Deprecated: Function set_magic_quotes_runtime() is deprecated in /home/dispara/astuasbalas.com/wp-settings.php on line 18

Strict Standards: Declaration of Walker_Comment::start_lvl() should be compatible with Walker::start_lvl(&$output) in /home/dispara/astuasbalas.com/wp-includes/comment-template.php on line 0

Strict Standards: Declaration of Walker_Comment::end_lvl() should be compatible with Walker::end_lvl(&$output) in /home/dispara/astuasbalas.com/wp-includes/comment-template.php on line 0

Strict Standards: Declaration of Walker_Comment::start_el() should be compatible with Walker::start_el(&$output) in /home/dispara/astuasbalas.com/wp-includes/comment-template.php on line 0

Strict Standards: Declaration of Walker_Comment::end_el() should be compatible with Walker::end_el(&$output) in /home/dispara/astuasbalas.com/wp-includes/comment-template.php on line 0

Warning: session_start(): Cannot send session cookie - headers already sent by (output started at /home/dispara/astuasbalas.com/wp-settings.php:18) in /home/dispara/astuasbalas.com/wp-content/plugins/wordpress-automatic-upgrade/wordpress-automatic-upgrade.php on line 121

Warning: session_start(): Cannot send session cache limiter - headers already sent (output started at /home/dispara/astuasbalas.com/wp-settings.php:18) in /home/dispara/astuasbalas.com/wp-content/plugins/wordpress-automatic-upgrade/wordpress-automatic-upgrade.php on line 121

Strict Standards: Redefining already defined constructor for class ftp_base in /home/dispara/astuasbalas.com/wp-content/plugins/wordpress-automatic-upgrade/lib/ftp_class.php on line 56

Strict Standards: Redefining already defined constructor for class ftp in /home/dispara/astuasbalas.com/wp-content/plugins/wordpress-automatic-upgrade/lib/ftp_class_sockets.php on line 8
As túas balas » traxe, paxe, garaxe

marbella

isabel_pantoja_julian_munozFoi un verán moi intenso, especialmente agosto. Trinta días traballando seguido, sen descansar un só, os últimos vinte baixo unha choiva constante. Necesitabamos praia, sol, descanso.
Este punto da costa malagueña ten de todo: un apartamento de balde, praia a menos dunha milla e entre o apartamento e a praia unhas dunas cheas de señoriños e rapazotes esperando ferrete ou cando menos zugada. Tamén hai cascudas, e veciñas que se chaman hijadeputa unha á outra, e unha autovía a menos de cen metros que bloquea o silencio a calquera hora do día ou da noite. A única forma de non escoitar o tráfico da autovía é dende o mar, onde o ruído das ondas afoga o dos coches, pois ata o exército de carricantas de mediodía é insuficiente. Estamos incomunicados: sen coche e dende onte sen internet, hai unha beiravía estreira na autovía que nos leva ata a seguinte urbanización, e de aí á seguinte, onde hai un supermercado con sección de chacinería, frutería e inmobiliaria. Este trozo de nowhere, de espazo destruído, coa lei na man é concello de Marbella.

macdonald

goblinsPor distintos azares caio nas poutas de George MacDonald, un escritor escocés do século XIX que é sobre todo coñecido, se se pode dicir que sexa un autor coñecido, grazas aos seus contos de fadas. Logo de ler moito del, e algunhas das súas obras con dedicación insistente, paso páxina e mudo de satélite literario. O día en que tal fago, ademais, o ceo abre despexado. O novo horario laboral, que comeza entre as cinco e as seis da mañá coma se eu fose un vello labrego, leva condenándome con menceres chuviosos todo o mes de agosto. Sol significa bici, e despois de facer as ablucións laborais correspondentes, collo o camiño da montaña.
As primeiras ramplas son as máis duras: na segunda, que nace dunha virada á esquerda e que avanza baixo un bosque tan impenetrable que me lembra que non levo luz dianteira na bici, baixa a auga en torrenteira. Despois deste agosto a humidade relativa supera o 120%, e a auga, ao arrastrarse polo firme, vai facendo como pequenos noiros de lama sobre a estrada, como se se puxese portas ao slalom só por brincar. Unha milla máis arriba o bosque desaparece, comezan as vistas e brilla o sol con tal forza que se diría que as choivas destas semanas lle lavaron tamén os raios. Ovellas, culebreiros, corvos, paxariños de toda caste, o grallar dun macho de faisán e alí á esquerda, no curuto dunha xesta, un chasco. Cando a estrada se fai máis constenta, a auga enxurra polo medio, con forza, pero ao mesmo tempo transparente, e vexo tanto o asfalto de debaixo como as millenta pingas que choutan con cada pedalada. Esta estrada é tan fermosa que nunca canso de a facer. Agora, ademais, sei que debaixo desa aparente e fermosa tranquilidade onde señorea o sol despois da treboada, habita un reino de trasnos, preparados para secuestrar o príncipe Guillerme e casalo coa súa horrenda princesa anana, peluda e con tres dedas en cada pé. Pero esa é outra historia.

scottish summer

O carreiro pra bicis que serpea en paralelo ao canal é bastante irregular. Ao primeiro ten bastante sábrego e fochancas, pero logo xa se estabiliza en terra que, na proximidade dos túneles e das pontes, é lama. Ás veces a vexetación está apartada, pero outras anda medrada e bótanse as ortigas e as silveiras ao camiño, e sinto o rabuñar contra as canivelas. Os campos que quedan aos lados están todos cultivados, e onde non, aparecen as meadows, un vizoso ecosistema de onde choutan os coellos xusto por diante das rodas. Ás veces hai tamén granxas, e cheira o canal a esterco. Pero outras hai pradeiras botadas a margaridas, e é o aire todo recendo de macela. O sol alterna coa brétema. Os paisanos que cruzo no camiño saúdan.

castela

Erguémonos cedo, moi cedo. A aldea comeza a espertar e séntense algúns galos, e tamén algúns coches.
Hai aló no fondo uns trigais, pero vense sobre todo leiras deixadas a barbeito dende hai anos e silveiras que loitan contra o secaño. Algunhas oliveiras vixían dende os outeiros, coidadosamente chapodadas a choleja.
Nos fíos eléctricos pousan estorniños, pardais, unha laverca, xílgaros, pombas e rolas, e sobre o patio bótanse en picado os anduróns, que aproveitan a alba pra cazar os mosquitos contra as tapias.
Mexamos na horta, ao pé dunha amendoeira. Subimos ao coche e pechamos o cancelo. Baixamos á cidade.

suicidio, 1

Photo by Itopo

O sábado estabamos mirando o mar en cabo Neist, no oeste da illa de Skye. A paraxe é moito máis ca espectacular e, como todas as cousas boas, chegamos ata ela de casualidade. Na punta, ao remate dunha longa lingua de xeométricos basaltos, había un par de pescadores e unha familia que miraba os mascatos ascenderen corenta pés e deixárense caer como foguetes pra embrochetar o peixe. Non estaban sós: ao fondo había diversas especies de gaivotas, pero tamén mobellas, araos romeiros e de á branca, focas e mais fulmares. Así pasaba o tempo, entre os mergullos dos mascatos a non máis de vinte iardas de nós, caendo o mediodía, ata que Itopo dá aviso: aló, á dereita, dende por baixo do faro, achéganse uha pequena manda de golfiños. Os golfiños vanse abeirando, catro adultos e unha cría, ata onde estamos nós: os pescadores retiran os anzois e todos gardamos silencio: miramos pra eles, emocionados, escoitando o ruído que fan ao saír lixeiramente por riba da auga e volverse agochar. A cinco iardas deles, sentíndolles a respiración, tiven unha desas experiencias interespecie que fai que todo o edificio intelectual abanee un pouco.

Por iso este post se chama suicidio. Non, non sinto pulsión por rematar coa experiencia da vida que é, de por parte, un pleonasmo. Pero dende hai un tempo veño remoendo nos propósitos disto todo, tantimais cando me achego eu mesmo a un deses cabos que haberá que virar, como fixeron os golfiños. E logo desaparecer na auga fría.

cuba, e 3

Se eu fose o director xeral de Dolce & Gabanna pensaría seriamente en mudar o G polo H. O mercado negro da aparencia é o verdadeiro xefe de estado da illa.

cuba

Por razóns de traballo teño que facer unha visita-alustro á Habana. É difícil dicir algo desta cidade que non sexa un tópico ou o seu contrario. Máis aínda se só podo colleitar un mangado de primeiras impresións antes de coller o avión de volta, en dous días.
Fago mentalmente moitas comparacións con dakar, coa que garda moitas semellanzas de humidade e de organización. A Habana, é, con todo, moito máis fermosa. Cuns niveis de contaminación como os de chornóbil o 27 de abril de 1986, está lixeiramente máis asfaltada ca dakar, e ás sete da mañá, mentres boto unhas carreiras ata o malecón, está inzada de homes que remexen no lixo á procura de algo que comer. Iso non sucede en dakar.

picoteiros

Os primeiros que tomaron posesión dos comedoiros do xardín foron os pardais, aló polo vran. Que houbese de súpeto cincuenta pardais a comerme no penso era un duro golpe á miña economía, pero como son unha especie en franca regresión nesta illa eu estaba moi contento. Pero o sol foi virando, e paxaros novos viñeron mentres moitos pardais acabaron por marchar, non todos.
Hoxe vin por primeira vez na miña vida unha parella de picoteiros (a da foto) peteirando bagañas vermellas nunha especie de buxo que hai no xardín. Calcúlase que veñen a esta illa uns 100 picoteiros polo inverno, así que eu vin, sen moverme da cadeira, o 2% da poboación anual. E déronme pra pensar en como mudara isto. Aló no pedaciño de río que vexo dende a fiestra nada unha parella de mergos grandes que deben vivir na veciñanza. Tamén dende a fiestra vexo a garza cando se pousa no pé da ponte (non é todos os días), e tamén un peneireiro que adoita vir ás tardes e que onte apañou algo, quizais un rato. Ás mañás visítame unha pequena xoia: unha estreliña do norte, co seu peiteado punki dourado. E ás mañás e ao mediodía e ás tardes baixa unha razzia de cinco ou seis ferreiriños rabilongos, que se abaten en picado, e todos ao tempo, sobre as bólas de graxa que teño penduradas do tendal. E tan axiña como chegan, marchan, deixándolle o sitio tranquilo a media ducia de ferreiriños azuis e reais, a un pisco ou dous (non os distingo), aos merlos e aos estorniños. Nas árbores e tellados dos veciños pousan no alto tamén pombas, e pegas, e tres tipos de corvos, e dúas especies de gaivotas. Se miro cara ao outro lado, cara á estrada, é sinxelo ver algunha lavandeira das de acó, que son máis escuras cás de aló, pero non pasan ata o xardín.
E así, sen decatarme, deica pouco marchou o inverno.

Actualización: que houbese dous picoteiros no meu xardín, e logo catro seis, ten unha explicación.

pértega

De todas as probas atléticas, aquela que acumula unha maior beleza é, xa case sen dúbida, a pértega. Ás primeiras horas da mañá, mentres vixío que non pisen raia os participantes nunhas interminábeis series de 400 m, coincídeme ver dende o pé da colchoneta o quecemento e o inicio da proba da pértega. Todos cooperan co mesmo obxectivo: empurrar a fermosura ata niveis de perfección, mesmo aqueles que teñen os rexistros máis discretos. Primeiro corren con potencia e con precisión e coa vara ergueita, e diríase deles, como se dixo de Bubca, que podería gañar o ouro olímpico dos 50 m lisos, se tal houbera. Despois encóllense e estíranse, dóbranse no seu sentido oposto, empúrranse robustos por riba dos tres metros, dos catro, dos catro trinta, ata debuxarse contra o teito desta nave de 1927 onde se abeira da choiva a pista de atletismo. Alí permanecen o seu tempo, ás veces só unhas centésimas de segundo, outras algunhas horas e tardes enteiras, tratando tanto de afastar a pértega de si como de evitar o lestón, antes de caer lixeiramente como se as macizas traccións non lles pesasen ren.
Ao erguérense da colchoneta teñen na mente repetir esa secuencia ata a inevitábel frustración; eu, que os vexo, o único que teño na cabeza é premialos co único do que dispoño, aquilo que levo escrito na miña esencia.

último día

Cando me veñen as visitas e preguntan qué tal glaspop, qué tal embiburgo, que se hai moito que ver, sempre lles respondo o mesmo: se mañá fose o teu último día da vida, deberías ir a embiburgo.
Esta mañá estou en glaspop, e brilla o sol contra os ollos apagados dos rapaces que arrastran os pés. Pedaleo a modo, sentindo a friaxe na cara e mirando de non derrapar nas pequenas pociñas xeadas que naceron na estrada. Aquí cruza un sikh que vai ao templo, aló unha vella fumando, e pasan as nenas vestidas de rosa e os polis na bici, e pároos e pegúntolles algo que xa sei só pra recibir a máis extrema das amabilidades.
Malia o que lles digo ás visitas, se mañá fose o meu último día de vida querería que fose en glaspop.