Deprecated: Function set_magic_quotes_runtime() is deprecated in /home/dispara/astuasbalas.com/wp-settings.php on line 18

Strict Standards: Declaration of Walker_Comment::start_lvl() should be compatible with Walker::start_lvl(&$output) in /home/dispara/astuasbalas.com/wp-includes/comment-template.php on line 0

Strict Standards: Declaration of Walker_Comment::end_lvl() should be compatible with Walker::end_lvl(&$output) in /home/dispara/astuasbalas.com/wp-includes/comment-template.php on line 0

Strict Standards: Declaration of Walker_Comment::start_el() should be compatible with Walker::start_el(&$output) in /home/dispara/astuasbalas.com/wp-includes/comment-template.php on line 0

Strict Standards: Declaration of Walker_Comment::end_el() should be compatible with Walker::end_el(&$output) in /home/dispara/astuasbalas.com/wp-includes/comment-template.php on line 0

Warning: session_start(): Cannot send session cookie - headers already sent by (output started at /home/dispara/astuasbalas.com/wp-settings.php:18) in /home/dispara/astuasbalas.com/wp-content/plugins/wordpress-automatic-upgrade/wordpress-automatic-upgrade.php on line 121

Warning: session_start(): Cannot send session cache limiter - headers already sent (output started at /home/dispara/astuasbalas.com/wp-settings.php:18) in /home/dispara/astuasbalas.com/wp-content/plugins/wordpress-automatic-upgrade/wordpress-automatic-upgrade.php on line 121

Strict Standards: Redefining already defined constructor for class ftp_base in /home/dispara/astuasbalas.com/wp-content/plugins/wordpress-automatic-upgrade/lib/ftp_class.php on line 56

Strict Standards: Redefining already defined constructor for class ftp in /home/dispara/astuasbalas.com/wp-content/plugins/wordpress-automatic-upgrade/lib/ftp_class_sockets.php on line 8
As túas balas » kms

vencello

Hai moitos, moitos, moitos anos que coñezo o guionista de Historias de Galiza I e II. Todo o pouco que aprendín de banda deseñada aprendino del e da súa infinda xenerosidade. Porén, admito que chegaba aos seus álbumes con moitas reservas. Quizais sexa o título, quizais a temática aparente —cun interese con asíndota en 0—, pero dábame preguiza botarme a lelos. Ao final foron, rapidamente, un atrás do outro, a pesar das ilustracións ás veces dolorosas e outras simplemente afeccionadas. Tamén hai algún brillo na parte gráfica, nos encadres, pero eu atribúoos máis a meticulosidade narrativa do meu amigo do que á calidade dos debuxantes. Por suposto, descubro que o libro non trata de historia, e salto divertido as páxinas e informacións que tratan de finxir o contrario: estes libros falan do amor, da confianza, do poder. Como debe ser.
Tamén hai amigos polo medio no libro das viaxes imaxinarias. Neste caso o resultado é menos satisfactorio: non acabo de pillarlle o punto a unhas historias que deixan insaciado, que se achegan á área e non acaban de rematar, como nun infindo partido de balonmán. As ilustracións, ás que lles recoñezo mérito, pasan sobre a miña sensibilidade como un coche gris pola autoestrada. A sombra de Calvino resúltame demasiado forte, ou ben é acatada con demasiada compracencia. Quizais todo parta do punto de desencontro inicial: non, non creo que as viaxes sexan voltar; aínda creo que son fuxir.

1/2

Dígolle que me diga o seu nome, insístolle, pero sei que non mo vai dicir. Neste hemisferio chámanlle Stanly, pero o seu nome real, aquel co que se identifica nos barrios chineses de Johor (Malaisia), quedará perdido entre os porlís de ideogramas, os botes de vitaminas, as revistas de perruquería e os cunquiños de snacks. Co seu tatexante inglés dime unicamente no, e yes, e pregúntame pen? mentres ma chuza. Non pesará máis de 45 kg incluído o pirsin da cella, a boliña prendida na lingua e o ferragancho que lle pendura da mamila esquerda. E aí está dándome, baixiño, calado, fuxindo cos seus ollos dos meus ollos, protexendo un pasado que, despois duns cantos chineses, sei que é innegociábel.
* * * *
Tommy, de nome real To, é máis aberto e cóntame das súas escasísimas relacións. Procede dunha cidade da China central, e leva neste país catro anos; comparte un piso ao que se lle estropeou a caldeira da calefacción, así que logo de falarmos un pouco, cando o frío nos empeza a enchoupar os ósos, cubrímonos co edredón, levántolle a camiseta e comezo a lambelo. Quizais teña a piroliña máis pequecha que vin nunca, pero iso non había de ser malo; o medo e a angustia si o son, o que sumado aos equilibrios co edredón e á música que pon pra que os seus compañeiros de piso non sospeiten nada —e que de certo os fará sospeitar— fan que aquilo camiñe con paso firme cara ao desastre. Ao final encadeamos un par de posturas eficientes e todo remata máis ou menos ben. Ao despedirme no portal pregúntame se nos volveremos ver ou se isto foi só un ferrete máis. Respóndolle que ningún é nunca un ferrete máis.

travelbook

Así comezamos o ano: Piononos en Pedro Abad. Cullereiros. Alfajores en Medina Sidonia. Carráns. Tortas de aceite en Alcalá de los Gazules. Garzas boieiras. Flamengos. Alcachofas en Xerez. Mazaricos. Un cervo morto na estrada. Salmorejo en Chiclana. Garzotas. Bocartes fritidos en Ubrique. Perdices. Rapinas. Lentellas en Big-Maceda. Cegoñas. Unha pitón. Pirolas en Ciudad-Ajo.

albania

Dez anos antes de que Ismaíl Kadaré escribise a historia de Basri Hankoni e da súa descendencia, Gabriel García Márquez facía o propio coa dos Buendía. Pero mentres o colombiano iniciaba en español unha carreira que o levaría, por méritos e por cotas, a vestir de branco na Academia sueca, Kadaré escribía A estirpe dos Hankoni nunha lingua minorizada falada por uns oito millóns de persoas, destinada a gardar silencio durante décadas. A novela, breve, aparece agora precisamente na lingua de Márquez a canda outras tres historias. Non é o mellor libro de Kadaré, seguramente pola súa irregularidade (son catro pezas de momentos moi afastados da súa carreira creativa), ou quizais porque estas novelas breves son unha pálida sombra do que algunha vez, na súa cabeciña, buliron por chegar a ser.
Con todo, a historia dos Hankoni acompáñame no avión a este país, e non me queda outra que acabala xusto antes de meterme na ducha e limpar a pel de continentalidades. Cando despeguei caía a neve no aeroporto como nas montañas de Gjirokastër; ao aterrar, vai un día cruel e soleado como o inverno de Vlorë.

Máis sobre Kadaré.

pais

Cada vez hai máis pais ao meu redor. As conversas con eles xa non son calmadas e repousadas como antano e vénse interrompidas por choros ou, máis frecuentemente, por xoguetes que saen voando e que nos baten na cabeza. Aínda non teño claros os sentimentos a este respecto. É verdade que estraño a apracible calma da vella amizade, do diálogo, da pausa e do silencio; pero tamén non podo deixar de marabillarme ante esta ou aquela resposta dos pícaros e de sentir a vertixe do tempo que está por pasar, veloz.
Quizais todas estas cousas pesen na lectura de Crónicas birmanas, onde xa na portada o protagonista, un debuxante francocanadiano, empurra o carro do seu fillo polas rúas de Rangún, capital da birmania ocupada pola opresión e a ditadura. E así fan desta banda deseñada unha historia moi especial que, a pesar de ter moito do típico conto de occidental contemporáneo flipado co resto do planeta, atopa un ritmo moi equilibrado entre cotidianeidade, humor, perplexidade, autobiografía e a sempre presente Aung San Suu Kyi, invisible e fóra da banda deseñada da vida: por ela, polos monxes esmolantes de arroz, por ese neno europeo que pasea en carro polas rúas de rangún, ergo un pocillo de café quentiño nesta tarde fría. Á vosa saúde, á nosa saúde.

tintinoloxía

Ferre descóbreme un verdadeiro tesouro: Tintín y el loto rosa, un exercicio narrativo e ensaístico sobre Tintín tan interesante coma a desputa coa Fundación Moulinsart pola publicación dunha trabe da tintinoloxía sen ningunha imaxe de Tintín. A historia detectivesca é breve pero contundente e fermosa, e o momento en que Tintín lle lambe a crica a Catherine Deneuve vai ser difícil de esquecer. Ora ben, os mil exemplares que se puideron editar andan agora polos 300 € en eBay.

planeta chiclana

Necesitamos un par de ibuprofenos e cear algo, así que subimos ata chiclana. Pillamos dúas pizzas nun microrresturante local e despois imos a unha rúa algo afastada pra ver a Da’í. Da’í é un carpinteiro duns 26 anos que vive nunha casiña baixa, nun barrio deses sen beirarrúas que só saen na tele cando hai asasinatos de mulleres ou toca a lotería, e que o alcalde local decidiu nomear como os planetas: calle marte, calle venus, calle júpiter… Éntrase dende a rúa directamente á sala, onde viven todas as criaturas do piso: el, unha pitón preciosa que se chama frigolito e unha televisión xigantesca, pero sen antena. Ao pouco, e logo duns movementos acrobáticos que seguramente aprendeu nas pistas de baile, Da’í pon algo de música e empézanos a bicar con forza: aínda que fode bastante ben e ten unha pirola case perfecta, é difícil concentrarse con Camela a toda rolla. Ao final acabamos, despedímonos sabendo que nunca máis imos ver a pitón frigolito, e regresamos camiñando polas rúas medio asfaltadas de chiclana ata este noso planeta onde os homes que viven sós non teñen unha serpe, un banco de abdominais, unha televisión e dez botes de colonia por únicas pertenzas. Estas son as conxuncións astrais que conceden os ferretes.

2009

Cando espertamos acaba de saír o sol. O primeiro que hai fóra da nosa cabana é unha granadeira sen follas e con aínda cinco ou seis granadas penduradas. Poñémonos a andar por un camiño sen asfaltar e baixamos foder á praia, sobre as dunas.
Pra atraer a sorte no aninovo.

enfermeiros

Hai uns días, antes destas latosas polémicas, cavilaba a necesidade dun tag:nurse xa!. A qué se debe a elevada proporción de enfermeiros homosexuais na miña vida, non o sei. Pode ser que aos gais nos mole vestir de bata. Ou que o mercado laboral, onde se potencian as actitudes masculinas de forza e energumenismo, nos acabe botando a facerlle as curas ás velliñas. Tamén pode ser que nos guste traballar con mulleres, ou ben porque son máis intelixentes e eficientes ou ben porque non están todo o día a mirar quen ten a pirola máis grande (física ou metafórica). Ou é que a min me pon a xente que coida dos demais, supoñendo que os gais, os enfermeiros, ou ambos, son persoas máis preparadas pra coidar dos demais.
Porque iso dende logo non caracterizaba a Steve, a pesar de ser enfermeiro e gai (unha vez máis). Steve é máis ben un brutallán desta vila, brusco nos movementos, algo robusto nas formas, e tirando a animal na forma de foder, de zugala, de darlle ao veo. Tanto que á cuarta e última azouta tiven que dicirlle:hey, mate, I’m not a horse!.

valor

Falando cun rapaz que agardo que apareza axiña por aquí, soltoume esa frase tan estraña e desacougante de “o sexo, sen algo máis, non vale de nada”. O que me aqueloutra é saber a qué se referirán con ese “algo mais”, de qué se trata exactamente, e sobre todo qué lles impide atopalo na fodaina, por moi aleatoria que esta sexa.
Remoendo nesas collo o coche e vou ata embiburgo pra ver a Wiesbaden, un rapaz alemán que traballa de enfermeiro (tag:nurse xa!) e que estuda psicoloxía clínica. Non foi de chegar e encher: falamos un bo pedazo, xogamos co gato Fido, bebemos un viño rosado… Deulle tempo a despregar todo o abano de tópicos: é imposible que sexas gai e non che guste madonna, os gais non deberiamos adoptar porque somos un pésimo modelo de comportamento, ou non sei por que hai que estar orgulloso de ser gai. Resultaba tan cansino que me entraban ganas de arrincar. Pero era miralo ben, mirar prá barra de facer bíceps que tiña chantada no marco da porta e virme a sensatez: este chaval loiro, moldeado milimetricamente, preciso en todos os seus tecidos, estaba moi por riba das miñas posibilidades. Así que despois de contarme a historia do seu avó polaco no campo de concentración, de poñerme cancións de la oreja de van gogh porque son españois e de dicirme que hitler foi malinterpretado polos seus seareiros e que el non quería realmente matar na xente, puxémonos a foder.
E mentres me chovían un par de galóns de proteínas, seguía a remoer nese “algo máis”: hai milleiros de motivos pra liscar do choio coa pirola na boca, pero non se me ocorre ningún pra dicir que foder é un acto baldeiro.