Deprecated: Function set_magic_quotes_runtime() is deprecated in /home/dispara/astuasbalas.com/wp-settings.php on line 18

Strict Standards: Declaration of Walker_Comment::start_lvl() should be compatible with Walker::start_lvl(&$output) in /home/dispara/astuasbalas.com/wp-includes/comment-template.php on line 0

Strict Standards: Declaration of Walker_Comment::end_lvl() should be compatible with Walker::end_lvl(&$output) in /home/dispara/astuasbalas.com/wp-includes/comment-template.php on line 0

Strict Standards: Declaration of Walker_Comment::start_el() should be compatible with Walker::start_el(&$output) in /home/dispara/astuasbalas.com/wp-includes/comment-template.php on line 0

Strict Standards: Declaration of Walker_Comment::end_el() should be compatible with Walker::end_el(&$output) in /home/dispara/astuasbalas.com/wp-includes/comment-template.php on line 0

Warning: session_start(): Cannot send session cookie - headers already sent by (output started at /home/dispara/astuasbalas.com/wp-settings.php:18) in /home/dispara/astuasbalas.com/wp-content/plugins/wordpress-automatic-upgrade/wordpress-automatic-upgrade.php on line 121

Warning: session_start(): Cannot send session cache limiter - headers already sent (output started at /home/dispara/astuasbalas.com/wp-settings.php:18) in /home/dispara/astuasbalas.com/wp-content/plugins/wordpress-automatic-upgrade/wordpress-automatic-upgrade.php on line 121

Strict Standards: Redefining already defined constructor for class ftp_base in /home/dispara/astuasbalas.com/wp-content/plugins/wordpress-automatic-upgrade/lib/ftp_class.php on line 56

Strict Standards: Redefining already defined constructor for class ftp in /home/dispara/astuasbalas.com/wp-content/plugins/wordpress-automatic-upgrade/lib/ftp_class_sockets.php on line 8
As túas balas » sucesores de meliés

cineuropa II

AugaCon martin pawley e cunha rapaza fermosa e deslumbrante botamos a tarde no cinema. Vemos primeiro Zona franca, de Amos Gitai, da que saio confuso coa sensación de que seguramente perdín algo moi interesante cando durmía. Bendícennos cun chocolate no bar de sempre, onde nerviosamente falamos dun artigo de Xeladeiro, do sistema educativo e de parapsicoloxía: custábame apertar a mirada dos rizos xeniais de Bossanova, dos seus finos dentes brancos, do seu corpo balanceado entre unhas pernas moi fracas e uns peitos perfectos cinxidos nun xarsei de lá. Afortunadamente confesa que non é blogueira.
Desconecto e imos ver Auga, de Deepa Metha, que non lle gustou a martin porque sabía que a nós nos ía gustar. Un filme só lixeiramente lambido, unha fábula con gandhi ao fondo sobre a vida das viúvas na india: mensaxe, fermosos planos, humor e personaxes extraordinarios. Tomamos unhas tapas hipercalóricas no bar da tenente risitas, e de camiño á despedida ía ensaiando frases pra Bossanova. Mais ela desarmoume cunha sentenza que non agardaba, tatexei, quedei pampo e retireime.
Levo a súa luz comigo.

xilófago

Mentres as convalecencias e os tempos mortos tensan a espera e a convivencia entre nós, Barataria aproveita pra foderme con frecuencia, prepararme uns bocados de cabaciña e queixo de cabra, ou buscarme nas librarías novelas alemás prá viaxe.
Tamén vemos un filme na casa: Ghost Dog, de Jim Jarmusch. A beleza dos planos e algunhas peculiaridades da historia, coma os diálogos paralelos entre o samurai preto e o xeladeiro haitiano, fai que me pregunte canto tempo hai que non vou ao cinema con entusiasmo. Durante días remoio na música, mentres miro dende a cama como saen dos seus ovos os escaravellos xilófagos que inzan a nosa casa.

pequenas grandes cousas

• Recibo por correo o novo libro dunha escritora que quero moitísimo. A portada é fabulosa. Xa llo lin cando eran unha presa de folios, pero non me dá chegado a hora de saldar as débedas literarias que teño pendentes e regresar a tan extraordinaria e divertida aventura.
• Proseguindo coas amizades, vou ver un reparto con moi prezados coñecidos. Heroína éncheme de sensacións contrapostas. Mala dobraxe, final estraño e unha sensación particular de lixeireza incomódanme. Pero tamén outras veces sóbeme a amargura e ténsanseme os pómulos pra bagoar. Afortunadamente, nacín dez anos despois dese pesadelo. Por certo, os enxeñeiros agrónomos deberían vir medir a ver se isto é cinema galego ou non.
• No traballo a insatisfacción medra coma o lévedo. Pero, de súpeto, un par de conachadas fortuítas fan que recupere a ilusión.
• As enquisas do domingo amólanme o cruasán que me levan á cama en parque-temático-cervantes. Afortunadamente hai outras filtracións que días despois me reconfortan. Parece que non só desta pode partir, senón que ademais os resultados dos meus poden chegar a ser bastante bos. Ai, queen, se che deran un par de mesiños máis e algo máis de cámara papábalos a todos.
• Detéñome diante dunha á azul. É dun rolieiro. Parece que en calquera momento se vai botar a voar polas galerías. E porén está morta. Vivamente morta. Como anunciara senalcume, a exposición de dürer é extraordinaria.
• Non sei ben as razóns, pero as cousas comezan a pitar, incluso estrondosamente, no mariasociacionismo. E iso é o que máis feliz me pon de todo nestes últimos días.

carmencalvo

O probe consolo de contactar a produción cultural española é a comprobación de que o noso nivel está ao par có deles. Por exemplo, cando decido explorar a fantástica ampliación que lle fixo Nouvel ao reinasofía. Ademais do edificio, só moi parcialmente aproveitado, o meu obxectivo é a mostra do fotógrafo Alfred Stieglitz. Pero máis ca unha mostra é un almacén de obras del e dunha chispa de pintores que expuxeron na súa galería novaiorquina. Confusa, sen criterio aparente, sen explicación e sen guía, a exposición camufla e despreza as imaxes baixo un pano de refraccións imposíbel. Resulta ben máis proveitoso mercar o catálogo. De paso vexo a de Oteiza, comisariada con xeito, pero que non me atrae aló gran cousa e unha de arte contemporánea mexicana, bastante interesante malia o seu carácter antolóxico.
Á tarde imos ao teatro ver Roberto Zucco, que monta o Centro Dramático Nacional (de hespaña): actores malos e peor dirixidos, estrelas da tv que non son capaces de abandonar os xestos e as frases das súas teleseries, escenografía sobrante, redundante e gratuíta, un famoso actor hipergalego ou imaxes de fistfucking pra escandalizar vellas son parte da trama conspiratoria contra un texto fabuloso que só ergue a obra cando lle deixan coller aire. Afortunadamente, o centro dramático nacional, anque o pagamos todos, non xira por provincias.

sapoconchos

Vou rapidamente a un viño con (m)alicia e plattdorf e despois caemos a un cine namais os homes. Botan as tartarugas poden voar. Nin a peor dobraxe do mundo pode derrubar unha historia de perfecto equilibrio entre drama, verdade e comedia. Xustifican a máxima perfidia e aínda por riba agasallan unha imaxaza de amor de moitos quilates: o irmán maior, manco dos dous brazos, pídelle ao pícaro de catorce meses que o abrace, que o abrace; quere darlle cariño e non ten máis có pescozo pra ofrecerlle.

cinema

• Vou ver con Folerpa o matrimonio de maria braun, a cousa máis flipante que vin en moito tempo. Rabia, loita, insistencia e amargura collidas ás mauscheas nun filme bastante feliz, que remata en desacougo. Tralo anguriante final aparecen os retratos de konrad adenauer e helmut schmidt, ademais doutros bonhomes da alemaña de posguerra e da construción europea, virados ao negativo e totalmente inconexos, sen explicación: será unha vinganza calada do subcomediante H, unha acción subrepticia da va-ca que quere actuar sobre os meus miolos liberais como sobre as ratas de Paulov?
• Vexo só Querelle. Xa a vira con Henri, pero como sempre, non lembraba nada. Agora pareceume máis luminosa, máis sentida, máis extraordinaria. Menos provocadora.
• Vou ver wiski con Mexicano, e non abondarei máis no que sabiamente dixeron Todonada e Pawley. Entra unha sensación estraña ao ver tanto cutrerío, tan próximo, e quedan moitas portas abertas. o que malpocadamente non é frecuente.
• Finalmente asisto a unha xuntanza de amigos de Folerpa. Están vendo un dvd dunha festa vella. A camerawoman meteulle uns cantos efectos ao editala que non fan máis que afundila no que é: o testemuño dunha chea monumental. A graza, para os que non coñeciamos a ninguén, era pouca, pero descubro entre os planos a Alicate e Belokan, bailando. A vida non deixa de sorprenderme.

efebos

Vou ver dúas pelis de internados. Unha é Os coristas, cousa linda e algo choromiqueira sobre a relación entre profe e alumnos na francia dos pantalóns curtos: un rapaz precioso, un par de historias bonitas e unha cancionciña de Rameau.
Outra, Saló ou os 120 días de Sodoma, de Pasolini. Fascinante, xenial, e algo caduca. Unha miga cargante polas escenas de coprofilia, é verdade, pero profundamente transgresora polo ridículo e non pola provocación. Pawley explícama despois, con certeza: afastado da fácil vida de foder-comer-beber, pasolini renega dos seus filmes anteriores e quere demostrar ata qué punto a humanidade pode ser perversa, malvada, terríbel.
Ai, se puidésemos regresar a esa hamburguesaría de Saló, Plattdorf

arañas e crocodilos

A peli que imos ver é spiderman. Encántame, incluso o terrible pasteleo.
O outro día, unha amiga de Boston, tamén americana, preguntoume cal era o meu superheroe favorito. Eu diso non tiña. Ata onte. Práceme choutar nos asentos como se o home araña estendese as súas mans pra collerme e divertirme pensando que esa historia despropositada si é verdade.
E seguindo a Pawley e despois a Peke, no descanso do mediodía fálolle a un crocodilo que teño debaixo da cama. O boticario recéitame crocodifil, que se converte na miña menciña de cabeceira, incluso por riba dos antisárnicos. Incribelmente delicioso e maduro, o libro vai directamente á xugular destes días convulsos.

Supercalifragilisticexpialidocious!

Canta o desfeluxador na tele: Como eu vexo Londres, ninguén o verá.
Gústame moitísimo Mary Poppins. Mañá a estas alturas tamén estarei en Londres, e como eu o vexa ninguén o verá.

kensington

Cando quedan xa menos días pra ir aló, penso no milleiro de pelis que vin sobre londres, con londres no fondo. Pero ata esta vez, que vou ver A mai, non tomo conciencia: alí está o Támese, e unha xigantesca nora que se eleva por riba de todos os desexos. Alí estou eu tamén, imaxinando historias sobre mais e carencias afectivas a esgalla.
O filme non sabería dicir se me gustou, pero non deixa impasible.