Deprecated: Function set_magic_quotes_runtime() is deprecated in /home/dispara/astuasbalas.com/wp-settings.php on line 18

Strict Standards: Declaration of Walker_Comment::start_lvl() should be compatible with Walker::start_lvl(&$output) in /home/dispara/astuasbalas.com/wp-includes/comment-template.php on line 0

Strict Standards: Declaration of Walker_Comment::end_lvl() should be compatible with Walker::end_lvl(&$output) in /home/dispara/astuasbalas.com/wp-includes/comment-template.php on line 0

Strict Standards: Declaration of Walker_Comment::start_el() should be compatible with Walker::start_el(&$output) in /home/dispara/astuasbalas.com/wp-includes/comment-template.php on line 0

Strict Standards: Declaration of Walker_Comment::end_el() should be compatible with Walker::end_el(&$output) in /home/dispara/astuasbalas.com/wp-includes/comment-template.php on line 0

Warning: session_start(): Cannot send session cookie - headers already sent by (output started at /home/dispara/astuasbalas.com/wp-settings.php:18) in /home/dispara/astuasbalas.com/wp-content/plugins/wordpress-automatic-upgrade/wordpress-automatic-upgrade.php on line 121

Warning: session_start(): Cannot send session cache limiter - headers already sent (output started at /home/dispara/astuasbalas.com/wp-settings.php:18) in /home/dispara/astuasbalas.com/wp-content/plugins/wordpress-automatic-upgrade/wordpress-automatic-upgrade.php on line 121

Strict Standards: Redefining already defined constructor for class ftp_base in /home/dispara/astuasbalas.com/wp-content/plugins/wordpress-automatic-upgrade/lib/ftp_class.php on line 56

Strict Standards: Redefining already defined constructor for class ftp in /home/dispara/astuasbalas.com/wp-content/plugins/wordpress-automatic-upgrade/lib/ftp_class_sockets.php on line 8
As túas balas » sucesores de meliés

shortbus, 2

Shortbus

Hai uns meses vin este filme nun cinema de embiburgo, con belokan ao meu lado. Gustárame moito, creo lembrar, malia comprender só a quinta parte.
Agora, baixada na casa e complementada no outro 80% cos subtítulos en inglés, véxoa de novo. E flipo, flipo coas escenas, flipo cos detalles, flipo coa tenrura, flipo coa música e flipo co diálogo entre o mocito sueco e o vello ex-alcalde de NY, que procurarei aprender de memoria pra recitar cando o mundo abanee baixo os meus pés.
Si, este por fin é o meu filme favorito ever.

lesbianas

Puccini for beginnersDespois dun día de moito traballo, e apesarado polo suicidio do rato, meto a bici no tren e vou pra Glaspop. Aquí, nesta hora da tarde, os homes son máis fermosos e máis quinquis ca en ningunha outra parte do planeta, e despois de xogar a canealos coa bici métome a ler un libro nun café e a ver un filme do Glasgay. Puccini pra principiantes, proxectada non sei por que diaños en DVD, está ben, e as oitenta lesbianas da sala e mais eu rimos bastante e despreocupadamente. É unha comedia de woody allen, pero en lesbiano, coas mesmas librarías soleadas de manhattan e a mesma posibilidade normal de liarte cun tipo e coa súa moza, ao mesmo tempo, no mesmo barrio, e sen que ninguén o saiba.

burbulla

Th BubbleCon moitos meses de retraso sobre o horario de Berlín, baixo ata Glaspop pra ver A burbulla, a nova peli de Eytan Fox. Concordo con Plattdorf no da beleza, concordo no de chorar ao final, concordo no cachondos que están algúns dos actores, e discrepo lenemente coa acusación de eurocentrismo, anque me exaspere que en cada familia árabe haxa un terrorista.
Pero as máis de dúas horas de filme sálvanse con pracer e risas, cunha inquedanza tráxica que medra e medra e medra e non sabes onde, ou máis ben contra quen, vai estourar. Así que todo resulta case tan previsíbel como fermoso e acabo coa pel de pita e coa caluga en tensión, como quedan os bordos da burbulla ao rebentar.
Pero non, non era o día pra ver unha peli de israelí que namora de palestino e ao mesmo tempo recibir as primeiras sms de Barataria dende Ciudad-Ajo. Non, non era o día de voltar triste e só na noite, en bicicleta, un pouco despois da choiva.

heroes

HeroesHoxe, só unhas horas antes de que marche Barataria, papamos un asado de porco e acabamos de ver os últimos episodios da primeira tempada de Heroes. Xa sei que na Ghalleira se viron antes; xa sei que algúns andan a descargar xa a segunda volta; pero neste pequeno mundo de Chucheland imos por diante da maior parte da sociedade.
Nun par de devedés piratas descansan, por un tempo, os ollos saltareiros de Hiro Nakamura e o rabecho de pelo de Peter Petrelli. Aí repousan tamén o sorriso de Claire a inferíbel e o inglés indostaní do doutor Suresh, que tanta risa nos deu ao longo destas semanas. Tamén están os beizos de DL, o pelo crecho de Micah, as moitas noites en que Barataria quedou durmido no meu ombro e algúns cabos soltos: onde se agochou o home invisíbel? Que será do máis guapo, o gai Zach? Era verdadeira a moza que lía os correos electrónicos? Onde marchou o haitiano?
E como ao mesmo tempo estou lendo a última apocalipse, desta volta verdadeira, sobre o capitalismo das catástrofes, creo que non hai frase máis reivindicativa e máis absurda ca esta pra fixar como lema por un tempo: save the cheerlader, save the world. Se podo saber onde encargalas, farei unhas cantas camisolas pra este nadal. Vaian pedindo tamaños.

adolescentes

Seguindo as consellas do mestre imos ver paranoid park, o último filme de gus van sant, ao festival de edimburgo. Sinto tanta empatía por un director que se dedica a facer filmes sobre adolescentes branquiños e tersos de pantalóns caídos, que nada me pode parecer mal: nin o abuso da cámara lenta, nin a secuencia un pouco absurda ou cómica ou zoupona da morte do segurata, nin nada. Só me enfada que despois de dez meses vivindo aquí aínda non sexa quen de entender un filme en inglés, de que os diálogos e as substancias se me escapen por entre os dedos e de que fuxa temeroso dos encontros cinéfilos na cola das hamburguesas: ese, o odo idioma, é o gran combate de cada día. E como o vou perdendo ás veces poño a carapucha do chándal e marcho facer skate mental sobre noriega varela, pra acabar de odiarme.

breakdance

Onte sentinme un pouco plattdorf, un pouco martinpawley, ao asistir á estrea mundial de Planet B-Boy, un documental de Benson Lee sobre o mundo do breakdance aquí e acolá. O filme é bastante previsíbel: seguimento de cinco equipos durante as eliminatorias e a final do campionato mundial de break-dance. Pero nas fírgoas dunha trama que podería resultar pesada e unicamente acrobática aparecen verdadeiras historias de racismo e traballo social nos arrabaldos de parís, códigos de honra surcoreanos, éxito e desesperación adolescente ou de amor e dor pola morte dun pai: así que de cando en cando sinto as bágoas nas fazulas, mentres ao lado unha rapazota gordecha come nachos con seis tipos de mollo.
Dos planos dos torsos dos bboys non vou falar: todas as palabras son vas.

dispor/expor

Na efémera pausa entre dúas choivas, baixo da estación de buses ao cgac, a ver qué botan. Teño pra min que hai unha diferenza entre unha exposición e un almacén, ademais da vontade, e as pezas de xavier toubes, algunhas delas ben xeitosas, dispóñense ao chou, sen moito máis criterio aparente có de “teño por aquí unhas obriñas…”. Aínda peor é unha especie de colectánea sobre a ribeira sacra (!), da que esquezo todo rapidamente, seguramente axudado por un programa de man que non consigo traducir ao meu idioma.
Finalmente, nos sotos, hai uns vídeos e unhas proxeccións sobre a putrefacción da carne, de ignacio pardo. As moscas zunindo, por moito que a execución sexa algo tosca, lévanme ao que estaba buscando, ademais de acubillarme ante a choiva: alguén tivo unha idea, e tentou transmitila.
Horas máis tardes, comentando a xogada, alguén me encarreira: o cgac é un barco ao pairo. Así semella.

xustiza

Barataria anda a mudar de traballo neste fantástico sistema onde a mobilidade laboral beneficia o traballador tanto como ao empresario. Hai quince días estaba mallando ao mesmo tempo en tres parciais: de axudante de chef nun restaurante italiano, de axudante de limpeza nunha residencia de anciáns, e de movedor de mobles e camareiro nunha empresa de cáterin, vodas, funerais e banquetes. Pero atopou outra cousa aínda mellor (máis horas) e decidiu dicirlle abur ao italiano. O patrón encaixouno un pouco mal, porque vai pechar o negocio e xa non lle compensa coller a ninguén por esas horas, e o venres, despois de acordar con el que fose a traballar, anuncioulle xa co pucho posto que non tiña demasiadas ceas e que case mellor dese un paseo (sen gañancia).
Unha hora despois de marchar chégame á casa co beizo inferior cosido á liña das cellas. Pra desfacerlle o enfado cólloo pola lapela e lévoo a ver danza, e resúltanos unha marabilla incríbel. Programadores da ghalleira: fichen a estes sete rapaces de Justitia prás súas galas de verán. Necesitarán, iso si, un escenario algo amplo onde poida coller un decorado simple e xiratorio, tan axustado ás necesidades do guión e dos movementos que non sabería dicir qué foi antes, se o decorado ou a coreógrafa. Quizais os bailaríns non son grandes figuras do brinco ou da plasticidade (anque non hai queixa ningunha), pero o conxunto resulta dunha beleza admirábel. Con todo, o máis importante é que contan unha historia. Unha historia sobre machismo e violencia de xénero sen necesidade de presentar ollos á virulé, mulleres chorando e recortes de xornal. Pero tampouco fai falta ler a baudrillard do revés pra entendelo, nin descifrar exactamente qué significa ese desprazamento lateral de cóbado na coreografía contemporánea: sinxelo, fermoso, comunicativo. Directo. Como as bagullas que me escorregaron ao final do primeiro acto ao ver, simplemente, a disposición duns bailaríns, o xogo dos seus corpos, a distribución espacial, a composición. Directas e fermosas.

política-ficción

Esta semana estrearon nesta fabulosa televisión the trial of tony blair, un telefilme de ficción onde procesan a tony blair polos crimes de guerra cometidos en iraq. O telefilme está ambientado en 2010, cando tony blair por fin lle deixa o cargo a gordon brown (un borracho de mal carácter) e mentres hillary manda nos estados unidos.
Semanas despois, gordon brown gaña as eleccións por só dous escanos e, resentido, fai que o seu embaixador na onu vaia mexar mentres se vota o procesamento internacional de blair. O telefilme, en realidade, non está demasiado ben. Xoga demasiado cos aspectos morais, co arrepentimento de blair e coa súa conversión ao catolicismo, e pouco co aspecto máis interesante da ficción política, anque impacte ver como levan alxemado na televisión a quen goberna fóra dela.
A seguir botan un documental do xénero ránquin, ao que aquí son tan tan afeccionados: as 30 mellores comedias políticas emitidas na televisión británica (case todas na pública, ademais). E nós? Cantas poderiamos xuntar nós pró documental? O como-se-fixo de Risoterapia, con pacolodeiro facendo de pacovázquez nos descansos da gravación do cifras e letras? Habería posibilidade para un telefilme xulgando a un político activo? Poderiamos imaxinar un telefilme sobre a independencia da ghalleira sen que tremesen as institucións todas do estado?
Momento conspiranoide: o mesmo día emisión do trial of tony blair na tele de pagamento, estouraba o espectáculo racista do Celebrities Big Brother, que ocupou todas as páxinas de televisión dos xornais durante esta semana. O sábado, unha asesora superdirecta de blair era arrestada polo caso da compravenda de títulos de lord.

bambús

Non lembro se vira xa Acosado por todas as dez partes, o filme chinés que en occidente se coñeceu como A casa das dagas voadoras. En todo caso pareceume fascinante. Unha pequena historia, simple pero no fondo moi complexa, narrada estupendamente e cinguida por un fino fío de fantasía que podemos chamar artes marciais, ou beleza, ou outono. Claro que eu estaba suxestionado: Fai acababa de prepararme dous fantásticos pratos de polo en mollo e rustrido de berenxenas ao estilo cantonés, e arrombábase no sofá contra min coa súa fasquía de oso panda.
A parte sexual estivo ben, lastrada polos problemas da primeira vez, aos que se lle acrecenta que chante na retina os seus olliños e que me vaia tecendo lianas do redor con bambús e ese vocabulario amatorio de home english (i love you, i miss you…), que resulta tan falso e ao mesmo tempo tan verdadeiro.
Agora que podo, heille de arrear con forza ao cabalo e liscar das montañas chinesas: que nada me reteña na casa das dagas voadoras.