Deprecated: Function set_magic_quotes_runtime() is deprecated in /home/dispara/astuasbalas.com/wp-settings.php on line 18

Strict Standards: Declaration of Walker_Comment::start_lvl() should be compatible with Walker::start_lvl(&$output) in /home/dispara/astuasbalas.com/wp-includes/comment-template.php on line 0

Strict Standards: Declaration of Walker_Comment::end_lvl() should be compatible with Walker::end_lvl(&$output) in /home/dispara/astuasbalas.com/wp-includes/comment-template.php on line 0

Strict Standards: Declaration of Walker_Comment::start_el() should be compatible with Walker::start_el(&$output) in /home/dispara/astuasbalas.com/wp-includes/comment-template.php on line 0

Strict Standards: Declaration of Walker_Comment::end_el() should be compatible with Walker::end_el(&$output) in /home/dispara/astuasbalas.com/wp-includes/comment-template.php on line 0

Warning: session_start(): Cannot send session cookie - headers already sent by (output started at /home/dispara/astuasbalas.com/wp-settings.php:18) in /home/dispara/astuasbalas.com/wp-content/plugins/wordpress-automatic-upgrade/wordpress-automatic-upgrade.php on line 121

Warning: session_start(): Cannot send session cache limiter - headers already sent (output started at /home/dispara/astuasbalas.com/wp-settings.php:18) in /home/dispara/astuasbalas.com/wp-content/plugins/wordpress-automatic-upgrade/wordpress-automatic-upgrade.php on line 121

Strict Standards: Redefining already defined constructor for class ftp_base in /home/dispara/astuasbalas.com/wp-content/plugins/wordpress-automatic-upgrade/lib/ftp_class.php on line 56

Strict Standards: Redefining already defined constructor for class ftp in /home/dispara/astuasbalas.com/wp-content/plugins/wordpress-automatic-upgrade/lib/ftp_class_sockets.php on line 8
As túas balas » sucesores de meliés

o teatro está morto

O traballo lévame en danza desta vez á gala de entrega dos premios maricastaña de teatro. Como sempre, o único motivo de interese son os camareiros e un chavalote, fillo dun distribuidor municipal pelouro e barbudo, extraído directamente de revistas de homoporno ruso. Os pinchos, chámense como se chamen en galego, son cada vez máis lamentábeis. Eis a decrepitude nazonal.
Volvo cunha rapaza para a atenas galega, medio agripallado: conxestionáronme os chistes vulgares, a sosería, a tristeza e o embiguismo dun sector que camiña velozmente cara á súa inmolación. Queixábanse os actores, como sempre, de que a gala se retransmite a altas horas e de que os políticos prefiren o luar. Algún deles viu actuar os tonechos? Vivediós que teñen moito que adeprender. Eu, confésoo, vinos o outro día. Estaba con kate, nun intermedio de euronews, e rin a cachón. Mofan nos paisanos, si, pero tamén mofan de nós. Anque nos doia, debería receitalo o médico do seguro. Unha pílula de tonechos a cadora, e non de luma gómez.

sen min

Reapreixo a miña vida sen min nos últimos pases, cando o mundo debe estar cheo de blos sobre dela. Ata o universo dividí, pois actúa sobre nós o gap das provincias. 12Uvas xa a vira, e díxome que era moi triste. Sen embargo, é o filme máis feliz que vin nunca. Seguro que aos popes da cinematografía lles parece frouxa, pouco densa. Pareceume arrebatadora. Saín con ollos húmidos e ganas de namorar, de correr, de fliparme. Está feitiña con diálogos absurdos e perfectos como vivir, unha dobraxe informal, unha ruló máxica e unha canción, Senza fine, que se baila no supermercado mentres voan caixas de galletas, xeado e flocos de millo.

Non podo falar así de fálame sempre. Agardaba eu polo novo book de cid cabido como por auga de maio, e ao cabo custoume acabalo. É tan insubstancial que coloca continuamente nese punto de despegue cando renuncias a acabar esa páxina e pasas á seguinte, á procura do óso do caldo. Ou do fideo, vaia. Non sei qué pensará cabrafanada de todo isto, hehe.

pireo

Fun ver Viaxe a Citera, de Angelopoulos, arrodeado de friquis no cineclube de humidtown. Como sempre, durmín na butaca un bo pedazo. Cada vez resúltame máis reconfortante sonecar entre pares de ollos espectantes que se masturban con planos de 360 graos. O cine, un vello cine, é frío como a ansia. Ademais, un que sentou ao meu carón devoraba as unllas con ese trac-trac tan molesto e desacougante. O sono, pois, non foi completo, e puiden ver algúns loooooongos planos gregos de montañas ermas e nevadas, de peiraos, de taxis amarelos, de xente soa.
Lembrei atenas, esa marabilla, mentres o protagonista perseguía polas rúas molladas un vello vendedor de lavanda. Hai imaxes terríbeis do filme que me acompañarán sempre, e seguramente outras igual de terríbeis perdéronse contra o fondo escuro das miñas pálpebras. Pero o tempo pasa, e esta historia cutre dun home que non cambia o anorac, tamén se esquecerá.

Anoto unha frase: Ás veces descubro con horror e alivio que non creo en nada. Entón volto ao meu corpo. É o único que me lembra que estou viva.
Vivo.

asta a fecha

Vimos de Fabric-City cando comezaba a chover, e na marmañada acudimos á estrea de Santa Liberdade, documental sobre o secuestro dun trasatlántico portugués, a comezos dos sesenta. Ao mando dos asaltantes, que só querían chamar a atención do mundo contra Salazar e Franco, ían os galegos Xosé Soutomaior e Pepe Velo e mais o militar angolo-portugués Henrique Galvão. A historia é marabillosa, e moi mal se tería que filmar pra que non tivese xeito. Teno.
Ao remate da proxección, aboiando no mar de aplausos, comentan dous vellos do meu carón:

— Inda quedan moitos barcos por secuestrar
— A min que me secuestren, se me secuestra Galvão…

O público, entre o que se atopaba o máis escolleito da burguesía progre do país, riu a cachón ao falar a defunta muller de Soutomaior: Díxome de marchar a andar con el, e eu díxenlle que non. Marchou, e asta a fecha. Con cinco fillos. Pareceume o máis dramático do filme. O resto foi épica, belida épica.

dende siberia, con amor

Sachadora mándame un correo a propósito do volta do rei, onde critica a visión megarreaccionaria de Tolkien e dos que fixeron o filme: os malos son pretos, mouros, cachimáns subidos a carrozas ou veñen do leste. Quizais DjSU teña algo que dicir a isto, ou Walter. Eu quixen ver unha relación gai non correspondida en Frodo e Sam (pertinaz na súa heterosexualidade formal) e outra, das-que-rebentan-todas-as-barreiras, entre Legolas e Gimli. Acepto que me chamedes enfermo, pero non son o único. Incluso hai un gai siberiano, de Irkutsk (18 anos), que fala algo de hebreu e que emprega o alcume de Legolas. Falade con el se queredes trocar clases de hebreu por galego, pero aviso: non ensina foto.

este non é vik muniz

Vik Muniz, MedusaComo Itopo fala marabillas dela, e como cría lembrar que Todo Nada tamén, fun ver a expo de Vik Muniz no CGAC. A primeira impresión foi tépeda. Non aprezo máis mérito en pintar unha lloconda con crema de manises e marmelada de amorodo ca facer en cacheiras a tortilla máis grande do mundo. Non entendo que se valore a calidade da execución na arte: está ben pró fútbol, e nin case. Lembroume Muniz a magritte. Isto non é unha mazá. Jajano, enserio, diría the real zapatero. Que queda trala irreverenza?
Despois vexo un extraordinario docu sobre muniz, moi ben feitiño. Narra el estrañas historias sobre ósos en desertos e nenos pretos de zucre. Cólleselle gusto. E resulta tan divertido cando lle fai chanzas á avoa sobre a idade, que sae un de alí á carreira, feliz, reconfortado na arte e na ponte aérea Chicago-San Paulo.
Son un pouco frívolo, acho. A web de muniz é marabillosa, pero como é flax, quedan sen ligar os nenos de zucre e a medusa de amallós á boloñesa.

omisión

Están sendo uns días duros, de durmir pouco. Suceden pequenas cousas. Apenas teño tempo de contalas.
Xogo aos bolos con Frames, Chimpi e Mino e pásoo moi ben, como sempre.
Teño unha looooonga conversa con 12Uvas e noto como camiño directamente cara ao centro do pantano, con sensación de desacougo. Ademais, sei que el atopou este blo, e anque me dixo que non me cortase, éntrame o lóxico apuro: o sexo entre nós é estraño; el é tremendamente divertido e confortante, pero cría necesitar alguén que me revirase os gonzos. O misterio da cicatriz parécelle pavero, pero non revela nada. Hai máis misterios que tampouco aclara.
Recibo un correo dunha tal señora Richmond, que di ser tía miña. Pregúntame se algunha vez pensei en comunicarme con 4.538.794 persoas ou empresas de México. A verdai é que non.
Recibo tamén meil de Caimán. Tivo unha complexa e fatigante viaxe, pero chegou san e tarde á casa e saltoulle a alarma. Non é un país pra que che salte a alarma. Conta: almorcei na rúa, nunha esquina, nun deses postos ambulantes. Os economistas chámanlle a iso economía informal. ‘Arepa con huevo’ e un zume dunha froita que nunca escoitara. O ceo azul, azulísimo, cunha lene brisa que semellaba un mar de bicos.
Regreso apurado de ferrol, aparco en prohibido e métome no cine, para ver unha de Antonioni. A noite. Durmo profundamente, pero espértanme uns ronquidos que non son meus. Entre sono e sono paréceme que a película é verdadeiramente fermosa, cuns diálogos disparatados. Monica Vitti e Jeanne Moureau:
— Cóntoche o que pasou, ou omítoo?
— Mellor omíteo.

Levo de lembranza a estraña postura, lánguida, de mastroiani: de pé, dobra desleixadamente as pernas, e parece que ten a tristura recollida nas sofraxes.
Hoxe houbo un pedaciño de ceo azul, logo de sete días de nube disforme.

máis tarde

Aínda que saímos onte, érgome cedo pra bloguear e escoitar na radio a TodoNada e a Jacarezinho (para cando o seu blo?). Escoitamos a esta hora a radio eu e o cazador de perdices. Había tempo que non o pasaba tan ben saíndo, libre de derrotas. Recuperamos terreo niso. Walter está entre nós, e a vida bulvérsase na entropía e na felicidade. Onte amañamos o país nun atasco, e hoxe imos ver como segue Vigo, coa Apandadora e cos Koalas.

Ás veces creo que isto é simplemente un catálogo de amigos, e que ese é o seu único interese. Discutín con Iopanda e con Dukakis.

Fomos ver Anything else, que non sei como se chamaría en galego. Todo o demais? O resto? O outro? O título vén dunha anécdota: nun taxi, o cliente latrica e latrica sobre a vida e a inutilidade da existencia, e ao cabo de todo, o taxista di: si, bueno, iso éche coma o resto. Algún espabilado que lea este blo podería achegar unha solución a este problema lingüístico.

En calquera caso, a peli está ben, pero estarréceme un certo grao de misoxinia, sobre a que non se fan chistes. Hai milleiros de frases ocorrentes, e seguramente algún blo as recollerá todas, e sobre todo hai unha estrela briladora que se apelida Biggs. Con todo, a mellor frase dos últimos días, sen contar as de Walter, escoiteina no Retorno do Jedi. Están a princesa Leia e Luke falando, con esa Forza toda do universo a pórselles no pube (cito e peto na mesa), e pregúntalle a princesa ao cabaleiro: Luke, que che pasa? E responde o belido doncel: Pregúntamo máis tarde.

machos

Adán (Machos)Todo Nada falaba o outro día da serie chilena Machos. A diarrea bótame diante da tele ás 16:30 e vexo un episodio. Podería dicir que non entendo cómo o máis macizo da serie (Adán, na foto) é virxe e falsamente gai a unha idade tan interesante coma os 28 anos. Pero en realidade non entendo nada. É tan mentireiro que o español de Galiza e o de Chile son intelixibles entre si, coma que o son o galego e o portugués de Lisboa. Se ser uma mesma língua é pillar as frases que non teñen graza eu quero ser unha lingua distinta e que me subtitulen. Coñecedes software para subtitular blogs?
A quen me explique o significado da palabra ‘fleto’ aplicada a un macho, convídoo a unha copa de limonada alcalinada. Teño unha botella de catro litros para repartir. Grazas, doutor Iglesias.