O sistema de palabras chave de blogspot amosa anuncios de sistemas contra o acné para este blo.
Infírese do que aquí se escribe que son un adolescente? Ou son inda máis reviradas as pescudas psicopublicitarias?

Teño unha lousa enriba dende que acabei ébano: morriño os recendos de dakar. Xa me subscribín ao meil diario da BBC-África e procurarei seguir en fútbol mundial a Copa Nokia de Nacións. Blogueando batín cun estraño sitio e o meu poorenglish non me abonda pra entendelo. Aparentemente é o caderno dun cooperante en Sudán. Nel discútense informes de médicos sen fronteiras ou dunha organización asistencial dinamarquesa, gobernamental, chamada Danida. Esas non eran as galletas de manteiga da caixa azul?.
O sistema de publicidade de blogspot lévame daí a outra páxina: unha fundación prá emancipación e desevolvemento sudanés. Faina un rapazolo de 26 anos, casado, de Ohio, que vive en Sacramento, e que se interesa pola cultura sudanesa dende que era un pícaro. Non é extraordinario o planeta?

Releo algúns posts antigos. Pra alguén coma min, que chufa de posmomiñoca, a secuencialidade que se está xerando entre post e post non me gusta nadiña. Molaba máis que todo fose accidental, fragmentario. As frases alónganse, e médrame o tedio entre as vogais. Falan na vosa terra deste blo, e citan a frase da perda de liberdade. O día de pechar esta aventura achégase. Quizais sexa só cansazo de venres.

Soñei coa miña mai morta. Disque é agoiro de boa sorte. Cómprenos.

Hai xente que busca en internet ‘fodas’ e aterra neste blo. Que trabucado está gúguel, meu deus.

Vou ao concerto de Fermín Muguruza. A sesión de música é fabulosa, anque xa non teño peito para aguantar tantas horas seguidas choutando. Non levaba as botas axeitadas, e tampouco me meto cocaína. A destacar: un euskobustamante que tocaba o acordeón diatónico, e do que non consigo foto. Pero como a parte máis relevante dun concerto é o público, levo unha sensación incómoda prá casa. Xa non son os berros de independencia (?), nin a impresión de que aqueles mozotes hai moito que non comen quente, nin sequera a pancarta (!) de ‘na galiza em galego’, cando alí o único que non falaba galego era muguruza (pareceume unha descortesía). A razón do meu incomodo é porque non teño un só punto de contacto coa rapazallada que me arrodea, e que me zoupa cos cóbados. Estareime facendo vello? Estareime facendo españolito, Rum?

Cóntame 12Uvas unha historia pavera: a única vez que suspendeu, que foi dereito internacional privado, quixo en vinganza sabotearlle a conta de hotmail ao seu profesor. Probou coa fórmula de ‘esquecín o contrasinal’, e atopou unha pregunta: Quien es el mayor cabrón de España? 12Uvas non foi capaz de dar coa resposta.

Teño tanto que contar destes días… e tan pouco tempo… Instalo estatísticas no blo, por curiosidade. Visítame un paisano de venezuela buscando ‘balas’. Outro procura a ‘banda sonora de Machos’. Non andan desencamiñados.
Onte estiven escoitando uns recompilatorios de música. Era nun opel agila verde, e as fitas chamábanse European Stars (I-IV). Son as “outras cancións” de xente que foi a eurovisión: éxitos de terceira turcos, lituanos, suecos… Eu tíñame polo nacho máis europeísta da provincia da Coruña, pero como vedes, hai quen me gaña. Hai derrotas que son moi gozosas.

O blogueadoiro que emprego sinálame os blos que nese momento se están a actualizar no mundo. Nunca vin ningún coñecido. Hoxe un chámame a atención: Cock under lock, que vén sendo algo así como pirola baixo chave. Polo que albisco é unha descrición de ferretes, un tras outro. D, o autor, emprega todo tipo de trebellos, dos que xunta foto, e aparentemente cambia bastante de parella. O seu meil é lukeperry@hotmail.com.

Como o meu inglés é precario, métoo na batedora do altavista. E resulta certamente pavero. Pásoo ao galego, nunha reviravolta: Relubrifiquei o meu membro, e comencei a facilitarllo dentro do seu puckered furado. Supprisingly, ela non parecía ter aversión isto en todos. Podería sentir a esfinxe relaxar e deixei o meu esvarado principal dentro. Empurrando máis lonxe, tiña polo menos a metade do meu eixo pra riba alí antes de que facilitase pra riba. Tomando algúns minutos deixeina relaxar ao redor do meu martelo como traballei lentamente cara adiante e cara atrás.

Dixo quintiliano: bloguem memorem esse oportere. Se alguén me di para que vale o trebello da foto, pago ronda de cubalibres. O boli non.

Xantamos nun discreto grego Itopo, Pupi, Todo Nada e eu. Era antes da bloquedada, na Coru, que resultou moi pavera. O doutor Zippie regalounos diapos de Cecil e Mildred, e falamos das conspiracións de blogalia e de que quizais poidamos pillar os suecos, senón os coreanos. Somos 29 blos en galego, e xuramos ante o licorcafé que fariamos proselitismo.

A ver en que damos. Botamos de menos os que faltaban. Eu repito.

Pasamos a última tarde reflexionando sobre a fabulosa Volta do Rei e vendo o zapin do ano. Toda a realidade condensada: criaturas estrañas, boas que gomitan iguanas e Irureta mascando o mesmo chicle durante seis horas. Esténdese a perplexidade sobre os restos de orcos, hobbits e lembas que guindamos na conversa.

Sarabaras chega e ceamos. Está todo estupendo gracias a Itopo e festexamos o ano do arroz. Recibo todas as mensaxes por triplicado: como o ministro lles reclamou ás empresas telefónicas que se esforzasen para cubrir a demanda destas horas, a estas fóiselles a man. Despois coméntanme que timofónica non deixou chamar ata as dúas. Había estar a rede colapsada pola triplicación.

Andei fozando e chimpei cos vosos comentarios. Vaia. Tamén me gustaría unha letra máis pequecha. Blogueiros, acudídeme!