mongolia interior

Os expatriados sempre acabamos fodendo con expatriados: supoño que é ao que nos condenan pequenos deslices lingüísticos, erriños aquí e acolá, ou talvez unha distinta sensibilidade venatoria. Dan ten, como todos os chineses, outro nome, verdadeiro, pero non mo quere desvelar. E tamén como todos os chineses desprega ante min tan amplo abano de prexuízos lingüísticos que podería aventurar sen medo ao trabuque que Beixín ten que ser un auténtico paraíso pra rosa díez.
Vén da mongolia interior, unha pequena provincia do tamaño de colombia onde habitan os mongois. Ben mirado, así contra o fondo branco da parede da súa habitación, ten uns trazos difusos, algo distintos aos que coñezo xa dos ghan. Tamén ten unha peculiar roupa interior, antiga pero non vella, toda branca, sen suxeición, mercada quizais no feirón de Hohhot. É máis baixo do que anunciaba, e máis cumprido. Non é que sexa estritamente gordo: é máis ben redondiño, pero duro, como unha castañiña a piques de rebentar. Cumpre tamén co outro gran tópico do sexo oriental, algo que non tería demasiada importancia se non insistise en facer algo pró que obviamente non era o día: seis preservativos despois, acabamos cada un ao seu; el mirando pra min, eu pra unha fiestra pola que se abría a cidade de embiburgo, a fábrica de cervexa e as nenas paseando na tarde do sábado nas súas bicicletas rosas.

hungría 1 - escocia 0

Csaba é un rapazote húngaro que vive ás aforas de embiburgo. Imos visitalo Barataria e mais eu e facemos o camiño un pouco en tren e outro pouco en bici, por iso do turismo, e pra que se o ferrete sae mal non sexa todo perdido. A súa casiña está chea dese baleiro dos inmigrantes: cama a medio facer, as paredes espidas, unha televisión permanentemente conectada ao satélite e sen figuriñas nas fiestras. Nas distancias curtas é máis ben tirando a feúcho, cos dentes desamañados, pero ímonos compondo entre os tres e as ganas que lle pon. Ao remate aquilo parece o manancial que alimenta o lago balaton, e na avaliación final o mozo parece satisfeito: “isto si que son ferretes, e non o que botan os británicos“, acusa.
Ao saír, e continuando o paseo en bici, Barataria dime que iso é unha chorrada, e que mo vai demostrar. Á semana vén Jaz pola casa. Os seus pais son da India, pero non sabe ben de onde (norte, sur, leste ou oeste), nin lle importa. El naceu aquí, ten unhas femosas mans de cor da púrpura, un corpo de practicante de kárate e un par de horas diarias de perruquería. Aínda que novo, traballa nunha empresa de seguros e gústalle beyoncé. A todos os efectos conta como británico e cúmprense as miñas previsións máis cás de Barataria. Ao primeiro descoido xa está de xeonllos na cama e de aí ao final non houbo quen o movese, mentres Barataria practicaba abdominais como único recurso e eu miraba e exercitaba o cerebro.

blackpool

Ao recoller a Barataria no aeroporto de parque-temático-Beatle, leveino directamente de turismo a Blackpool.
Sen paliativos: é unha cidade horrendamente británica. O seu deseño segue dúas liñas principais e case únicas: un extenso coiñal costeiro, tapizado de cemento e roto aquí e acolá por peiraos con casinos, e a liña de hamburgueserías e tómbolas que vai en paralelo ao coiñal, metendo rebumbio. Case todos somos turistas, e os turistas case todos somos grupos de homes buscando guerra e grupos de mulleres buscando guerra: eles traen pantalóns axustados e rañan na pirola, e elas levan chapeus texanos rosas, caralliñas de plástico, estreliñas na cabeza e fitas de falso satén, como de misses de discoteca. Os turistas tamén poden beber cervexa, pasear en calesa, xogar nos recreativos e comer peixe fritido. Iso é blackpool, quilómetros e quilómetros de parque de atraccións cutreiro que ule a barra de caramelo e a algodón de azucre, a pesar o vento mareiro.
Despois desta inmersión en britanidade, non é de estrañar que quince días despois ande eu buscando por Barataria nunha festa da escuma, escoitando madonna e arrimándonos a rapacetes roxos semiespidos que beben pintas de cervexa e outros líquidos gasosos.

fío

Gústame tantísimo, pero tanto tanto Gustavo Martín Garzo… De cando estiveron meus pais de visita, deixoume miña nai a última das súas novelas, El jardín dorado. Conta a historia da marabillosa infancia de ariadna e do minotauro, pero conta tamén moitas outras historias e esa mesma historia un cento de veces, como unha pequena e saborosa cebola da que se van desprendendo capas e na que sempre aparecen máis e máis gorentosas capas no interior. O seu ritmo, a precisión dos termos, e sobre todo esa fluidez de escrita que parece que procede dos tempos antigos, do verdadeiro manancial de orixe das palabras, é o que máis me engaiola. As súas palabras son unha dor doce, unha lembranza constante dos delicados fragmentos que conservan a importancia da vida. Pero tento lembrar os seus libros anteriores, ou a conferencia á que lle asisitín en ankara anos atrás, e todo esvae no esquecemento. Desaparecen as tramas e os argumentos, mestúranse as mulleres coas fontes, e cruzan veloces personaxes dos contos clásicos por máxicas rúas con semáforos sen que poida discerner uns doutros, quen veu antes e quen despois. Quédame só, ardente, a memoria do fluír da vida.

ferretobaras

De sempre pensei que iso de foder ben ou mal non existía, e que en realidade os ferretes tiñan máis que ver coa sintonía e coa lonxitude de onda que coa habelencia técnica. Pero despois do enésimo ferrete estraño (por non dicir horrible) que boto cun británico, empezo a pensar que existe algo xenético ou climático que fixo que se concentrasen nesta illa todos os malos fodedores.
E iso que o escocés Chris, un noviño profe de lingua que vive na aba dun outeiro próximo, é bastante espilido e compensa o zoupón dos seus movementos coa imitación dos meus e, sobre todo, con toneladas de cariño, directamente proporcionais ao tempo que vai dende que outro home entrou neste piso, ciscado de dvds de batman, cables de playstation e obras completas de shakespeare.
E todo vai case normal ata que nos achegamos ao remate. De súpeto entra en convulsión, e mira pra min, saca os ollos das órbitas e pon esas caras que poñen os británicos cando queren dicirche que estás facendo algo terriblemente erróneo pero a súa educación non lles permite reprobarcho. Eu dubido se quizais lla estou apertando demasiado, ou se ao mellor o estou triscando cun cóbado ou co xeonllo… pero non: cando é demasiado tarde descubro que lle ten un pánico total á visión do seme. Destraga todo cos seus movementos, cae a rolos sobre min e logo, na súa quenda, cubre a piroliña coa man pra que ninguén vexa o único que hai que ver. Fugazmente, sen tempo de resposta, mete un chimpo, desaparece e aparece cunha toalla. Hixieniza todo con velocidade e xa, aparentemente pulcro, déitase ao meu carón. Apértame, e eu síntolle a calor e confórtame a presenza de obxectos, libros e carteis por riba da súa liña de ombros. Pero o pracer, aquilo que realmente viña buscando, non podo lembralo.

anuncios

Anque os días en barcelona foron bastante apertados de traballo, quedou aínda un último salouco pra ir ver a exposición Spots electorals. Magnificamente montada, agrupada por temas e xéneros (musical, patria, catástrofe, animación…) e non polos previsíbeis apartados de espazos e épocas, dá pra botar toda unha vida buscando curiosidades, peiteando arquivos pra milleiros de tesiñas. Bótase a faltar, unicamente, unha maior contextualización dos anuncios: cal é a ideoloxía do Partido Patriota de guatemala, cal foi o resultado final nas eleccións en Novo Gales do Sur, ou así, pero incluso podemos crer que nada diso é importante agás o propio filme.
Entre as xoias e as rarezas, que hai moitas, o spot do BNG das europeas do 94, con Carlos Mella como candidato: clasificado na categoría patria, é o equivalente en vídeo a unha novela de caneiro. Non son de estrañar os resultados.

raffaella

Ademais de Barataria, co que durmo en difíciles e divertidas circunstancias de espazo, suor e ruído, Barcelona é no vrao un alabaradiós de rapacetes.
Un deles é albert. Vive preto da casa, a un par de estacións de bicing de distancia. É valenciano, e traballa de camareiro ás noites pra pagar os estudos e as pequenas performances de danza contemporánea que constitúen a súa paixón. É ademais un portento físico, alto, moreno, de ollos verdes, que se move rispidamente por un pequeno cuarto de estudante que abre a un patio de luces. Cólleme, móveme, revírame, faime todo o que lle acorda co único límite das leis físicas, e finalmente vénse sobre min contraendo e dispondo os infindos músculos, traballados pola danza contemporánea, nunha mesma harmonía.
Antes aínda de despegarmos os corpos, lambidos por unha crisálida de suor e seme, penso no mal que se fode na illa e tamén lembro aquela vella canción: com’è bello far l’amore da Trieste in giù.

winnipeg

Pra completar a tarde de paseo etnográfico por glaspop, vou ao cine. Botan un documental do que non sentín falar, O meu Winnipeg, e métome levado da curiosidade. Aos dez minutos durmo pracidamente: o cansazo do longo paseo do día, as imaxes inconexas dun videoclip en branco e negro e a comodidade da cadeira fixeran o seu traballo. Pero logo esperto, presto algo de atención e, anque xa pola metade, comezo a fiar as imaxes nun exercicio triste e divertido de memoria sobre os días en que winnipeg tiña un estadio onde se xogaba ao hoquei xeo: as imaxes dos anciáns, das demolicións, dos cabalos que se conxelaron no río, da neve caendo sobre winnipeg… a memoria é o froito da resistencia humana.

corre a modo

Dime un bo conselleiro: tes que lelo. E entre a viaxe no avión e estas últimas horas alí a vai, unha novela moito máis ca fabulosa: Festina lente, de Marcos S. Calveiro. Algo enredante no principio, faise máis lixeira e cativadora conforme a acción pasa ao primeiro plano e se desviste desas roupaxes de contextualización que a pexan un pouco. As aventuras do encadernador Ambrosio Cavaleiro, a fala dos arxinas e a Compostela do XVI encaixan perfectamente no marco desa ficción sobre o pasado europeo que levamos anos lendo e ulindo. É esta unha novela pra traducir, pra exportar, que se pode vender nas librarías de Copenhague como se fora un código da vinci (en bo), coma un pequeno nome da rosa. Incluso ten un fermosísimo final, que releo sen fartura, e que dá pra unha segunda parte ou unha terceira do manuscrito de tres serpes unidas polo baixo, na historia de todas as épocas, adiante e atrás. Algunhas pegas hai, claro, en nomes de lugares, na falta dun mapa da compostela da época, nunha páxina demasiado chea de franciscos ou nun lavanco que cae do niño cando os lavancos fan os niños ao ras. Ou que nunha novela de encadernadores, o último caderniño se me despegase. Pero se eses son os males, moita é a bondade.

informe

Inútil lembrar quilómetros, traballos e ferretes. Inútil incluso poñerlles nome ás distintas camas en que durmín. Este mesiño tivo tantos momentos de angustia e de enfado como de leda complicidade. Agora xa son memoria da que non é necesario gardar lembranza.