, que é outra vertente da falta de amor.
Mal de escola é poliédrico, embarullado e marabilloso, anque Pennac é fondamente conservador: de aí a súa teima nos alicerces do ensino: a ortografía, a literatura dos séculos pasados (ás veces moi pasados) ou, ata un punto que asusta, a proposición subordinada adverbial concesiva, que a pequena Nathalie, con toda lóxica, non entende. A escola ten que revisar métodos e amores, si, pero tamén contidos, ese pequeno e obsesivo apósito que vai xunto á aprendizaxe de modelos, e sobre o que, estrañamente, avaliamos.

Mercar Mal de escola na libraría Couceiro.

conspiración

Ocupado con dores e traballos, houbo pouco tempo nestas semanas prós ferretes. Por iso, anque non me parece demasiado atractivo, quedo con Hassan. O nome permíteme intuír a cor dunha nova bandeira, verde probablemente, e iso faime ilusión. El di que lle gusta facer de todo, e penso que quizais forme parte desa brigada de estranxeiros que levantamos a paixón desta illa. Pero cando chego á súa habitación de hotel decátome do erro. Non só é menos atractivo do que semellaba ao principio, senón que me asegura que naceu en yorkshire. De feito, a xulgar pola distensión da súa pel podería xurar que naceu en yorkshire uns cantos anos antes do que declarara previamente.
Mais o verdadeiro problema é a orixe. Non aprendeu a bicarse nas rúas de lahore, como a súa nai, nin en amman, coma seu pai. As súas torpezas proceden do fondo yorkshire. Por iso me pregunta se bico, non se nos bicamos, e por iso me advirte que non a zuga, anque en realidade nin a zuga, nin a toca, nin a mira. Leva un aro na pirola e esnifa poppers pra obter máis pracer, pero é como poñerlle un altofalante ao silenzo. Nun plisplás dime que o foda, e non o penso dúas veces: hai que saír de alí canto antes, bulindo. Por primeira vez en todo ese tempo fai un movemento, e víraseme de costas. Cando vexo o seu vello lombo peludo tento mover a perspectiva, pero el rexéitao: unha soa cousa, dunha soa forma. Aquilo fáiseme demasiado insoportable, nótaseme e convídame a irme. Acabo de vestirme antes de que el remate a frase e saio do cuarto 310 batendo a porta, medio querendo, medio sen querer.
Unha vez fóra, baixo unha fermosa luz de comezo de primavera, pregúntome como é posible que nesta illa fodan tan mal: xa non creo nas casualidades, nin no determinismo xenético, nin na formación cultural. Ten que haber unha gran conspiración detrás que impuxo o mal sexo nesta illa. Agora só me queda saber se esa conspiración é contra min, ou sinxelamente contra o planeta.

conversión

Tiven esta semana aquí a Barataria, e a miña vida e os meus feeds andaron moito a bravo. Sentoume moi ben a súa alegría, pasearmos polo monte e apañar unha boa gripallada pra el me coidase. Por iso e por outras cousas laborais non tiven tempo de mencionar aquí a Jason e a Barry.
Jason é un rapaz inglés que veu pra estoutro país a relaxarse e pasar seis meses en casa duns amigos. A casa está ao das montañas, moi alonxada da xente, e recíbeme en pixama. Dende a conversa previa ata o momento da cita pasaran trinta minutos de estrada e trinta quilos de peso, e o ferrete foi rápido e acelerado: os seus compañeiros de piso estaban por chegar dun partido de rugbi, e había que bulir. Así que como todo saíu un pouco atrapallado e saín daquela casa calzándome polo xardín, quedei á noite con Barry. Barry é un escocés que vive nas casas que arrodean unha planta petroquímica, estuda danza e fai unha dieta sen azucres. Pero non sempre foi así: antes saía á noite, bebía, tomaba fariña e éxtase e langranaba de aquí pra aló sen beneficio. Agora quitouse de vez. Recíbeme en bata de casa con zapatillas, e dáme un café sen azucre e unhas galletas sen azucres (anque malpocadamente con carb) e durante dúas horas cóntame a súa vida e o ben que se sente agora sendo mellor persoa, escoitando a chaicovsqui e prescindindo do azucre. Nun momento dado, cólleme a man, ponma enriba da súa pirola e chámame tímido. E clics, decátome de que algo non vai funcionar. Velaí, na vida suxa debeu de esquecer o de bicar e tocar, e ao máis puro xeito británico cre que foder consiste estritamente en que eu lla zugue, e chao.  Ao rematar, e mesmo antes de limparnos (algo que fai moi rápido pra non luxarmos nada) bótame rapidamente de casa.
De camiño de volta vou cavilando: canto máis fodo pra fóra, máis amo a Barataria.

failure

Hai unha faisquiña perfecta en Neil Gaiman, que xa estaba en Sandman, que xa estaba en Neverwhere, que volve aparecer agora en The Graveyard Book. Esa membrana transparente que separa fantasía de mundo corrente é nesta última novela imperceptible ata non poder máis. Non é grotesca, non é ridícula, non é exhuberante. Esvaería se estivese aí. El di que lle debe moito á historia do neno da selva de Kipling. Quizais si, e tamén moito a Chesterton. De feito a historia do neno abandonado no camposanto e criado polos mortos está cheíña de momentos deliciosos. Pero a outra historia, a do neno predestinado a mudar o curso da historia xa a vimos, xa a limos en moitas partes, e esa segunda historia vaise facendo co control da novela, e esmagando a outra, ata que cando a última páxina dá a volta xa non sei moi ben que novela foi a que relín.

vrao

Hai xa tempo que un xornalista chamado Manuel Jabois pasa por esta casa. Pouco sei del. Ademais de que el mesmo ten un blog, e de que por un par de fotografías apostaría a que está supercachondo, pouco máis. Pero collinlle bastante cariño.
Por iso cando aí atrás atopei un libro publicado por el nunha editorial das pléades, animeime a compralo. Malia o cachondo que está e o cariño que lle teño, non podo dicir que A estación violenta me gustase moito. Durante a súa lectura lembrei moitas veces de Nélida Piñón, que sendo adolescente escribiu “subía pola costenta pendente” e que ao decatarse da redundancia tivo unha crise de escritura que a deixou afastada do papel por uns anos. Hai frases e circunstancias moi interesantes no texto e tamén unhas cantas toneladas de malditismo que seguro que fai as delicias dos viciados no xénero. Pero se Jabois me segue tendo algo de lei despois disto pediríalle que a próxima vez mo deixe ler a min antes: este libro, ben editado e transformado nunha obra de teatro, ía gañar moitos premios e transmitir moita beleza.

doppelgänger

Fago unha viaxe a glaspop e aproveito pra planificar dous ferretes: , un malaio de orixe chinesa, vive nunha torre de pisos illada e moderna no oeste da cidade. Ao edificio éntrase cruzando un porteiro automático máis difícil de descifrar ca unha esfinxe e logo por un escandaloso ascensor que canta os pisos ao subir. O andar é amplo, cunha perfecta e ampla saída de incendios. O piso é sorprendentemente de madeira (no carpet!) e está decorado dunha forma bastante discreta: unhas cadeiras altas como de barra de bar, unha cociña integrada e, curioso, un secador de pelo ao pé da cama. Uí é moi falador, e botamos un par de horas de parola no sofá antes de meternos na cama: pon a alarma no seu iPhone de 16 Gb e fai como pra aconchegarse contra min. Ten un corpo como de panda imberbe, o pelo da cabeza como de freganzo, e zurricha a iardas de distancia.
Despois de traballar e facer recados pola cidade vou xa de tarde á de Ianis, un grego da verdadeira atenas, que vive nunha torre de pisos illada e moderna no leste da cidade. Ao edificio éntrase cruzando un porteiro automático máis difícil de descifrar ca unha esfinxe e logo por un escandaloso ascensor que canta os pisos ao subir. O andar é amplo, cunha perfecta e ampla saída de incendios. O piso é sorprendentemente de madeira (no carpet!) e está decorado dunha forma bastante discreta: unhas cadeiras altas como de barra de bar, unha cociña integrada e, curioso, un secador de pelo ao pé da cama. Ianis é moi falador, e botamos unha horiña de parola no sofá antes de comezar a zugala e ir prá cama: mira a hora no seu iPhone de 16 Gb e facemos algo de sexo birrioso. Ten un corpo forte e rexo, nariz grande e pirola en persistente estado de relaxación.

conxunción

Se os brasileiros son con diferenza os nachos que peor foden do mundo e este país onde vivo é o lugar onde peor se fode, meter un ferrete cun brasileiro nunha escola de discapacitados de auchterarder presentábase coma un reto. E aló fun. O casopo onde vivía era unha especie de faiado dun só cuarto que se erguía sobre a escola, e as paredes tíñaas empapeladas con cadros pintados por el, DVDs, e xogos de play: en auchterarder os días libres son peores cós días de traballo. Foi unha mágoa, con todo, que entre eses DVDs non houbese unha guía pra aprender a pinar. Guilherme non bicaba, nin tocaba apenas, nin acariñaba, nin por suposto zugaba. Correspondía co modelo A de brasileiro: espiuse, deitouse boca arriba e esperou que eu fixese algo. Eu empecei con vocación e vontade, pero pouco e pouco fóronseme esquecendo os folgos, vendo que aquela masa de paulista tirando a fortachón tendía á inmobilidade absoluta. Cando me dixo un “estás moi tranquilo” comprendín que todo chegara á súa fin. E nesa noite, por primeira vez en 33 anos, deixei o ferrete a medias e marchei.

estudantes

Cósmede é un rapaciño miúdo e fermoso da mariña, que estuda algo de xornalismo. Na súa habitación compostelá, escura, case sen luz, hai unha colección de botes de colonia, un par de pósters de RebeldeGüei, un armario ateigado de roupa aínda coa etiqueta, algúns apuntamentos aquí e acolá, e dúas bandeiras penduradas das paredes. Unha é de canadá, que foi onde pasou o mes de xullo decatándose de que lle molaban os rapaces. A outra é de malta, onde estivo o mes de agosto fodendo con cinco rapazas e tres rapaces, e onde entrou no hospital cun coma etílico que proba sacando da carteira unha nota: “hola, te recogimos inconsciente y te llevamos…”. No cuarto non hai libros. Non a zuga.
Lorenzo é un rapaciño fraco e enfermizo de xixón que estuda algo de farmacia. Na súa habitación compostelá, escura, case sen luz, hai unha estantería baleira onde alguén, seguramente os inquilinos anteriores, ou os anteriores, pegaran adhesivos de tendas de tunaxe. Ten un computador grande e escóitase o messenger funcionando por detrás. O armario teno baleiro e coas portas abertas, como pra que se expanda e circule polo cuarto o olor a rancio. Ou quizais ao revés. No cuarto non hai libros. Só a zuga.

zfk

Oito detalliños sobre Costa Norte/ZFK, o último libro de xurxo borrazás:

  1. Que ben escribe Borrazás, diola.
  2. A ciencia ficción é un xénero chanante, onde a fe e a confianza do ou da que le vai ata as estremas do crible. Pero tampouco se pode abusar dos cómplices da farsa con enlamados literarios.
  3. Que ben escribe Borrazás, diola.
  4. Como mola o capítulo Eco. Reléoo, reléoo.
  5. Que ben escribe Borrazás, diola.
  6. Cago en virginia wolf e en todos os fluxos de consciencia.
  7. Copio e pego: a un autor non lle custa inventar un mundo. O problema é inventar unha linguaxe nova que fale do existente. Niso estiven estes anos, abraiado fronte aos xornais, a sofisticación no control das ideas e os comportamentos e a nosa capacidade para empeorar as cousas.
  8. Non estou moi seguro de que isto sexa unha novela, e as primeiras sesenta páxinas son ben duras de moer. Pero que ben escribe Borrazás, rediola.