Deprecated: Function set_magic_quotes_runtime() is deprecated in /home/dispara/astuasbalas.com/wp-settings.php on line 18

Strict Standards: Declaration of Walker_Comment::start_lvl() should be compatible with Walker::start_lvl(&$output) in /home/dispara/astuasbalas.com/wp-includes/comment-template.php on line 0

Strict Standards: Declaration of Walker_Comment::end_lvl() should be compatible with Walker::end_lvl(&$output) in /home/dispara/astuasbalas.com/wp-includes/comment-template.php on line 0

Strict Standards: Declaration of Walker_Comment::start_el() should be compatible with Walker::start_el(&$output) in /home/dispara/astuasbalas.com/wp-includes/comment-template.php on line 0

Strict Standards: Declaration of Walker_Comment::end_el() should be compatible with Walker::end_el(&$output) in /home/dispara/astuasbalas.com/wp-includes/comment-template.php on line 0

Warning: session_start(): Cannot send session cookie - headers already sent by (output started at /home/dispara/astuasbalas.com/wp-settings.php:18) in /home/dispara/astuasbalas.com/wp-content/plugins/wordpress-automatic-upgrade/wordpress-automatic-upgrade.php on line 121

Warning: session_start(): Cannot send session cache limiter - headers already sent (output started at /home/dispara/astuasbalas.com/wp-settings.php:18) in /home/dispara/astuasbalas.com/wp-content/plugins/wordpress-automatic-upgrade/wordpress-automatic-upgrade.php on line 121

Strict Standards: Redefining already defined constructor for class ftp_base in /home/dispara/astuasbalas.com/wp-content/plugins/wordpress-automatic-upgrade/lib/ftp_class.php on line 56

Strict Standards: Redefining already defined constructor for class ftp in /home/dispara/astuasbalas.com/wp-content/plugins/wordpress-automatic-upgrade/lib/ftp_class_sockets.php on line 8
As túas balas » traxe, paxe, garaxe

again

As follas enlamadas, os faisáns, a luz deitada dos días, o frío nas maus, os negróns de facer esgrima, os novos clientes… damn it, a isto creo que se lle chama outono.

summer

Vou guiando na mañá do domingo, entre os campeiros a orxo e a prado. Moitos deles xa recibiron a visita da máquina colleitadora, e están como esgazados, cunha coidadosa e milimétrica composición de ocres e dourados, e o aire e as gabias e as estradiñas todo arredor inzan a grao no aire. Disto aprovéitanse os carnazais e as grallas, que peteiran sobre o asfalto ata un segundiño antes de que cheguen os pneumáticos.
O ceo está escuro, pero todo o demais, dende as plumas dos corvos ata os curutos das espigas, brilla. Seique foi o agosto máis chuvioso en vinte anos. E o meu segundo Scottish summer.

record

Erguinme ben cedo. Unha serie de malas decisións, de obras nas vías do tren e elementos variados obrigábanme a facer máis de corenta millas pra exercer de árbitro de atletismo. Saín pouco antes das oito e collín as ramplas que soben por Carron Bridge: a mañá estaba fresca, pero anunciábase o sol sobre as pradeiras. Como a subida era forte, podía reparar nos xílgaros, e nas lebres, e nas avefrías; nos mazaricos e nos centos de corvos carnazais e dos outros; nos años que corricaban con apenas días tralos tetos da nai. Nunha hora xa superara a peor parte da viaxe, e só me quedaba baixar a todo o que me daba a prudencia, primeiro por unha zona neboenta e logo xa, abrindo o ceo, sobre o val do Clyde.
Pero, ai, ese fatal erro, ese andacio de borrachos: un pequeno cristal amarelo foise cravar contra a miña roda de atrás. A máis de cinco millas da estación de tren máis próxima iniciei o camiño a pé coa bici ao carón. Ao pouco párame un señor; pregúntame, aconséllame e sae pra buscar axuda; ao pouco volve e di que mandou chamar pola muller, pra que nos trouxese dende a casa (bastante afastada) unha caixa de parches: veu comigo, acompañoume, axudoume a reparar a picada, contoume cousas de enxeñeiros de aire acondicionado e ata me regalou unha barriña de mars. Pero pra cando todo iso acabara, xa non había tempo de baixar a glaspop e prolongarse ata chegar ás pistas. O sol gabeara ao alto e a primavera reloucaba con todas as forzas, confundindo as toxeiras cos eidos botados a colza.
Decidín voltar prá casa por un camiño novo, por vilas novas e novos xardíns con bicis de nenos e camas elásticas. En total 44 millas, das que 41 foron sobre a bici: mellor marca persoal.

nils

Neste país os días teñen sete estacións e os anos só dúas: a estación ansárida e a anansárida, e xusto agora mesmo atopámonos no paso da primeira prá segunda. Como dixo a señoriña que nos deu un pequeno e decepcionante curso de observación de paxaros o sábado, os gansos están coma nós cando nos preparamos pra unha gran viaxe: inquietos. De cedo arrincan a voar e cando fan unhas cantas millas acórdalles o gas aberto, ou que non lle deixaron as chaves á veciña pra que lles mire o correo, e voltan. Tamén pode pasar que saian co sol da mañá e volvan coas primeiras folerpiñas do serán, nestas neves mornas de abril. O caso é que os da lagoa de kilsyth están aínda aló, coas patas no eido, grallando, mentres eu fago as xa habituais 15 millas entre Glaspop e Croy. E mañá, mañá será outro día, e quizais toque irse pra grenlandia.

temerarias

Quizais alguén xa sabía que as ovellas, que aguantan impertérritas que os coches lles pasen polo lado cando pacican un pouco na beira dunha gabia, ao que presenten unha bicicleta botan a correr en moitas direccións, case todas por riba da estrada.
Velaí as pequenas cousas sen importancia que separan a vida da morte.
Desta vez tiven sorte, e despois de 34 millas pola montaña, estou na casa, coas retinas apetoutadas de avefrías, faisáns, coellos, miñatos e unha primavera que, agora si, parece que comeza… E vivo.

cervos

Perigo. Risco elevado de cervos na estradaDespedín o inverno nas estreitas estradas do norte. Primeiro foi con Ferre, ese tranvía sen condutor, co que paseamos cara ao oeste, ata subirmos, nunha mañá nevada, o Old Man Storr. Logo foi con Henri, máis cara ao norte, e a neve bloqueounos nunha pequena vila, cando tomabamos sopa de queixo e chirouvías nun bar supergalego. Vimos abadías a leste, norte e oeste, tamén castelos, e pequenas pousadas, e esculturas dos vellos escritores e inventores destas terras. Vimos o mar en moitos portos distintos e cubrimos infinidade de paisaxes, que agora non son capaz de estremar e que se mesturan todas unhas sobre das outras, como un mazacote de avecrem con vales, montañas, soutos, coníferas, rúas, penedos, praias, turfeiras e praderías.
Pero sobre todo vímolos a eles: aos verderolos e os cardeais daquel bar de estrada; ás lebres, aos coellos, ás perdices das terras baixas; aos faisáns, centos deles mortos, milleiros aínda vivos; ao raposo que fuxía dos faros; ás focas, nadando e secando ao sol preto de inverness; aos corvos brancos, aos miñatos, aos peneireiros, ás avefrías; ás barnaclas e aos gansos pacer nos seus rabaños; e aos cervos. Centos de cervos. Os cervos que, empurrados pola neve das montañas, roían tranquilamente na beira das estradas. Cervos illados, ás veces cervos vellos; outras cervos en manda, en grupos dunha ducia, ou de tres ducias; femias e machos de cervo, cervos deitados e cervos asustados, botándose á carreira; cervos tantos e tan preto como nunca antes vira.
Todos eles están aí fóra, e deben andar flipando.

mazaricos

MazaricoO plan era botar un apracible domingo de inverno no campo, pedalando. Saín cedo no tren, recollín unha rarita ex-compañeira de traballo en embiburgo e seguimos en tren cara ao norte. Da outra beira do estuario botamos a roda á pista coa intención de seguir a rota británica número 1. Ao pouco detense Biografía-Francesa e sinálame un campeiro lateral. Mira, que son iso? Eu díxenlle que pombas, ela retrucou que gaivotas, e ao final resultaron ser dúas ducias de mazaricos pacendo, logo voando, logo outra vez pacendo.
A rota 1 pasa beireando a fea vila de dunfermline, e sen moita transición, métese nun ilóxico subir e baixar de outeiros, arrodeado de natureza inhóspita e bastante esgrevia. De cando en vez brillaba o sol, e neses momentos podiamos arrecender a lá das ovellas e escoitar o grallar dos corvos sobre o bosque. Foron 30 millas que nos levaron ata a ribeira do lago Leven pra ver gansos, patos brancos, lavancos, cisnes, e ata un raposo: e unhas cantas ducias máis de mazaricos, pacendo tamén de forma desordenada nos arrós das ribeiras.
Á volta descendeu o frío sobre a terra, e a choiva, e o vento, e a escuridade. Cansos e feridos, con algo de febre no meu caso, collimos o tren de volta á casa. Pero así é a fin do inverno, así é. En tres semanas moitos deses mazaricos xa non pacerán por aquí. E nós xa non lembraremos o frío.

mételle aí

Samuel John PeploeUn inagardado erro de planificación dos meus velloucáns compañeiros de atletismo déixame tres horas libres no medio da xornada do domingo, así que opto por visitar o museo da cidade. O museo de glaspop, nacido do depósito de diversos materiais no edificio que deixou baleiro a exposición universal, é a mellor definición da cidade. En poucos espazos pódense ver xuntos, practicamente un riba do outro, unha xirafa disecada, un avión da segunda guerra, unha colección de embutidos, outra de botas vellas, uns cantos fósiles, unha vitrina dedicada á invención da máquina de vapor e do chuvasqueiro, un par de momias exipcias, unha sala consagrada ás relacións da cidade co western e polo medio numerosas pinturas de artistas escoceses e de fóra. E alí, naquel recanto escuro que lles quedou no fondo do segundo andar, mételle aí un par de degas e un pissarro, por non tirar con eles.

inicio

Carboneras

 

Praia de Carboneras (spain). Primeiros instantes do primeiro día do ano. Sol. Logo area. Tamén primeiro baño no mar. Con Barataria.

spain, 2

La RinconadaAgora que xa botei máis dun ano en chucheland, visitar españa é un acontecemento turístico espectacular, un descenso a un terceiro mundo ruidoso, ateigado de coches, fume e contaminación e inzado de cousas paveras que, como a calquera británico amante de españa, me resultan fascinantes. En concreto, o barrio onde vive Barataria é unha vella urbanización, antes poboada por xitanos e agora por romaneses e onde todas as rúas se chaman con nomes tirados da novelística cervantina. A maior parte dos coches levan a fiestra baixa a pesar da xiada, e pola música, a todo dar, berran flamenco, reguetón ou techno romanés, pero entre eles, aquí e acolá, aparecen os lentos e longos coches grises, poeirentos, dos que baixaron das aldeas nos sesenta pra traballar na fábrica da Roca. Así tamén quedan moitas tendas pequenas, xogueterías, froiterías ou talleres mecánicos, entre os novos bares de polacos e búlgaros, entre os locutorios e as perruquerías de estilo latino e algún outro banco dedicado ao envío de diñeiro a plovdiv ou medellín.
Este caleidoscopio confuso é o que eu vexo dende a fiestra do baixo de barataria, e flípame.