feira

Logo de facer algúns recados urxentísimos, collo a bici e arrinco pra doune. Parece que chuvisca, e cargo a mochila cun chuvasqueiro. Pero axiña solea, e aos poucos paro e encho a mochila coa chaqueta, e logo coa camiseta de por baixo. Fago primeiro tres millas ata un caixeiro, e logo estradas secundarias, costas, valados e paisaxes ata chegar a doune. Despois viro á dereita e collo estrada de dunblane e logo de cruzar a vila da matanza, xa de volta, atopo o que viña buscando: a feira agrícola, que se celebra como todos os anos o segundo sábado de xullo.
Todo é estrañamente coñecido, pero non exacto. Hai campos prós cabalos, si, pero as amazonas son unhas nenas rubias que, entre rodaxe e rodaxe de filmes de exorcistas, poñen un casquiño de veludo e soben aos doces lombos dos ponis. Tamén hai tratores antigos, coroados de medallas de papel, maquinaria agrícola, camionetas demostrando a tracción en posicións incríbeis, e ao fondo uns valados onde se amorean as razas locais de vacas e ovellas. Nunha camposa no medio, cercada con fita plástica, fanse exhibicións equinas e caninas, pero tamén pequenos rodeos, mentres os nenos toman algodón doce ao carón. Hai unhas carpas con artesanías, algún telderete espallado con marmeladas locais, pero tamén o posto oficial da policía do condado e dos bombeiros, que expoñen orgullosos os seus mellores vehículos. Hai uns postos con camións cisterna e tratores de xoguete, algúns deles próximos en valor á miña nómina, e un par de obradoiros onde os mozotes aprenden a manexar motoserras ou a ferrar cabalos. Así que merco unha hamburguesa de cervo con cebola guisada, e despois tómolle un cunquiño de amorodos ao señor robertson, que mos serve con crema agre, e subo á parte superior dos campos enlamados. Que normal atopo todo isto, e que distinto.
Percibo o renxer do gps, e decido voltar. Agardábanme aínda seis millas de bici pra chegar á casa, e daquela aínda non sabía que atoparía a roda picada: seis millas a andar, á tardiña, recendendo a bosta, lama e centeo.

domingos

GrangemouthVou facer de xuíz a unhas probas da liga escocesa de atletismo nas pistas de grangemouth, unha inhóspita pérola arrodeada de refinerías e fábricas de plásticos. Imaxino que algunha administración, prá rexeración deste espazo inzado de grandes naves, de chemineas xigantescas e de camións de transporte de mercadorías perigosas, dispuxo a creación dunhas instalacións deportivas lonxe de todas partes.
Ver toda a beleza da mocidade a correr 800 ou a facer salto de altura non impide que ás veces, erga a vista do tartán, do foxo de lonxitude ou da caixiña da pértega e que pouse os ollos nas nubes de vapor de auga, no fume, no bruído da maquinaria que vai voando entre os corvos e as gaivotas.
Á volta ocórreseme que podo ir tirando en bici, que xa collerei o tren máis adiante, e así, de decisión en decisión, de rotonda en rotonda, papo dezasete millas unha detrás da outra, por entre prados de ovellas, carreiros entre os toxos, nenas xogando, campos pró golf, pequenas urbanizacións, cruzamentos absurdos, un chaparrón indecente en bannockburn e demais trocos de vía. Non hai un carreiro prás bicis, senón moitos, cheos de fochancas, bordos, beirarrúas e algúns, poucos, directamente a herba. Así que esas dezasete millas, anque chás, son un verdadeiro castigo prás pernas. Pero ao chegar hai unha robaliza ao alloporro do país, coa sinatura de Barataria, e ceamos, que son case as sete do serán. E de sobremesa unhas graaaaaandes madalenas de chocolate.
E así, así vai pasando a vida, vai chegando o vrao.

mariña

Como mañá teño que visitar unha empresa que está algo lonxe, fun alugar un coche de véspera ao sitio habitual. Foi un día intenso, de moito tecolear, e cando me sentei ao volante decidín roubar un respiro e liscar quilómetros: puxen proa ao leste no panel de mandos do fiesta, porque tiña gana de ver o mar.
A estrada era estreita e silenciosa, e ao chegar ao primeiro aparcadoiro fronte a auga botei pé a terra. O recendo dos sargazos, a torre da central térmica de longannet, o longo paseo ao sol frío da ribeira, as aves lonxanas beliscando a area, os chíos dos carráns, a máquina de fotos sen batería, a soidade… iso é culross, unha aldeíña feituca onde os nenos xogan e os maiores beben cervexa na taberna.
Iso é culross, e eu aí vin caer a tarde.

gabitas

Hai tempo que as veño escoitando. Chegaban ás noites chiando como se as matasen, chiando como nunca escoitei berrar outras aves antes. Era imposíbel velas: nun instante cruzaban o ceo como unha frecha de ruído; eu miraba rápido pra riba da cabeza pero todo estaba escuro. Os días foron medrando, medrando moito, e aquilo que foi noite chegou a ser noitiña, e logo serán. E agora xa as podo ver berrar co seu peito branco e o peteiro vermello: son as gabitas.
Unha parella delas decidiu facer niño diante da fiestra da miña oficina. Todos os días desta hora veñen chegando, e a base de remexer co peteiro nos coios fixeron unha coviña no chan. Métense dentro, moven o peito, fan sitio, desprazan coas patas algún coíño molesto: furan, aniñan. Supoño que nalgún momento destes arduos labores do solpor pensarán: que fai ese saco de cemento aí? Quen foi amoreando laxes naquel recanto? quen trazou con cal este camiño sobre os coios? Pero despois é claro que esquecen, que se dedican ao niño, ou a berrarse cousas bonitas como trae a comida ou espabila ou que bonito é isto todo dende o aire.
Elas érguense cedo, e cando chegan os obreiros xa non están. Os obreiros marchan cedo, e cando chegan elas xa non están. Pero dun día pra outro, cos oviños frescos, vaise producir unha colisión urbanística. E témome que vou estar aquí pra vela, dende a fiestra da oficina.

neve

Antonte foi tímida, apenas uns flocos aquí e acolá mentres vía un capítulo de CSI e lía unhas páxinas máis da Posibilidade dunha illa. Ás veces as folerpas eran un pouco máis arrabiadas e sólidas, pero despois distraíanse: non estaban afeitas. Así á mañá despareceran os trazos brancos que, nos descansos do CSI, vira conformarse sobre os capós dos coches.
Pero no día nevou máis e máis. Onde eu estaba, nas casas da ribeira do río, nos chalés vitorianos, na oficina… non callou, anque por veces o ceo e a terra eran brancas e movíanse lixeiramente como un televisor mal sintonizado. Pero nas montañas todo ao redor había unha fonda capa de neve, lonxana, distante, como un vello sabio que nos quixese agochar as herbiñas, as pequenas pegadas dos faisáns, as croias das ovellas ou os tobos dos esquíos que, despistados, esqueceran hibernar.
Hoxe disque vai ser a gran nevarada. Xa lle tiña devezo.

Actualización: no parte dixeron que a gran nevarada comezaría ás oito da mañá. Ás oito e dez empezaba a callar. E agora neva, e neva a fío. Algún día aprenderei a sacar fotos co móbil…
Actualización2: tres horas despois segue nevando, ás veces máis suave, ás veces máis mesto e intenso, pero non se detén. Descubro que ver nevar me dá fame.
Actualización 3: logo do mediodía a neve deixou de caer e empezou a marchar do chan como a unha alfombra a cor. Mentres, a 3000 millas ao leste, desatábase a traxedia.

wildlife, 3

Erguémonos tarde, e con moita calma Barataria e eu poñémonos a andar ata vila-marple, por un carreiro entre os prados. Queremos alugar un coche destes que andan ao revés. Despois dun par de intentos caros, poñemos proa de pikanto cara ao norte, visitamos algunhas aldeas e vilas que parecen canadá e baixo unha impenitente choiva chegamos á paisaxe extraordinaria da Terra Alta. Non se pode dicir nada: só ver. Só sentir o recendo da auga dos lagos, aquí, acolá, a friaxe por baixo do polar vermello, as luces de nadal que avanzan mentres o día se extingue, rapidamente, nas rúas xiadas de fort william.
Ao día seguinte mudamos oeste por leste, e as montañas polos dondos outeiros de prados e ovellas. Algún castelo (pechado por vacacións dos propietarios), algunhas ruínas e pouco máis interesante có vendaval e a paisaxe. E aberdeen. Coa noite saímos de alí ata stonehaven, pra despedir o ano cunha procesión de bólas de lume, manipuladas no aire por ferrotes escoceses en kilt (eles) e en pantalón de chándal (elas), e pra gustar da sarabia, do frío e das costeletas da comarca.
Co aninovo viramos índa máis cara ao norte, cara a outros lugares e vilas tamén solitarias, onde só permanecían abertos os teiquegüei de comida hindú, ou árabe, ou nin iso. E despois noite, os cantís, e o bruar dun mar lonxano, o do norte, e máis arriba as órcadas e as shetland, e noruega. Así que cando devolvemos o pikanto quédanos fame de ver, e paseamos uns 18 quilómetros a andar polas montañas de aquí preto, polos seus campos de antigas batallas, polos soutos dos faisáns. Pasamos un río, miramos prás ovellas que nos miran como carneiros, saudamos ciclistas recortados contra a neve das montañas, detémonos ante o furor dos 4×4. É inverno.
Porque nesta terra de escocia tamén é todo paisaxe (agás traxe, paxe e garaxe).

glasgow, 2

Na miña segunda visita a glasgow cruzo o río e comezo a camiñar polo sur da cidade. Aquí unhas naves industrais, algúns escalestris, despois unha ferretería grandísima toda de madeira que leva servindo louza e parafusos 150 anos, logo uns predios como abandonados, un par de torres de 23 pisos, unhas raiolas de sol sobre o frío do outono, a fermosa sede dunha empresa do sec. XVIII reconvertida a vivendas polo concello, uns concesionarios, máis predios, un camiño e uns nenos, un pazo de exposicións ou unha ponte iluminada de púrpura sobre o clyde…
Así é glasgow á tardiña, un pouco antes de que deszan do fútbol as hordas dos borrachos.
E aínda non lle teño nome a esta cariñosa e fría soidade de glasgow.

wildlife, 1

A zona onde eu vivo está chea de invasores esquíos que arromban sementes, pero aínda os superan amplamente os corvos: todos os prados, todos os ceos e todos os tellados son deles, e tamén os xardíns, os cubos do lixo, os peitorís das fiestras e as caixas de correo. Aquí a vida salvaxe está moito máis perto, case ao alcance da mau.
Onte á noite sorprendín un primeiro raposo gorecerse baixo un coche, e ademais dos moitos coellos que dormen ao pé da fábrica de leite, puiden ver tamén un faisán dende o tren. E o domingo indo pra vila-marple, cruzáronme por riba dous triángulos de gansos que ían rexoubando e cantando: pra ser condutor de primeira, aceleira, aceleira…, pero en gánsico.

días

Levo a penas unhas horas nesta aldea de miss marple, situada a uns corenta minutos andando dunha pequena vilamarple, situada á súa vez a unha media hora en tren dunha gran cidade.
O outono nesta aldeamarple é fabuloso. Xa non é o brillo rubio dos arces nin a verde herba a cachón. Tampouco a poalla e o sol que, ais, agora, aí rapidamente, escintila. Nin os coellos nin os esquíos grises que corrican por acó como se todo isto fose deles, porque o é. O outono é fabuloso nesta aldeamarple malia que vivo nunha residencia cutreira, sen conexión a internet, cunha estraña ducha, sen trebellos de cociña, e pola que pago un prezo bastante excesivo. Ademais, estou nun sitio moi afastado e cústame atopar xente polo camiño: onte crucei cun vello tolleito que andaba en cadeira de motor cun pucho da bandeira escocesa calzado ata as orellas, e pensei ‘vaia, un veciño’.
Pero o outono é fabuloso nesta aldeamarple porque escoitas o maxestuoso voar dos cisnes por riba túa e porque aínda non me atropellaron. E faltou pouco.

storm

Rebolen as rúas da Plaka cos mercadores de todo canto pode comprarse e venderse. Móvense as cadeiras nas terrazas, corrican as cervexas, revoan as bufandas dos equipos locais e esparéxense os cedés sobre as mantas. Esa é a tensión do centro da verdadeira-atenas nas tardes do vrau.
De súpeto, movidos por un sinal inaprezábel, os camareiros prenden os toldos entre si e cobran as mesas. Ao mesmo tempo, sen que se saiba moi ben de onde, xorden unha ducia de vendedores de paraugas que acoden ás sorprendidas mesas. Báixanse os cancelos das tendas e gárdanse no interior as columnas de toallas e e camisolas.
Nuns segundos comezará a treboada: atenas quedará limpa e reiniciarase a tarde.