ficción

En Se comes un limón sen facer xestos, sergi pàmies encadea unha serie de contos de homes separados con outros moi interesentes. Incluso algún é verdadeiramente fermoso, co que lle costa a pàmies poñerse fermoso por riba de cáustico ou irónico.
Entre eles, un que se titula ‘ficción’, e onde non pasa nada. Remata dicindo: o feito de que o fillo se durma axiña non é ningunha ofensa pró pai, senón a proba de que a ficción pode ser o somnífero máis efectivo. Cesc Gay, co seu novo filme titulado ¿casualmente? Ficción, leva esta frase á práctica: que boa peli sería se pasase algo…

teatro escolar

A última obra do centro moi-dramático galego, O regreso ao deserto, é un sorprendente despropósito. Dirixida pola mesma directora que escolle os directores da compañía, o que xa en si resulta bastante peculiar, sorprende que soterren tanto o texto, confundan tanto o ton e se organicen tan escolarmente que non se poida dicir de qué ía a obra; sorprende que sexan capaces de sacar rexistros inda-máis-peores do xa normalmente incomprensíbel celso parada ou da estarrecedora rocío gonzález (digna sucesora de luma gómez); sorprende que xoguen tan mal coa música e cos espazos con só tres mobles; sorprende que se poida perpetrar unha ridícula escena de pelexa de dez minutos con moito menos movemento cunha pintura de goya (con marco e todo); e sorprende que logo de nonseicantas representacións descoñezan tan severamente a letra dos papeis.
Hai veces en que a falta de calidade debería aconsellar, como pouco, un mes máis de ensaios. Quizais, tamén, a substitución do elenco e da dirección. Indo ao máximo, e tendo en conta que é o buque insignia do teatro galego, demisións. Así que o único que non sorprende é que as butacas estivesen, unha vez máis, practicamente baleiras.

shortbus

Creo que podo adoptalo coma o filme da miña xeración, que quizais sexa unha xeración formada unicamente por min. Shortbus cautívame pola música, polos planos, polas historias… e perdo na tradución os detalles dun argumento que imaxino frouxo: pero fíxose así, facendo, rodando, a partir duns personaxes tipo, aos que non se lles pode pedir máis ca reflexos tímidos da vida.
Prá parte máis viciosa, un chavaliño facendo de sueco que é pra morrer vinte veces. Prá parte máis prosaica, a visión do sexo, coa que empato vital e tenramente. Máis importante e moito menos importante ca todo o demais.

vicepresidente

Unha verdade incómodaMentres aquí o noso king pacta co lado escuro (pecho os ollos e cavilo ‘non sei por que pero confío en ti’), ao ex-vicepresidente dos estados unidos, al gore, dálle por rodar unha película de cine. ‘Unha verdade incómoda‘ é un documental sobre cambio climático ben interesante. E malia consistir en realidade nunha conferencia de dúas horas a un público entregado e logo botada na pantalla, déixase ver, é bastante amena e mesmo eu entendo algunhas cousas. É magoa de non percibir os pequenos detalles das súas alusións á vida persoal, ou á loita política, pero as gráficas de emisión de CO2 en inglés xa non teñen segredos pra min. Algunhas dúbidas quedan: que pasaría se non existisen as papeletas perforadas no estado de Flórida? cantas horas pode estar un político preparando o mesmo powerpoint? os demócratas usan mac e os republicanos pecé?

raíña

Vou ao cine de vila-marple ver ‘A raíña‘. Acudo á sesión da tarde porque prometen subtitulaxe en inglés, pero as letriñas duran unicamente os dez primeiros minutos. Así que teño que papar como podo un longo filme do que comprendo unicamente a cuarta parte. Como o señor pawley aínda non opinou sobre ela, podo aventurarme eu, a ver se me poñen na lapela do dvd: é un filme estupendo e supoño que bastante divertido pra quen o entenda. Está moi ben feito, bos encadres, esas cousas…
Pero dende o meu prismiña parecíame que os personaxes estaban demasiado caricaturizados, que o príncipe carlos era o típico pusilánime evadido da realidade, que a cherie era a típica gañana, ou que o duque de edimburgo é o típico vello roñón. Só brillan a raíña e o primeiro ministro (tony, di el), cuns escintilos aos que aínda non chego. Eles e mais a televisión, auténtico protagonista do filme, tanto que un non sabe cando é espectador ou televexo.
Quédanme ademais dúas dúbidas:
1. Por que era a única persoa menor de 50 anos dun cinema completamente ateigado? Por que era do 7% de homes, e probabelmente o único solteiro, que estaba no cinema? Talvez porque prometían subtitulaxe hard-hearings?
2. Onde aprendeu inglés tan marabillosamente evaristo calvo pra que lle desen o papel de tony blair?

gústame


1. A diarrea destes días, agora transmitida a senalcume, permíteme probar as receitas exóticas de arroz brillante. Secos, e levemente insulsos, estes vasiños de arroz son tan rápidos de quentar e tan xeitosos que é groria bieita comelos.
2. A serie de surfeiros adolescentes australianos que emite a miña televisión pública aos mediodías é sinxelamente deliciosa. Arf, e mesmo rearf.

brooklyn

Marshall MacLuhanPreparado pra unha convalecencia dramática, antes da operación fixera acopio de libros e de filmes de woody allen. Dos libros moín Brooklyn Follies (Paul Auster) e non sabería dicir se me gustou ou se non. Demasiados feitos contados con demasiada présa, quizais. As historias que cruzan por alí son fermosas, pero imprecisas, e lémbranme as conversas de 20 segundos de Argallante Máximo e de tanta outra xente coa que batemos na rúa, e tamén nós. Supoño que iso é bastante contemporáneo, así que me sabe ben. Pero tamén esquezo todo axiña malia que algunhas frases estean feitas coa arxila da memoria.
Dos filmes caeu enteira a bastante avellentada pero aínda pavera Bananas. Tamén Días de Radio, algo máis entretida, pero insoportablemente nostálxica. E despois Annie Hall, esa peli onde sae (finalmente) marshall mcluhan e onde o personaxe de allen é un ser repelente, egoísta e posuidor ao que non podo collerlle cariño. Así que dalgunha maneira, cando el escolle brooklyn eu no fondo estou elixindo costa oeste, restaurantes vexetarianos, e sol, e o vrau que me falta. Anque non podo estar máis seguro de que eu tamén son brooklyn.

hipoteca

Nestes últimos días vin o desolador filme O pesadelo de Darwin, tan útil e ben estruturado como desaconsellábel prás ánimas sensíbeis. Estiven con Martin, Bossanova e un inda-mais-fermoso Ben Harper nun concerto de música brasileira, nun bar brazuca con expendedor de tangas no baño das rapazas. Ceei a fartar con eles no senegalés. Tomando o seu arroz picante con peixe e vendo as percas do ‘Pesadelo’ sentín unha morriña suxa, ganas de voltar a dakar, e dor. Lin un intento tan voluntarioso como soso de falarlles de homosexualidade aos nenos, chamado O día da ra vermella. Pillei a molladura do século, fincando estadullos nun campo de cros baixo ventos de 110 km/h. Empecei a recoller cinco ou seis veces os papeis do cuarto. Andei en bici. Traballei en exceso. Comecei un par de iniciativas que me motivan moito e que probabelmente non rematarei. Recibín a senalcume, que chega coa vasoira cargada.
E durmín moi poucas horas, moi poucas, pero estou en tratos pra que mas desconten na seguinte vida, nunha especie de hipoteca de karma a 30-60-90. A ver se ma conceden.

arte

Entre os moitos despropósitos de irreal intauto non foi o menor o de propoñerme que fixera crítica de arte pra un xornal. Nunca souben se ía en serio ou en chanza namais, pero certamente de arte non teño nin idea. Vou ás exposicións cando lle cadra, e quedo case sempre bloqueado á hora de encadear palabras e reaccións. Ben, o certo é que a maior parte das veces non hai reaccións.
Nestes últimos días fun ver varias cousas: xesús vázquez sorprendeume moitísimo porque non agardaba nada del. A serie de batallas, con nomes de cidades tatuados do revés sobre grandes lenzos sobrecargados de vida, foi fantástica. Pero entroume a présa e acabei cedo na de Roman Signer, unha especie de provocador que só nalgunhas ocasións contadas inventa algo con humor. O sábado, con Barataria, fomos ao Marco pra ver unha temática ao redor do momento suspendido. Estes cortes nesgados na arte están ben, pero neste caso as pezas elixidas acho que non tanto.
Cando marchabamos, o novo director do museo, co que comparto algúns fragmentos de pasado, estaba mirando a exposición cos brazos en asa, como medindo algo. No piso de embaixo, unha gavilla de grafiteiros guindaban esprai con bastante arte e pobre resultado contra os muros brancos da institución.
Ante todo aquel espectáculo de fotos, persoas, carreiras e expresións, crimos que era boa idea ir cear.

gala

A tarde do domingo é fera e ameazadora, así que tento pasala metido no sofá, aforrando todos os movementos posíbeis. Comezo un par de sudocus, pero é un esforzo intelectual demasiado grande pra esa sesta de mazapán, e déixome engadar pola televisión. Zapeo en roda e caio na repetición da gala de Noiteboa da TVG. Aguántoa, a medio camiño entre o experimento sociolóxico e o abismo (comprobo que ao lado escuro tampouco lle gustou: así o din aquí e acolá).
Houbo grupos galegos, cando menos na parte que eu vin: Malvela, DeLuxe, Uxía, Luz… Pero iso a min pouco me importaba, pois o peor foi o resto. A fiada zoupona e cutre de esqueches transmitía a sensación de que a gala se estaba gravando a comezos dos 80. De feito, ao mesturaren imaxes actuais coas da prehistoria da tele, ás veces perdíase a consciencia do tempo: distinguíase a arquividade das tomas só polas enrugas dos presentadores. Pedantes, atrapados no paradoxo de facer galas de nadal prá xente que non lle gusta o Nadal, romos nas chanzas e inaceptabelmente aldraxantes cando se bulraron de xoanpardo porque este ano non presentaba o programa. Imaxinan vostedes a xoanpardo rindo na tele de antonio durán morris? Non, e aí é onde se ve a clase. A este paso, os novos responsábeis da tele conseguirán o que parecía imposíbel: perder un público fiel sen gañar nin sequera un só espectador novo.
O mellor momento de todo o programa foi un flashback, unha imaxe do pasado: Marta Sánchez di a enigmática frase de ‘Brindo para que Galiza non esqueza, e xa sei que me ides cortar…’, á que lle responde xoanpardo ‘aquí non se curta nada’. Non parece verosímil que exercicios así se puidesen dar na lama que conduciron morris, evaristo e taracido, seguramente tres dos mellores humoristas do país.
Por sorte, ao rematar puxeron Pratos combinados.