Deprecated: Function set_magic_quotes_runtime() is deprecated in /home/dispara/astuasbalas.com/wp-settings.php on line 18

Strict Standards: Declaration of Walker_Comment::start_lvl() should be compatible with Walker::start_lvl(&$output) in /home/dispara/astuasbalas.com/wp-includes/comment-template.php on line 0

Strict Standards: Declaration of Walker_Comment::end_lvl() should be compatible with Walker::end_lvl(&$output) in /home/dispara/astuasbalas.com/wp-includes/comment-template.php on line 0

Strict Standards: Declaration of Walker_Comment::start_el() should be compatible with Walker::start_el(&$output) in /home/dispara/astuasbalas.com/wp-includes/comment-template.php on line 0

Strict Standards: Declaration of Walker_Comment::end_el() should be compatible with Walker::end_el(&$output) in /home/dispara/astuasbalas.com/wp-includes/comment-template.php on line 0

Warning: session_start(): Cannot send session cookie - headers already sent by (output started at /home/dispara/astuasbalas.com/wp-settings.php:18) in /home/dispara/astuasbalas.com/wp-content/plugins/wordpress-automatic-upgrade/wordpress-automatic-upgrade.php on line 121

Warning: session_start(): Cannot send session cache limiter - headers already sent (output started at /home/dispara/astuasbalas.com/wp-settings.php:18) in /home/dispara/astuasbalas.com/wp-content/plugins/wordpress-automatic-upgrade/wordpress-automatic-upgrade.php on line 121

Strict Standards: Redefining already defined constructor for class ftp_base in /home/dispara/astuasbalas.com/wp-content/plugins/wordpress-automatic-upgrade/lib/ftp_class.php on line 56

Strict Standards: Redefining already defined constructor for class ftp in /home/dispara/astuasbalas.com/wp-content/plugins/wordpress-automatic-upgrade/lib/ftp_class_sockets.php on line 8
As túas balas

enquisa

Moitas cousas importantes pasaron estes últimos días que agardan polo seu post perdido: libros fantásticos, unha semana no Porto, sexo cun rapaz de seattle na parte de atrás dun astra de alugueiro, etc., pero a cousa máis importante foi sen dúbida coñecer os resultados da enquisa do galego.
De nada vale escudarse no trapalleirismo metodolóxico e na chanchullada que caracterizan a administración feijoo. Tampouco ten sentido que fagamos sumas e cábalas, agrupando porcentaxes: un de cada tres pais preferiría que o galego non estivese presente de ningunha maneira no ensino dos seus fillos. Iso é desolador.
Pero máis desolador é ver como esas cifras da enquisa non foron acompañadas de dimisións, recapacitacións e contricións en masa. A min gustaríame ver, por exemplo, a dimisión do presidente da Mesa pola Normalización, que despois de trinta anos de activismo consegue moito menos ca tres ducias de vigueses nun par de meses. Tamén me gustaría ver a dimisión dos sindicalistas que se organizaron pra boicotear o proceso de enquisa, en vez de traballar pra que os resultados fosen máis proveitosos pró galego, nun exemplo máis na xa infinita recua de evidencias do despotismo ilustrado da presunta esquerda: todo pró pobo, pero sen o pobo.
Tamén, por que non, a dimisión retroactiva de todos os que traballaron en normalización lingüística nestes anos, que desbaldiron cartos en contratos e en iniciativas ao que se ve inútiles (na Xunta, nos concellos, nas comarcas, nas deputacións…). Tamén me gustaría ver como os sociolingüistas de medio pelo do país, que son maioría, raquiticamente formados, compulsivamente ideoloxizados, recoñecen publicamente que eses marcos teóricos axeitados ao vietnam non son válidos na Ghalleira, e que debemos poñernos a pensar pra amañar as cousas, e non só pra lamentarnos do ignorante que é o pobo.
Creo firmemente en que o número de asignaturas dadas en galego na escola é, aínda que importante, pouco decisivo na permanencia do idioma como entidade viva. Pero o que si é decisivo é o estado de opinión sobre a lingua que reflecte a enquisa. Velaí o pouco que avanzamos, o errados que estivemos.
Outros camiños, outros modelos e outras iniciativas son necesarias. Con este sistema imos cara ao abismo.

gripe A

701px-influenza_virus_particle_colorEsperto contra a unha da noite, aterecido. Os dentes bátenme uns contra os outros. É a febre. Zampo uns cantos iburofenos e tento entrar en calor. Despois chega a fase das suores e logo un breve momento de alivio, que aproveito pra consultar qué debo facer en caso de gripe A. A web do goberno británico sobre o tema é unha especie de dragóns e mazmorras (se queres pelexar contra o ogro, pasa ao 2) onde teño que descartar todo tipo de patoloxías e eventualidades: embarazo, VIH, manchas vermellas, accidentes de tráfico, etc. Finalmente, e despois de infinitos nons, chego ao pack final de síntomas, en todo iguais aos da gripe normal (gripe DTV). Quédame a min escoller a diagnose, tendo en conta que me din que, sobre todo, non acuda ao centro de saúde (auga, pílulas comúns, paciencia e asistencia por teléfono).
E decido: gripe A, claro.

telepatía

29458759Por un twitter perdido acabo nun concerto no Porto dun grupo do que descoñezo todo. Só vira antes un par de vídeos no youtube, pero apetecíame irme de wai e bloguealo. Ademais, sempre teño ese especie de imperativo moral que me obriga a escoitar música igual que os xogadores de fútbol se ven impelidos a ler prensa deportiva pra dicir que len algo cando lles fan esas entrevistas que procuran demostrar que non len nada. E ademais, sei que Emilio José, o cantautor de Quins, tamén irá aló e teño ganas de coñecelo.
Elas son Telepathe. A sala é un impresionante soto de lámpadas rococó. Ao meu lado está Emilio José, que leva unha pucha branca de medio lado e ten nun parking próximo un clío con espellos retrovisores para remolques. Estamos en momento fan: el dela (dunha delas), eu del. A situación é realmente moi divertida. Está buenocho-buenocho, e cultiva un calculado desleixo de artista que non é maldito, pero podería chegar a selo se lle petase. Mentres as paisanas fan un concerto flipante sen pausas e sen bises, pregúntolle pola súa vida, pola volta a España a pé facendo concertos ata que lle inchou un nocello, pola carreira que estuda e polas galeguísimas razóns de non ter adsl en Quins (enfadouse porque a adsl chegara antes ao lugar do lado).
Julieta Venegas e mais eu somos fans del. Pero ela quizais non saiba a importancia deste feito banal, e eu si.

tolleitos

Só cando estaba xa chegando a Barrhead, despois de pedalear durante catro millas entre campos abertos a ovellas e pardaus, decateime de que Shaun me botara un ferrete de sete estalos, moi por riba da media habitual nun roxo escocés de pel branca e fría como a neve. Ata ese momento só cavilara nas hipóteses médicas que lle apreixaban os pés, válidos apenas pra sostelo ergueito sobre un piso de madeira ao que alguén lle retirara todos os obstáculos. Pensara unicamente no seu nidio sorriso, e tratara de reconstruír as palabras de contornos difusos coas que respondera as miñas tres ou catro preguntas xerais feitas, iso si, de vagar e frontalmente aos ollos. Lembrara tamén os pitidos que lle estouraban nos audífonos ao arrastrármonos pola cama. A cada golpe de cadeira a el treméranlle de forma nerviosa e desontrolada uns braciños inmóbiles e retortos; a min, catro millas despois, por entre os campos abertos a ovellas e pardaus, aínda me tremían os dentros.

laranxa

Esta laranxalaranja que agora mesmo papo no tren resume os desasosegos que me esperta a ghalleira. Foi mercada en humidtown, hai poucos minutos, nunha pequena froitería próxima á estación. No establecemento había só unha rapaza noviña e un señor maior, aparentemente o dono, que estaba a colocar peladillos nun andel. Ningún dos dous respondeu o meu saúdo. De feito, o primeiro que ela me dixo foi o prezo: 60 céntimos dunha soa laranxa. Despois colocouna nunha bolsa que eu non lle pedín e non volveron falar máis comigo nin sequera logo da miña despedida.
A laranxa cómoa agora no vagón deste ruidoso tren de longo percorrido: é unha auténtica e completamente insípida Ibáñez cinco estrelas, e como non hai papeleiras gardo as carapas no colo, sobre o pantalón. Anoto o seu sabor nun documento de texto, posto que estou nunha célula incomunicada que se despraza a 50 km/hora: non hai wifi, non hai cobertura móbil, non hai sequera carga eléctrica. Afortunadamente, e como tampouco hai paradas que reduzan aínda máis a velocidade, os viaxeiros non fuman no espazo entre os vagóns: este cheiro a fume que esmaga o difuso olor da laranxa procede unicamente dos baños.

scottish summer

O carreiro pra bicis que serpea en paralelo ao canal é bastante irregular. Ao primeiro ten bastante sábrego e fochancas, pero logo xa se estabiliza en terra que, na proximidade dos túneles e das pontes, é lama. Ás veces a vexetación está apartada, pero outras anda medrada e bótanse as ortigas e as silveiras ao camiño, e sinto o rabuñar contra as canivelas. Os campos que quedan aos lados están todos cultivados, e onde non, aparecen as meadows, un vizoso ecosistema de onde choutan os coellos xusto por diante das rodas. Ás veces hai tamén granxas, e cheira o canal a esterco. Pero outras hai pradeiras botadas a margaridas, e é o aire todo recendo de macela. O sol alterna coa brétema. Os paisanos que cruzo no camiño saúdan.

castela

Erguémonos cedo, moi cedo. A aldea comeza a espertar e séntense algúns galos, e tamén algúns coches.
Hai aló no fondo uns trigais, pero vense sobre todo leiras deixadas a barbeito dende hai anos e silveiras que loitan contra o secaño. Algunhas oliveiras vixían dende os outeiros, coidadosamente chapodadas a choleja.
Nos fíos eléctricos pousan estorniños, pardais, unha laverca, xílgaros, pombas e rolas, e sobre o patio bótanse en picado os anduróns, que aproveitan a alba pra cazar os mosquitos contra as tapias.
Mexamos na horta, ao pé dunha amendoeira. Subimos ao coche e pechamos o cancelo. Baixamos á cidade.

dedo

Cando xa tiña unha conspiración fantástica artellada pra explicar os rarunos resultados electorais de pequenas formacións políticas, cando xa imaxinaba a axentes electorais a soldo de rubalcaba vendendo sufraxios no mercado negro… plam! vén @mourullo e derruba esta conspiración e a das Torres Xémeas cunha mesma ligazón: a da orde das candidaturas, que é por lista de chegada á oficina.
Por que o MSR saca resultados extraordinarios en Benicássim, no Irixo ou en Ordes? Miramos a lista e… chindi! xusto despois do PSOE está a candidatura do MSR. Será posible que algún factor humano se trabucase e lle asignase os votos dun partido ao que ten na cela de abaixo?
Pero… e os resultados do Pacma en San Sadurniño? O Pacma vai xusto antes do Psoe! E os resultados de Falange Española en Verín?… O Bloque, xusto despois. E os resultados de IZAN-RG na Baña? O Bloque, xusto antes. Por que saca Extremadura Unida máis votos en Madrid ca en Estremadura e é o quinto máis votado en Ávila? Quizais porque está despois có PP? E por que saca o Prepal máis votos en Barcelona ca en toda a provincia de Salamanca? Talvez porque está antes ca IU?
Que tristeza: unha conspiración máis pró carallo! Ora que, de ser verdade que os dedos temblorosos dun axente electoral causaron semellante estropicio, alguén vai ter que contar outra vez todo. Calquera parecido entre os votos emitidos e os votos contados é, neste momento, pura coincidencia.

rarezas & paranoias

ballot-box-lAo parecer, a candidatura que o ministro-atleta converteu en voceira do independentismo violento vasco, anuncia varias denuncias de votos desaparecidos. Casa tan ben coa paranoia como coa persecución. Á luz diso, anque evidentemente non relacionado, hai quen repara nalgúns datos curiosos do reconto electoral. Eu furo algo na provincia ateniense e flipo:

  • O MSR, un partido ultradereitista afortunadamente moi minoritario, consegue 149 votos en toda a provincia. Ata aí, non é demasiado sorprendente. Hai un bo coeficiente de aleatoriedade no voto, e ata os andalucistas sacaron un pola Teixeira. O estraño é cando se miran os datos por concellos: o MSR obtén 3 votos en Ourense, 2 votos no Carballiño, un voto en trece concellos máis, 64 votos en Verín e 66 votos no Irixo. No Irixo consegue o 8% dos sufraxios, ademais, máis da metade do que sacan os socialistas e superando o Bloque. Mirado dende o outro lado, o MSR saca o 44% dos seus votos ourensáns no Irixo, o 42% en Verín, e o 14% restante, a repartir.
  • En menor proporción sucede algo así coa Falange Española en Lobios, onde obtén 43 sufraxios, o 40% dos votos na provincia. Poderiamos aducir que a Falange é un partido coñecido, e que as poucas veces que se presenta os seus simpatizantes aproveitan. Pois non. Nas anteriores europeas obtivo só 1 voto,  e nas de 1994 (no 99 non se presentou), ningún. Ningunha outra falanxe ou partido ultradereitista rañou nada nos últimos anos en Lobios.
  • Tamén pasa algo así co PACMA. É verdade que o PACMA tivo o voto moi repartido, e que en concellos grandes sacou aínda media ducia de votos. Pero no concello de Monterrei obtivo 48 sufraxios, o 22% do conseguido en toda a provincia.

Seique suceden cousas semellantes na Baña, en Ordes ou en San Sadurniño. Grallas de censo? Mans nas caixas? Erros informáticos? Azar? Debemos temer pola solta de visóns en Monterrei? Ou por un golpe de estado racista no Irixo?

aforrismos

picture-1Copiando a Calidonia.

1. A esquerda baixa en toda Europa e non é substituída por forzas máis á esquerda. Quizais non estea a piques de colapsar o capitalismo. Quizais tampouco os cidadáns queiran que iso suceda.

2. As clases medias que antes votaban a esquerda desprazan o seu voto a partidos que reivindican liberdades —reais ou aparentes— e a partidos que teñen como obxectivo fundamental a loita contra o cambio climático. Esas son as preocupacións.

3. As clases baixas que antes votaban a esquerda desprazan o seu voto a partidos de ultradereita e antimigratorios. A solidariedade ben entendida empeza por un mesmo.

4. Os países onde a corrupción é unha práctica social estendida e respectada, respaldan con forza os seus líderes corruptos.

5. O Bloque está morto. E non por votos —eu agardaba algo peor—, senón por actitude. O desprezo que a organización tivo pola candidata e por Europa son unicamente o sinal do inmobilismo, do enferruxamento das estruturas, do discurso rancio e resistencialista, e da incapacidade por achegar unha soa idea que mova os galegos. Por non falar de machismo. Só hai unha solución: montar outra cousa. Ou outras. E eu xa ando nesas.