Como sempre, fun ver o grupo que non era. Grazas a Jackson coñecía algo a MGMT, pero dos postpunk Futureheads e dos Cansei de Ser Sexy, malia as recomendacións do vello Plattdorf, pouco máis sabía. Pero a maioría dos adolescentes e mozos brancos de clase media que estaban alí viñan por todo, menos polos MGMT, así que empezaron de primeiros. Non podo falar moito porque teño que poñerme en primeira fila pra distinguir un baixo dunha guitarra, pero o concerto non foi aló gran cousa: se o que mola do mp3 é precisamente os detalles dos teclados, a claridade da voz e a atmosfera recreativa, todo iso desapareceu onte do ABC de glaspop. “Imos darlle brasa a estes tipos”, e veña guitarreo, pra demostrar que saben tocar o instrumento igual có outro millón de persoas que fai o mesmo. A iso os críticos, que son os que saben, creo que lle chaman “guitarras poderosas”, pero eu só sentía a vibración na uretra, e ao resto do público tampouco pareceu que lle chistase demasiado. Iso si, como estaba en primeira fila puiden baixar do podio estético ao cantante, disfrazado de peterpán en sandalias, que era o típico colgado amigo do teu curmán que se electrocuta na piscina da casa dos pais, e substituílo polo batería, do que non consigo atopar información en ningures.
Despois quedei a investigar que era iso do post-punk dos Futureheads, e así a vulto pareceume bastante punk. E molón. Pero o corpo levaba xa un bo pedazo facendo todo tipo de sinais: febre, dor muscular, cansazo, incomodidade, ganas de mexar, dor na pirola… Así que antes dos brasileiros collín o tren de volta, deixando atrás un público hiperfermoso que, estrañamente, mirara pra min con interese: naquela congregación de tipos fracos querendo parecer tristes tuberculosos, un enfermo auténtico estaba en condicións de competir.

Algo hai que facer mentres vai chegando a madrugada e a incomodidade da pirola non me deixa durmir: así que me poño a ver na cama Últimos días, película romántica do encontro entre gai-guapérrimo-fodedor-superficial dos Ánxeles e gai-nonseise-gai-mormón de Utah. A historia ten todo o que ten que ter, as frases que hai que lembrar, unha miguiña de chiscadelas pra romper a friaxe do sucedido e a súa parte reivindicativa e de autoaxuda. Todo no seu sitio, ata a bágoa do final.
Pero, por deus bendito!, non é este precisamente o filme pra ver cando se terma dunha granxa de bacterias.

Despois de toda a discusión destes días sobre educación física e totalitarismo, vou ver o filme húngaro Liberdade, paixón, traducido non menos pomposamente a occidental como Rapaces de gloria. O filme é pavorosamente nacionalista: outubro do 56, os húngaros son esmagados polos soviéticos, momento que coincide coa semifinal olímpica de waterpolo entre a CCCP e Hungría. Se a iso lle engadimos unha historia de amor entre o mellor xogador maxiar e unha líder revolucionaria, creo que podemos imaxinar o resto, unha peli bastante previsíbel e monocorde, sen fendas pró humor. Pero, ai, como non pegar un chimpo ao ver o sangue na piscina, como non dar un bote cando Imre Nagy sae ao balcón, como non sentir nas entrañas o renxer dos tanques sobre budapest? Como non arrecender o cloro de Melbourne 56?

Nunha pausa do noso repouso de prescrición médica imos ver algo de danza á veciña Villabase: alí onde Parque-temático-cervantes é conservadora e señorita, Villabase é obreira, progresista e proamericana. A danza, baseada en poemas de gloria fuertes (mal escollidos e peor recitados), é bastante espantosa, pero como é breve, é de tarde e estamos nun teatro socialista de Villabase levámolo ben e divertidamente. Ao saír batemos cun cartel: un “festival pola integración” organizado polo esquerdista concello local, coa actuación de Violadores del Verso e Jota Mayúscula. Chegamos xa unicamente a Violadores, que fan a mesma base e a mesma rima cá primeira vez que os vin, hai uns dez anos. Profundamente conservadores, reivindicadores do ‘auténtico’ hiphop, lanzan proclamas contra raperillos, fascistas e políticos a partes iguais, que é pouco máis ou menos o que se agarda deles. Cando nos fartamos de mirar pra rapazolos de ollos brillantes, recollemos e saudamos ao marchar os únicos “non-españois” da carpa, os únicos “integrados”: os seguratas polacos.
Dedicado a JH

Con todo o destes días, non teño vagar pra preparar a viaxe como cómpre, pero vexo nun repente que hai entradas libres pra un concerto dos tiger lillies, e vou. Coñecín os tiger lillies de casualidade hai uns meses, pero non imaxinaba que tan axiña podería ver un espectáculo deles, un dos seus cabarés sobre os sete pecados capitais, algo escatolóxico como lle cadra a esta illa, pero divertido. E un chisco máxico tamén, non sei se pola música do banjo, polo clarinetista con ás de anxo, polos monicreques homosexuais ou porque nese pequeno e vello teatro estabamos unhas travestis tomando viño e mais eu. E era londres.

Como non todo poden ser filósofos franceses, e por un culpa dun erro encadeado, acabo vendo Punto de vantaxe, un filme sobre o intento de asasinato do presidente estadounidense na praza maior de salamanca. Con dicir isto pode parecer abondo, pero non: é peor. Hai ademais presecucións en coches da policía local salmantina, medios de comunicación que son o goberno, tramas absurdas cruzadas absurdamente, un par de centos de cabos soltos e un tipismo hispano de escarallarse. E algo máis que me deixa inquieto, a pesar de ser loiro: o novo terrorismo é latino-musulmán, e hai que irse preparando.
Mentres me rebolen na cabeza media ducia de teses posíbeis, e flipado coas imaxes de ambulancias voando, monto na bicicleta. Agora xa é completamente de noite, e como mas roubaron o outro día, vou sen luces. Paso semáforos en vermello, acelero a todo o que me dan as pernas, derrapo, cruzo carrís, salto direccións prohibidas, subo beirarrúas, baixo escaleiras e finalmente chego á residencia dos campionatos, suado, coa adrenalina a tope. Filmes coma este habían de estar prohibidos.

Unha das cousas que máis me gustan desta illa é a francofobia, unha francofobia sanota, algo ridícula e pavera, non como aquela que nos levou a perder a guerra. É a francofobia dos xornais que no suplemento de viaxes de xaneiro’07, onde sinalaban as citas importantes do ano, mencionaban o mundial de rugbi como “por fin un motivo pra visitar ese país comprendido entre Bélxica e España”.
Non sei por que estraña razón métome a ver “A escafandra e a bolboreta“, quizais porque empezaba a esa hora e levaba o bandullo demasiado cheo de carne con especies pra seguir dando voltas pola fantástica noite de glaspop. Que aborrecido, que detestable, que francés. En realidade, os países en decadencia, e dende logo este onde vivo éo, amosan unha predilección por despegar da realidade que linda na patoloxía. Cando a enfermeira lle di ao paciente que ese pensamento metafísico sobre a vida e a morte que lle acaba de mandar é “obsceno” eu despego definitivamente e dedícome a mirar como unha parelliña diante xoga co móbil, tócanse as tetas e comen todo tipo de snacks. A única atención que poño na película é pra desexar que morran axiña o paciente, a emperatriz Uxía, a enfermeira e, xa postos, francia enteira.

Grazas a ese degustador de exquisiteces que é willysifones, acabo de rematar os capítulos da primeira tempada de Carnivàle. A sensación xeral é de preguiza: como amante do banal, a requiloria sobre o mal e o ben fáiseme demasiado pesada, e moitas veces chego ao minuto 35 mirando prá lámpada ou buscando arañas polo teito e desexando que peche por esta noite a función do circo. Tamén é verdade que ao lado dos previsibles lugares comúns de méxico e dos templarios está un atractivísimo gañán orelludo e medio trenco; que ao carón desa prosodia fastiante do reverendo está o camiñar agudo do anano Samson; que ao pé de efectos especiais de serie f brilla unha historia de amor fermosa e tráxica, como todas as verdadeiras historias de amor.
Ademais o último capítulo, que eu acabo de ver cando se achega a toma de antibióticos da alba, é tan electrizante que boto con urxencia a nasa no torrente pra apañar a segunda tempada. Willy saberá.

Temeroso de que o meu sangue se transformase en néctar de pomelo, ou de que os da marca branca de zumes me enviasen postais polo nadal, paseime ao té: é máis barato, é máis quente, e haino desteïnado. Pero ou ben non o desteínan correctamente, ou ben me trabuco de bolsa, pero o caso é ao chegar a noite non hai quen durma. Despois dos somníferos habituais, levo o cine prá cama.
Hai uns días, por recomendación de orsinia, vin a moi divertida película Superbad: malia o título, e malia a inda peor tradución española, non é a típica peli americana de tetas e adolescentes. Ou si. Pero as recomendacións de orsinia continuaban con Juno. Vale que a trama ten puntos moi frouxos, e que a tensión se produce porque agardamos un terrible e tramposo desenlace en calquera momento, pero a tenrura dos personaxes (e a intelixencia) é tan grande, e todo está tan ben dito con tan poucas palabras, que nos últimos dez minutos entrei en barrena lacrimóxena, e xa non sabía se atender os subtítulos, os panos, ou os andares zoupóns de Michael Cera, esa copia do meu amigo Walter levada ao cine. É difícil vela e non desexar ser estadounidense, pero tendo en conta os últimos posts, vou deixar esa cuestión aí pra máis adiante.

No encerro destes días vin repetidas veces o vídeo de gallardón. Había algo nel que me resultaba fascinante, e non sabía o que era. Días atrás lera La ceremonia del porno, un libro que me chegou de rebote e que me descubriu moitas cousas sobre min e o meu consumo de pornografía. O ensaio ten algunhas zonas enlamadas, cando se enzoufa en andrómenas sobre teoría da imaxe, pero polo demais é bastante áxil e moi interesante: gustoume moito cando fala da relación entre porno e ficción, en especial do xénero amateur, e de como chegamos a crer que iso é verdade en beneficio da nosa propia excitación (esas dúas macizas son lesbianas, eses dous chavalotes son hetero, esa nena é alumna do profesor, etc.).
Pois iso foi o mesmo que me pasou con gallardón: excitoume crer que estaba realmente triste e derrotado; excitoume ver o intérprete traducíndolle a conversa a delanoë, como se fose verdade; excitoume a saída apresurada ao remate das declaracións. Ai, pero non, o de gallardón foi porno dirixido precisamente a eses votantes que din que estarían dispostos a votalo pero que nunca o van votar. Coma o bo porno.