Deprecated: Function set_magic_quotes_runtime() is deprecated in /home/dispara/astuasbalas.com/wp-settings.php on line 18

Strict Standards: Declaration of Walker_Comment::start_lvl() should be compatible with Walker::start_lvl(&$output) in /home/dispara/astuasbalas.com/wp-includes/comment-template.php on line 0

Strict Standards: Declaration of Walker_Comment::end_lvl() should be compatible with Walker::end_lvl(&$output) in /home/dispara/astuasbalas.com/wp-includes/comment-template.php on line 0

Strict Standards: Declaration of Walker_Comment::start_el() should be compatible with Walker::start_el(&$output) in /home/dispara/astuasbalas.com/wp-includes/comment-template.php on line 0

Strict Standards: Declaration of Walker_Comment::end_el() should be compatible with Walker::end_el(&$output) in /home/dispara/astuasbalas.com/wp-includes/comment-template.php on line 0

Warning: session_start(): Cannot send session cookie - headers already sent by (output started at /home/dispara/astuasbalas.com/wp-settings.php:18) in /home/dispara/astuasbalas.com/wp-content/plugins/wordpress-automatic-upgrade/wordpress-automatic-upgrade.php on line 121

Warning: session_start(): Cannot send session cache limiter - headers already sent (output started at /home/dispara/astuasbalas.com/wp-settings.php:18) in /home/dispara/astuasbalas.com/wp-content/plugins/wordpress-automatic-upgrade/wordpress-automatic-upgrade.php on line 121

Strict Standards: Redefining already defined constructor for class ftp_base in /home/dispara/astuasbalas.com/wp-content/plugins/wordpress-automatic-upgrade/lib/ftp_class.php on line 56

Strict Standards: Redefining already defined constructor for class ftp in /home/dispara/astuasbalas.com/wp-content/plugins/wordpress-automatic-upgrade/lib/ftp_class_sockets.php on line 8
As túas balas » traxe, paxe, garaxe

ombreiro

Ganso bicocurtoO obxectivo da saída en bici non era superar as millas do outro día, anque lle andou perto (34). Tratábase de aproveitar a probable última finde libre deste outono e engraxar os ollos de paisaxe. Tamén quería ver os gansos. Sabía que estaban aí, que é o tempo de velos cruzar, e cando me desvío polos campos entre thornhill e callander, aló aparecen. Primeiro riscando o ceo en formación, e logo xa un cento ou quizais dous entre as pallas abertas das colleitas pasadas, facendo ese ruído máxico e enxordecedor do canto e do bater das ás en voo, que me fai brillar os ollos como a nils holgersson.
En callander virei de novo ao leste. Xa pasara paisaxes de prado, de ovellas, e ducias e ducias de bagañas vermellas diferentes (acivros, cancereixos e demais rosáceas), e tamén subira por unhas costas de coníferas vellas, e toxos, pero estrañamente aínda non vira faisáns. Ao pouco collín unha pista entre as montañas, fermosísima, chea de outeiros e lombas, e ao deixar moi atrás xa o lene runrún do último motor (unha pequena rozadora de xardín), comezo a sentir o bater de ás axitado na beiravía. Ao primeiro non os vexo, só escoito o seu pánico, pero logo xa me vai coincidindo de cruzalos pola estrada, de ver como corrican polos campos, e de asustalos severamente cando tomo rápido unha curva pechada e eles están acobillados ao pé do arró: saen, berran, voan, declarándolles ao universo coas súas plumas de todas as cores que son demasiado fermosos pra morreren esmagados por unha bicicleta. Nun poste á saída da curva, agarda o seu momento un miñato: el tamén atopa fascinante o ruído do faisán.
Deixo atrás este combate e concéntrome en aguantar. É algo menos de distancia cá última vez, pero moito máis dura, e por fin chego a doune, e logo a dunblane, e como quero evitar a estrada párome pra mirar o mapa: pero as forzas xa non son moitas, e as zapatas de freo menos: boto o pé antes de que a bicicleta estea quieta, moito antes, e nun momento todo o mundo revira, e cae, e decátome de que entre a bicicleta e a estrada hai o corpo dun home, e de que son eu.
Así que dolorido emprendo as últimas cinco millas e cando chego a casa vexo o resultado no xeonllo e sobre todo no ombreiro: había maneiras menos dorosas de dicirme “estás vivo”, diaños.

38 millas

Forth and Clyde CanalComo Fai vive na zona sur da cidade, teño que cruzar todo o centro de glaspop a primeira hora da mañá: os edificios arrubían co sol, escintila o río, e os buses pásanme bruando a rentes cargadiños de inmigrantes. É a hora de entrar a traballar. Gasto parte da miña pacencia tentando seguir os indicadores pra bicis que moveron os borrachos, pero ao final, orientándome polo sol e por un mapa, chego á canle á altura de Maryhill.
Bótome a circular en dirección leste pola corredoira que vai pegadiña á auga. No primeiro cruzamento teño dúbida, pero un veciño desdentado indícame, si, por aí, por onde mataron a Eddie, e efectivamente a rota cara ao norte está enfeitada con coroas, ramos e fotos dun neno de 14 anos, con pucha e camiseta azul dos rangers. A pista é chá e agradábeis son as vistas sobre a cidade, que queda atrás, e o horizonte de auga e cisnes, cisnes nados aquí, de cisnes nados aquí de cisnes que tamén naceron aquí, e que non soltou o concello. Á esquerda queda a canle, e algún paseante con can, e algún pescador que gusta da mañanciña. Á dereita van correndo os paxaros ao meu paso, remudándose uns noutros, como xogando, e agochándose entre as bagañas vermellas dos cancereixos, xa sen follas, pra que eu non saiba se esa lista que vin nun repente era dun xílgaro, ou máis probablemente dun cardeal.
Cando chego a kilsyth, viro á esquerda e inicio o ascenso á montaña. Poño 1/1 nos cambios e déixome levar, pero incluso así as ramplas son moi fortes. Os cardeais deixáronlle sitio aos chascos, que triscan o aire no curuto dos valados, e os cisnes son agora ovellas, cun branco lixeiramente máis roñoso. Subo, e cústame a diola, e ás veces paro pra comer unhas amoras e coller algo de folgos. Pero despois inicio a baixada cara a vilamarple a toda velocidade por estradas fermosísimas, sen coches, sen ruídos, e cruzo con coellos, esquíos e ata co cadáver dun teixugo nunha gabia, morto por accidente ou vítima primeira da campaña de terror contra o teixugo que desataron os informativos esta mañá.
Ao chegar á casa, o noso veciño Albert está ao seu, trasplantando unhas margaridas amarelas no xardín. Dime, parece que vés de lonxe. Eu sorríolle, tiro o casco, e dígolle oufano que si, que de 38 millas ao sudoeste.

arrabaldo

É moi satisfactorio aproveitar a mañá do domingo pra dar unha volta polos barrios pobres. Así que de cedo collo a bicicleta e enfío cara a torbrex, un arrabaldo de casas todas iguais e xardíns tan sen rozar que poderían ser eiras. Alí están os xoguetes abandonados, as bicicletas rotas, as igrexas católicas, as latas de cervexa entre as follas dos ameneiros. Tamén vive alí a xente ruda, a xente que te mira como dubidando se ostiarte nese momento ou agardar a que o faga o veciño de a carón. Pero de súpeto cruzo a autoestrada por unha pontella e todo muda: aparecen as ovellas, estreita a estrada e comeza unha lenta e tortuosa ascensión por entre arbustos de froita e herbais. Poalla, así que no alto dun outeiro paro e tiro os lentes: ao leste, un encoriño pequeno; ao oeste, unha lene extensión de montes que, canto máis lonxe, máis se mesturan coa poalla. E por diante, unhas dez millas de volta pra pasar sucesivamente do campo aos barrios pobres, logo ao centro, e logo outra vez aos barrios pobres. Ao meu barrio pobre.

oz

Velaí por que amo este país: despois do vendaval desta mañá, o carril bici era un perfecto e lamacento camiño de follas amarelas.

o meu país

Iop e DjSu estarán acó por tres semanas. Veñen traballar, e vanse hospedar e investigar nos vindeiros días entre a biblioteca da universidade local e un cama-e-almorzo próximo, a tempo completo. Pero estas primeiras xornadas dedicámolas a viaxar algo, a visitar sitios, a embreñarmos algo na paisaxe. Primeiro viramos cara ao leste, facemos un intento (novamente frustrado) de rubir un munro, logo percorremos unhas cantas millas por un val a pé de Braemar, e finalmente rematamos comendo chocolatinas rebozadas no restaurante que inventou mundialmente as chocolatinas rebozadas.
Despois collemos estrada noroeste: cruzamos a pé o Glencoe entre vacas peludas e larvas misteriosas, e logo caemos contra fort william. Á mañá seguimos cara ao castelo de eilean donan e logo torcemos pra ver as focas nas proximidades de inverness. Algunhas veces chóvenos, como cando beireamos o lago ness. Outras abre o sol, e a moqueta de musgo das máis altas montañas brilla en centos de pardos e dourados. E cando chega a pausa, nunha aldea presidida por unha única gasolineira xa abandonada, sentamos nun pequeno café. Pedimos unha sopa picante de chirouvías. Vemos a tarde caer, a choiva, o vento, pasar o tren.

feluxe

Hoxe, cando ía devolver un libro sobre compostaxe á biblioteca municipal, os tellados de vilamarple estaban cubertos de desenfeluxadores. E volveume a punzar o tempo.
É isto a melancolía?

clientes

Xa coñezo os meus novos clientes. Aínda é cedo pra saber se me gustan máis os ollos dunha ou os beizos doutro, pero todos veñen a min e séntanseme diante cun incrible concho de coñecementos, medos, lembranzas e ansiedades ás costas. Abren os conchos e os ollos, e císcano todo polo piso dese pequeno rectángulo onde eu reparto xogo, marco os tempos e manexo algo torpemente os medios técnicos. Despois saímos, e atopámonos nas ribeiras do lago: eles cos pantalóns algo caídos, roendo nos sanduiches ou bebendo prácidamente cousas escocesas e levemente radioactivas; elas vestidas de cheerleaders porque é o tempo de potenciar esa sección áurea do mundo, a das cheerleaders, tan áurea como o equipo de piragüismo, a sociedade de chineses, o clube de debate ou a asociación de laboristas.
Todos eles escintilan ao sol, e corren e repousan como se fosen ao mesmo tempo abellóns e cisnes bravos. Miro pra eles, dóenme as enrugas e penso, damn it, que xa só me quedan dous anos nesta empresa.

reflectantes

Van pasando as horas e mais os días. A un almorzo séguelle outro, e logo de chover e ventar durante toda a noite, contra o mediodía, por exemplo, abre o sol. Os veciños fan obra no xardín, ou recóllense, e o mundial de rugbi continúase xogándose en aberto. E entre esas todas constatacións, unha, a máis terrible de todas: xa non é posible saír de casa sen as lámpadas da bicicleta.
Si, o outono xa está aquí.

embreñarme procuro

Era xa case ao solpor cando tiven que poñer pé en terra e baixar da bicicleta, uns poucos metros despois de cruzar un sinal de pendentes de 20%: nesa altura presentín que en hamburgo as cousas non foran plenamente ben. Levaba 18 millas ao parvo dende dundee e aínda me quedaban catro pra chegar a perth. Chegábame ao vivo. Despois de arbitrar unha longa xornada de atletismo, e en vez de agardar polo tren que me levaría prá casa, pensei que podía ir adiantando un pouco na bici, que había unha ruta marcada e que só eran 22 millas. 22 millas de nada entre campos a orxo, muíños vellos, xardíns, corvos carnazais, parques de aeroplanos, granxas de ovellas, cabalos á solta e casiñas con letreiros de “non atormenten o can” (verídico), case todo o tempo chan, case todo o tempo contra un incansábel vento do oeste.
Así que ao empezar esa encosta esaxeradamente sinalada como de 20%, boto pé a terra e tento pensar qué demo fago aquí, ben afastado de calquera forma humana. Creo que vin porque necesitaba apañar un amorodo nun campo de invernadoiros ao pé da estrada, porque necesitaba sentir o sol da tarde, porque tiña que darlle un paseo ao libro de noriega varela que levo na mochila e explicarlle unhas cantas cousas serias sobre rimas e natureza, cando volvésemos cansos e suados, no tren, xa á noite.

fauna

Levo días sen escribir nada, e non só pola falta de tempo ou polos amplos momentos de desconexión a moitas millas deste computador. O motivo principal do silencio foi que andaba perdido á procura das palabras con que describir os dez días que pasou aquí senalcume e durante os que visitamos algúns dos lugares e paisaxes máis fermosas que teño visto. Á excursión de tres días polo norte máis norte, con meta en Diuranais, o punto máis setentrional ao que cheguei nunca, colocado máis ao norte ca göteborg ou juneau, foi só unha das viaxes. E se tivese que describilas todas non habería guguelmaps que me valesen, porque ademais dos quilómetros extasiantes de automóbil houbo que sumarlle os paseos polas corredoiras, a subida (frustrada) a algúns cumios de máis de 3000 pés, o relax sentando ás carranchapernas no xardín da dean gallery en edimburgo ou simplemente as idas e vidas, polgada a polgada, por unha conversa continua con senalcume.
Así que creo unicamente que vou mencionar os raposos que vimos ao caer das noites, os cervos que pacían a uns metros de nós en glenfinnan, os pimpíns que nos encoraxaban na ascensión ao Old Man Storr, os adolescentes escoceses de pel branca a punto de desintegrarse ou de vendernos uns mars nun hotel illado da montaña, os coellos, os mosquitos aos que xenerosamente ofrecimos as veas, as ovellas que nos facían deter o coche unha e outra vez polas estradas do norte de skye, a troita ártica que ceei nun restaurante encantador de diuranais, as faisanas que agardaban sentadas nun valado ou a eiruga xigante que, pousada no medio do camiño cando rubiamos cara ao ben hope pola cara oeste, permanecía, practicamente na mesma posición, cavilando nas súas cousas de eiruga, ao baixarmos unha hora máis tarde repelidos pola brétema.
Oh, si, como me gusta o meu país.