Deprecated: Function set_magic_quotes_runtime() is deprecated in /home/dispara/astuasbalas.com/wp-settings.php on line 18

Strict Standards: Declaration of Walker_Comment::start_lvl() should be compatible with Walker::start_lvl(&$output) in /home/dispara/astuasbalas.com/wp-includes/comment-template.php on line 0

Strict Standards: Declaration of Walker_Comment::end_lvl() should be compatible with Walker::end_lvl(&$output) in /home/dispara/astuasbalas.com/wp-includes/comment-template.php on line 0

Strict Standards: Declaration of Walker_Comment::start_el() should be compatible with Walker::start_el(&$output) in /home/dispara/astuasbalas.com/wp-includes/comment-template.php on line 0

Strict Standards: Declaration of Walker_Comment::end_el() should be compatible with Walker::end_el(&$output) in /home/dispara/astuasbalas.com/wp-includes/comment-template.php on line 0

Warning: session_start(): Cannot send session cookie - headers already sent by (output started at /home/dispara/astuasbalas.com/wp-settings.php:18) in /home/dispara/astuasbalas.com/wp-content/plugins/wordpress-automatic-upgrade/wordpress-automatic-upgrade.php on line 121

Warning: session_start(): Cannot send session cache limiter - headers already sent (output started at /home/dispara/astuasbalas.com/wp-settings.php:18) in /home/dispara/astuasbalas.com/wp-content/plugins/wordpress-automatic-upgrade/wordpress-automatic-upgrade.php on line 121

Strict Standards: Redefining already defined constructor for class ftp_base in /home/dispara/astuasbalas.com/wp-content/plugins/wordpress-automatic-upgrade/lib/ftp_class.php on line 56

Strict Standards: Redefining already defined constructor for class ftp in /home/dispara/astuasbalas.com/wp-content/plugins/wordpress-automatic-upgrade/lib/ftp_class_sockets.php on line 8
As túas balas » sucesores de meliés

spoiler

picture-1O terceiro capítulo de Flash Forward é malo de solemnidade. Mira que estaba emocionado cos dous primeiros, pero este novo capítulo, especialmente nos seus últimos minutos, é un dominó de despropósitos e desaxustes.
Podo entender que edifiquen novos cárceres en Múnic, pois se cadra o asunto das prisións é unha cuestión de seguridade nacional. Podo comprender que inventen unha rexión en Somalia pra non pagarlles dereitos de autor aos somalís. Podo admitir que o nazi teña 86 anos en 2009, dezaseis ao comezo da II Guerra Mundial, pois calquera idade é mala pra montar un holocausto. Podo conceder que o ordenador do FBI vaia lento, mostre datos agora si e agora non, e teña unha visualización dos primeiros supermarios, mais quizais estea funcionando sobre windows vista. Podo incluso pasar que desenvolvan prá ocasión sistemas de detección das poboacións de aves, pois o I+D+i é un sector que nos sacará da crise. E dóeme ata na conciencia, pero podo transixir con semellantes erros taxonómicos e de distribucións de especies de aves, a tiro de calquera wikipedia.
Pero o que non me entra na cabeza é que lles fixen eu pra fodérenme a ficción de tal maneira.

mal de escola, 2

Se non me chegaba xa coa lectura de Mal de escola, vou a embiburgo pra ver o fantástico filme Entre as paredes, traducido aí embaixo como A clase, e publicado como novela tamén con ese estraño e, ao meu ver, distorsionador nome — editores, pronúnciense, :) —. Porque nese espazo que construíu a escola moderna (republicana (!) chámanlle os franceses), nada funciona. O filme é devastador: o catálogo de malas prácticas pedagóxicas repásase de principio a fin, e a falta de respecto constante dos mestres cara aos alumnos vai medrando ata que remata da única maneira que pode facelo: o profe chámalles putas ás alumnas e un estudante é expulsado nunha escena tan dantesca que poderían asinar os irmáns Marx, se non fose porque o conto é triste.
Tiña boa razón un dos comentaristas deste blog: a escola é o último espazo moderno nun mundo postmoderno. Pouco mudou a escola dende o tempo que estudaron os nosos pais, agás polas zostregadas nas unllas e demais castigos físicos. E pouco mudará se seguimos a aparvar a perdiz: unha reforma urxente é necesaria, de currículo, de actitudes e de dinámicas, que sitúe os rapaces no centro, e non os profesores… ata de arquitectura dos centros debe mudar, pra axudar a romper ese espazo artificial e absurdo creado entre as paredes.

Mercar A clase na libraría Couceiro.

heroes

1. luanda
A pailaroca que nos presenta o filme, como é tan pailaroca como francesa, transmítenos a súa preocupación. A ela gustaríalle que un filme sobre angola fose máis cru, que reflectise dun xeito máis realista a pobreza, a falla de garantías democráticas, a dor da posguerra e a corrupción. Se eses son os africanistas, temos un grave problema. Porque O heroe, de José Gamboa, non é só un filme cru, que fala da pobreza, da desigualdade e da carencia democrática. Tamén fala de amor, e é tenro e fermoso como as vistas aéreas sobre luanda ou a música de tito paris. E implícito sen ser oculto, cru sen ser desagradábel.

2.  pais
A estación seca e O pai son case o mesmo filme, partes complementarias da mesma historia. O pai é anterior, pero está mellor acabada, cun preciosista coidado da beleza. Nótase que neste caso o chadiano Mahamat-Saleh Haroun tivo máis prata. Pero os dous contan a mesma historia da busca dun pai e dunha familia en destrución. N’A estación seca faino a través da vinganza. N’O pai, mediante o abandono. E este Pai, aínda que desfiaña un pouco contra o final, non é só un filme recomendábel. É máis ben un filme imprescindíbel.

3. medos
E despois dun par de documentais non demasiado interesantes nin demasiado ben feitos sobre os bosquimanos, pasei a unha proxección digna de estar na historia do cinema friki. Dust Devil (1993), que poderiamos traducir por remuíño no deserto ou por diaño de pó, segundo vaiamos a un lado ou a outro da escada máxica, foi o segundo filme de Richard Stanley, un sudafricano branco con look sepultura, fillo dunha antropóloga. O resultado é unha road-movie de terror polo deserto de Namibia, con reflexión sobre o desexo de morrer incluída. Francamente divertida, ofrece unhas imaxes dunha sala de cine invadida de area do Kalahari que moitos cinéfilos non poderán borrar endexamais. Dende aquela Stanley non fixo máis películas.

pixamas

Veu Nenoarzuán estudar algo de inglés a embiburgo, e como a primeira noite non ten onde parar queda a durmir na miña. Hai anos que o coñezo, pero só o vira diante un par de veces máis. Na primeira, era aínda un chavaliño rebuldeiro de dezaseis que empezaba a xestionar iso de ser gai en arzúa. Agora, tempo despois, está moito máis guapo, leva no fociño un aro deses de arriar dos porcos e uns estupendos e relocentes coloretes país. Contámonos algúns contos, explícolle como funciona todo isto (os coches polo seu lado, as kettles, os enchufes de tres aguillotes…), el fálame da súa divertida vida, e logo imos ver (si) O neno do pixama a raias. Non lin o libro, e o filme non ten mal ningún.
Despois marchamos prá cama. Eu quedo durmido antes, nun suspiro, e non o sinto deitarse. Á metade da noite esperto e véxoo alí, ao carón, cos seus fermosos ollos pechados, os seus piercings, as súas tatuaxes e o seu pixama. O dilema é claro: pódese mallar a pirolazos a unha persoa en pixama? Non será mellor resolvelo con apertiñas e caloriña casta? O sono vénceme de novo e sácame do apuro. Á mañá, coa luz que entra da fiestra, todo muda. Dúchome, prepárolle o almorzo, limpo na casa e espértoo pra unha excursión pola montaña. El sabe perfectamente que case o dobro en idade.

anuncios

Anque os días en barcelona foron bastante apertados de traballo, quedou aínda un último salouco pra ir ver a exposición Spots electorals. Magnificamente montada, agrupada por temas e xéneros (musical, patria, catástrofe, animación…) e non polos previsíbeis apartados de espazos e épocas, dá pra botar toda unha vida buscando curiosidades, peiteando arquivos pra milleiros de tesiñas. Bótase a faltar, unicamente, unha maior contextualización dos anuncios: cal é a ideoloxía do Partido Patriota de guatemala, cal foi o resultado final nas eleccións en Novo Gales do Sur, ou así, pero incluso podemos crer que nada diso é importante agás o propio filme.
Entre as xoias e as rarezas, que hai moitas, o spot do BNG das europeas do 94, con Carlos Mella como candidato: clasificado na categoría patria, é o equivalente en vídeo a unha novela de caneiro. Non son de estrañar os resultados.

winnipeg

Pra completar a tarde de paseo etnográfico por glaspop, vou ao cine. Botan un documental do que non sentín falar, O meu Winnipeg, e métome levado da curiosidade. Aos dez minutos durmo pracidamente: o cansazo do longo paseo do día, as imaxes inconexas dun videoclip en branco e negro e a comodidade da cadeira fixeran o seu traballo. Pero logo esperto, presto algo de atención e, anque xa pola metade, comezo a fiar as imaxes nun exercicio triste e divertido de memoria sobre os días en que winnipeg tiña un estadio onde se xogaba ao hoquei xeo: as imaxes dos anciáns, das demolicións, dos cabalos que se conxelaron no río, da neve caendo sobre winnipeg… a memoria é o froito da resistencia humana.

tabarrada

O cine é unha arte en extinción: ben o demostran os dous filmes que fomos ver nos últimos días. Un, que viña precedido da vitoria en donostia, é unha historia sosa, aborrecida, pesada e filial de chinés e chinesa. A outra, aínda máis soporífera á pesar da beleza dos actores, conta o namoro entre mexicano e mexicano. Con Mil anos de oración estabamos nós os dous sós no cine; con El cielo dividido paramos varias veces o dvd e fomos durmir.

mgmt

Como sempre, fun ver o grupo que non era. Grazas a Jackson coñecía algo a MGMT, pero dos postpunk Futureheads e dos Cansei de Ser Sexy, malia as recomendacións do vello Plattdorf, pouco máis sabía. Pero a maioría dos adolescentes e mozos brancos de clase media que estaban alí viñan por todo, menos polos MGMT, así que empezaron de primeiros. Non podo falar moito porque teño que poñerme en primeira fila pra distinguir un baixo dunha guitarra, pero o concerto non foi aló gran cousa: se o que mola do mp3 é precisamente os detalles dos teclados, a claridade da voz e a atmosfera recreativa, todo iso desapareceu onte do ABC de glaspop. “Imos darlle brasa a estes tipos”, e veña guitarreo, pra demostrar que saben tocar o instrumento igual có outro millón de persoas que fai o mesmo. A iso os críticos, que son os que saben, creo que lle chaman “guitarras poderosas”, pero eu só sentía a vibración na uretra, e ao resto do público tampouco pareceu que lle chistase demasiado. Iso si, como estaba en primeira fila puiden baixar do podio estético ao cantante, disfrazado de peterpán en sandalias, que era o típico colgado amigo do teu curmán que se electrocuta na piscina da casa dos pais, e substituílo polo batería, do que non consigo atopar información en ningures.
Despois quedei a investigar que era iso do post-punk dos Futureheads, e así a vulto pareceume bastante punk. E molón. Pero o corpo levaba xa un bo pedazo facendo todo tipo de sinais: febre, dor muscular, cansazo, incomodidade, ganas de mexar, dor na pirola… Así que antes dos brasileiros collín o tren de volta, deixando atrás un público hiperfermoso que, estrañamente, mirara pra min con interese: naquela congregación de tipos fracos querendo parecer tristes tuberculosos, un enfermo auténtico estaba en condicións de competir.

mormoas

Algo hai que facer mentres vai chegando a madrugada e a incomodidade da pirola non me deixa durmir: así que me poño a ver na cama Últimos días, película romántica do encontro entre gai-guapérrimo-fodedor-superficial dos Ánxeles e gai-nonseise-gai-mormón de Utah. A historia ten todo o que ten que ter, as frases que hai que lembrar, unha miguiña de chiscadelas pra romper a friaxe do sucedido e a súa parte reivindicativa e de autoaxuda. Todo no seu sitio, ata a bágoa do final.
Pero, por deus bendito!, non é este precisamente o filme pra ver cando se terma dunha granxa de bacterias.

hungría

Despois de toda a discusión destes días sobre educación física e totalitarismo, vou ver o filme húngaro Liberdade, paixón, traducido non menos pomposamente a occidental como Rapaces de gloria. O filme é pavorosamente nacionalista: outubro do 56, os húngaros son esmagados polos soviéticos, momento que coincide coa semifinal olímpica de waterpolo entre a CCCP e Hungría. Se a iso lle engadimos unha historia de amor entre o mellor xogador maxiar e unha líder revolucionaria, creo que podemos imaxinar o resto, unha peli bastante previsíbel e monocorde, sen fendas pró humor. Pero, ai, como non pegar un chimpo ao ver o sangue na piscina, como non dar un bote cando Imre Nagy sae ao balcón, como non sentir nas entrañas o renxer dos tanques sobre budapest? Como non arrecender o cloro de Melbourne 56?