Levo un par de días negando o evidente: vou pasar o vindeiro mes fóra da miña casa, dando tombos por unha rede de países afumados e ruidosos: teño por diante catro semanas ateigadiñas de eventos e sobriños, pero nin así se me esvae a preguiza. Miro prás cerdeiras do xardín, pró ceo que agora clarexa, prás madrugadas que comezan ás dúas, e decátome de que non quero marchar, que non quero desprenderme desta tranquilidade precisamente agora.
Con todo, despois dun acelerado día de preparacións, estou na sala de espera dun avión, arrodeado de españois que berran e protestan por todo. Miro pró reloxio e imaxino qué pasaría se perdese ese avión ao que xa non hai saída, se collese o bus de volta á cidade. Non sabía que tres horas despois estaría nun olivedo, alumeado só das estrelas, fodendo sobre o capó dun coche vello: olía a arxila, a calor e ás toupieiras que, coas cabezas apuntando levemente sobre os torróns escuros, tentaban descifrar esas vibracións de amor.

Algunha maldade houben de facer pra encadear tantos castigos, así que cando penso que vou meter un ferrete cun guapiño postadolescente loiro plántaseme na casa un tal Fraser, administrativo do hospital local e que, se ben na cara coincide lixeiramente coas fotos, no bandullo decididamente non. Un trazo típico local é a acumulación de hamburguesas á altura do cinto, e outro son sen dúbida as rarezas, e este di que quere foder con lentes, que aquilo mellor non o fai, que istoutro non che sei, que lle dá reparo que eu non estea limpo, e cousas semellantes. Eu penso no veciño, que ten a radio a todo meter co disco da scottish-quenlla, e procuro non darlle demasiada importancia. Pouco a pouco empezamos, pero a falta de sintonía é total: competimos a torpes, golpeámonos cando facemos manobras pra quitar un pouco de roupa, e cando lla zugo retórcese e berra, aparentemente máis por cóxegas ca por outra cousa. Mais ao cabo, polo propio peso, a cousa acaba indo ao rego. E cando parece que queda pouco, supetamente detense e pregúntame con cara de susto: comeches algo con pesto nas últimas horas?
Suspiro e, sen responderlle, penso “mandarinas, paspán, mandarinas“.
E volta empezar.

A nostalxia é unha substancia velenosa e paralizante, como a trabadela de moitas arañas. Así que cunha certa obriga, pero tamén con moita prevención, merquei Das novas cousas de Ramón Lamote. Por suposto, na miña memoria acuática non gardo lembranzas exactas das primeiras Cousas, pero si unha imborrábel sensación de pracer, de divertimento. As novas cousas son 100% Lamote. Tamén, en particular nas primeiras páxinas, 100% anos oitenta, cunha forma de narrar e sobre todo, cuns problemas que pertencen a un mundo que xa non recoñezo. Un mundo rematado, que máis có riso aberto, provoca un estraño fruncido de dor, como de proído máis ben. Pero contra a metade do libro, Lamote solta a melena dos pelos que lle quedan, recoñece que usa correo electrónico e debuxa unha cidade utópica que, sen deixar de ser lamotiana, é puramente moderna e contemporánea. E éntralle a un o gusto, vendo o cadáver da nostalxia aos pés da cama.

Despois de asistir a unha interesantísima conferencia en embiburgo, quedo cun chavaliño rochoso da illa da trindade. Doutorando en química, recíbeme nunha habitación moi ampla e bastante decorada, ao pé dunha fábrica de cervexa. Sobre a mesa de noite ten un candeeiro de sete brazos e eu pregúntolle, un pouco por brincar, se é xudeu. Prá miña sorpresa dime que non naceu xudeu, pero que segue os seus preceutos. Dimo como se tal cousa, co seu corpazo negro no límite das tres cifras e cunhas rastas que lle chegan a medio lombo. Polas paredes ten penduradas distintas imaxes de buda, e de credos que eu imaxino orientais, e no fondo de pantalla do computador un sagrado corazón de xesús. Abstéñome de preguntarlle se segue todos estes preceutos, porque a combinación de kosher, xexúns e vixilias pode requirir varios megas de memoria pra procesala.
Con todo, hai un preceuto que non segue, e eu agradézollo. E aínda que os meus principios me obrigan a foder con británicos, non hai nada como a multiculturalidade pra chegar ao pracer verdadeiro.

Iop e DjSu mándanme prá xugular Habitacións separadas, do italiano Tondelli: un paisano, nos seus 32 anos, ten que afrontar unha relación na distancia e os dilemas da contrución familiar homosexual: é verdade que aquilo era italia anos oitenta, e que igual que deixamos atrás os fulares, as cousas teñen mudado bastante no político, no xurídico e no afectivo. Pero a familia, ou a súa ausencia, seguen aí. A familia, esa institución que nos aprende a morrer, a restarlle importancia á morte, a combatela coa ficción da transmisión patrimonial e un conxunto moi ben artellado de rituais. Esa familia inexistente está en Tondelli, e tamén en min, á miña maneira. O libro acáboo, algo fastiado de tanta dor e tanto romperse a cabeza propio dos oitenta.
Mentres, o meu sobriño Henock baixa facer as compras na mochila do seu pai, e o meu outro sobriño Antón nace con cesárea e 3200 g, na véspera das letras.

Cando Neil tiña seis anos, un paisano entrou no ximnasio dunha escola da súa pequena vila e matou a tiros a dezaseis nenos. Todos eles tiñan tamén seis anos.
Non sei se Neil estaba nesa escola ou nalgunha das outras dúas que existen na localidade. Non lle quixen preguntar. Quizais non quería saber se esa pel donda de hamburguesa era produto dunha especial aversión aos ximnasios, ou se era só tipismo.
O caso é que Neil responde ao modelo penedo: déitase, pecha os ollos, e agarda. Despois dalgunhas tentativas de atoparlle amor, paixón ou interese nalgures, pasei á fase efectiva pra rematar canto antes e pillar aínda os últimos minutos da final da copa da uefa. Pero non, e a pesar de poñer os meus bíceps a punto de neve, ía escoitando na radio do veciño as ocasións perdidas. Sobre as sabas aquilo ía tomando corpo de catástrofe, ou peor, de aborrecemento. E o final chegou, como era de agardar, con prórroga e derrota.

Como sempre, fun ver o grupo que non era. Grazas a Jackson coñecía algo a MGMT, pero dos postpunk Futureheads e dos Cansei de Ser Sexy, malia as recomendacións do vello Plattdorf, pouco máis sabía. Pero a maioría dos adolescentes e mozos brancos de clase media que estaban alí viñan por todo, menos polos MGMT, así que empezaron de primeiros. Non podo falar moito porque teño que poñerme en primeira fila pra distinguir un baixo dunha guitarra, pero o concerto non foi aló gran cousa: se o que mola do mp3 é precisamente os detalles dos teclados, a claridade da voz e a atmosfera recreativa, todo iso desapareceu onte do ABC de glaspop. “Imos darlle brasa a estes tipos”, e veña guitarreo, pra demostrar que saben tocar o instrumento igual có outro millón de persoas que fai o mesmo. A iso os críticos, que son os que saben, creo que lle chaman “guitarras poderosas”, pero eu só sentía a vibración na uretra, e ao resto do público tampouco pareceu que lle chistase demasiado. Iso si, como estaba en primeira fila puiden baixar do podio estético ao cantante, disfrazado de peterpán en sandalias, que era o típico colgado amigo do teu curmán que se electrocuta na piscina da casa dos pais, e substituílo polo batería, do que non consigo atopar información en ningures.
Despois quedei a investigar que era iso do post-punk dos Futureheads, e así a vulto pareceume bastante punk. E molón. Pero o corpo levaba xa un bo pedazo facendo todo tipo de sinais: febre, dor muscular, cansazo, incomodidade, ganas de mexar, dor na pirola… Así que antes dos brasileiros collín o tren de volta, deixando atrás un público hiperfermoso que, estrañamente, mirara pra min con interese: naquela congregación de tipos fracos querendo parecer tristes tuberculosos, un enfermo auténtico estaba en condicións de competir.

En realidade, estes últimos posts non debían existir, pois son produto da febre e da incomodidade, e si un sobre danny, ese médico malaisio que me diagnosticou o domingo de mañá.
Fillo de xaponés e de australiana, a súa lingua materna é o inglés, e fálaa cos seus amigos da elite de kuala lumpur aínda que, recoñeceu, sabe o mínimo de malaio por se vai comprar ás tendas ou así. Por iso veu a escocia a estudar medicina, e por iso realiza uns erres escoceses como ningún outro malaio. Ten unha conversa esmagadora, tanto que nos breves respiros en que podo meter baza, xa nin me acorda o idioma e digo torpes palabras de aceptación ou negación ao tema do momento: cómo se certifica unha morte, cantos tipos de sarcomas hai e como afectan a poboación ashkenazi, e tamén, oh premonicións, cales son as enfermidades de transmisión sexual máis comúns nesta illa. Ten un corpo estupendo, pero procede con eses costumes orientais que non consigo aparellar co desexo: os arrotos e comer coa boca completamente aberta. Ademais, está obsesionado coas tetiñas e cos embigos, así que todo o sexo se reduce afortunadamente a iso: lambedelas de embigo ata quedarmos durmidos.
Á mañá xa foi todo así: pánico, suxedade, diagnose, vergoña.

Queipo é o meu escritor favorito vivo por unha longa serie de razóns, e o morto sen dúbida cunqueiro. Así que se en Saladina se xuntan os dous, todo debería ser perfecto. De feito, o vello e a neta van contando as súas cousas cunqueirianas, si, pero alí están as moscas sen ás das kerguelen, e a rémora xigante, e as difíciles rotas pra entrar nos subarquipélagos das maldivas, que son as chaves que me unen a un universo novo, ao meu universo. E claro que creo que as Cotovías son sete, como carapas de laranxa, e que a do medio ten unha montaña verde. Créoo porque é verdade, como son verdade todos os contos fantásticos de Hakim, todas as palabras que se escoitan na barbería. Pero, ai, o que non é verdade é que preparen un año da cea en dez minutos, que durman e se ergan sen xeito nin maneira, e que neses irrelevantes detalles rompa o fraxilísimo cristal que di: estou disposto a crer todo o que me digas.

Algo hai que facer mentres vai chegando a madrugada e a incomodidade da pirola non me deixa durmir: así que me poño a ver na cama Últimos días, película romántica do encontro entre gai-guapérrimo-fodedor-superficial dos Ánxeles e gai-nonseise-gai-mormón de Utah. A historia ten todo o que ten que ter, as frases que hai que lembrar, unha miguiña de chiscadelas pra romper a friaxe do sucedido e a súa parte reivindicativa e de autoaxuda. Todo no seu sitio, ata a bágoa do final.
Pero, por deus bendito!, non é este precisamente o filme pra ver cando se terma dunha granxa de bacterias.