Deprecated: Function set_magic_quotes_runtime() is deprecated in /home/dispara/astuasbalas.com/wp-settings.php on line 18

Strict Standards: Declaration of Walker_Comment::start_lvl() should be compatible with Walker::start_lvl(&$output) in /home/dispara/astuasbalas.com/wp-includes/comment-template.php on line 0

Strict Standards: Declaration of Walker_Comment::end_lvl() should be compatible with Walker::end_lvl(&$output) in /home/dispara/astuasbalas.com/wp-includes/comment-template.php on line 0

Strict Standards: Declaration of Walker_Comment::start_el() should be compatible with Walker::start_el(&$output) in /home/dispara/astuasbalas.com/wp-includes/comment-template.php on line 0

Strict Standards: Declaration of Walker_Comment::end_el() should be compatible with Walker::end_el(&$output) in /home/dispara/astuasbalas.com/wp-includes/comment-template.php on line 0

Warning: session_start(): Cannot send session cookie - headers already sent by (output started at /home/dispara/astuasbalas.com/wp-settings.php:18) in /home/dispara/astuasbalas.com/wp-content/plugins/wordpress-automatic-upgrade/wordpress-automatic-upgrade.php on line 121

Warning: session_start(): Cannot send session cache limiter - headers already sent (output started at /home/dispara/astuasbalas.com/wp-settings.php:18) in /home/dispara/astuasbalas.com/wp-content/plugins/wordpress-automatic-upgrade/wordpress-automatic-upgrade.php on line 121

Strict Standards: Redefining already defined constructor for class ftp_base in /home/dispara/astuasbalas.com/wp-content/plugins/wordpress-automatic-upgrade/lib/ftp_class.php on line 56

Strict Standards: Redefining already defined constructor for class ftp in /home/dispara/astuasbalas.com/wp-content/plugins/wordpress-automatic-upgrade/lib/ftp_class_sockets.php on line 8
As túas balas

voto, 2

Mañá son as eleccións europeas aquí, que votamos en xoves. E non teño moita idea de a quen votar.

  • Verdes: A favor: a loita contra o cambio climático ten que ser o centro da política europea nos vindeiros cinco anos. Tamén coincido con eles en valores morais, en política de software e de liberdades individuais. En contra: en Escocia repártense seis escanos, co que a candidata ten que obter máis de 110.000 votos, ou sexa, pasar dun 6% a un 11%. Non é nada doado.
  • Nacionalistas: A favor, están a facer un gran goberno en Escocia. En case todas as políticas europeas están de acordo cos Verdes. Ademais, un bo resultado deles significa ademais un pau detrás das orellas aos laboristas, e tamén me gustaría dárllelo. En contra: os dous candidatos a eurodeputados son homes, e completan a lista tres homes e só unha muller máis. Ademais, van sacar dous escanos, e é moi moi difícil tanto que perdan un como que gañen outro.
  • Liberais: A favor: ideoloxicamente son os que me representan. Teñen tics que me sacan das virillas, como ese discurso paranoico sobre o control ao individuo que moitas veces non se traduce na defensa práctica do software libre ou de medidas restritivas á vixilancia nos concellos onde gobernan, pero en xeral son os que máis me molan. O seu escano está no aire e podería ir parar aos conservadores. En contra: estes tamén non mandan máis ca homes a Bruxelas.

Pídese consello, etc. E van tres post seguidos así. :)

voto, 1

registrars_no_voteE mira que lles dixen: quero votar neste país. Pero eles veña a descontrolar o censo, eles veña a non facer caso, veña a incluírme nas listas. E eu que non, e eles que veña. Hoxe chegoume a carta pra votar na ghalleira, con todas as papeletas —unha delas, descolocada—. Así que é de imaxinar que figuro nunha lista do censo e que, tecnicamente, podo votar dúas veces. E aí abrocha o dilema moral:

  1. voto á candidatura persoa que máis me satisface, anque diso se derive a ilegalidade de votar dobre?
  2. voto nulo, expresando que o censo galego é un cachondeo, anque siga cometendo a ilegalidade de votar dobre?
  3. abstéñome, co cal me adhiro, contra o máis firme dos meus principios, a esa maioría de xente vai optar por non votar nestas eleccións?

Pídese consello, confirmación, rexeite, etc.

Actualización: un amable e prezado lector envía esta puntualización técnica: “O CERA mándase de oficio. O Censo Electoral de cada provincia manda logo un arquivo á Audiencia Provincial coa relación de españois que solicitaron o voto no seu país europeo de residencia, para que non contabilice o voto“. Ou sexa, non só teño un gran dilema. Ademais é moi probable que o meu dilema sexa inútil.

suicidio, 2

O outro tema que me remoe é o do esvaecemento virtual. Ata o de agora eu, Cesare, fun un ser máis ou menos complexo e, en moitos aspectos, completamente distinto dun curmán seu que ás veces andaba por aí. Cesare e o seu curmán nunca actuaron con demasiado secretismo —nin lles preocupou— respecto da súa relación, sempre que google non os vinculase. Algunha vez Cesare —outras o seu curmán— mandou correos pedindo que deixasen de relacionalos publicamente, algo que a min —ou ao meu curmán— me resultaba moi incómodo pois sabía que estaba violentando un dos principios de internet: todo o poder nas mans dos outros.
Hai uns días tres persoas completamente descoñecidas pró meu curmán achegáronse a el e dixéronlle: “ti es Cesare, non es?”. Non vou dicir se con posterioridade, por un cualificativo mal posto, por un ferrete mal botado, esas tres persoas lle partiron os fuciños ou non: iso é a vidiña do meu curmán.
Pero non é xusto que o meu curmán leve por min culpas que non ten. Ou ten? E ese é o segundo tema do suicidio: facer equipo cando todas as redes tenden a converxer, ou actuar por libre e tratar de gañarlle tempo a google? E pídese consello. Confirmación ou rexeite.

suicidio, 1

Photo by Itopo

O sábado estabamos mirando o mar en cabo Neist, no oeste da illa de Skye. A paraxe é moito máis ca espectacular e, como todas as cousas boas, chegamos ata ela de casualidade. Na punta, ao remate dunha longa lingua de xeométricos basaltos, había un par de pescadores e unha familia que miraba os mascatos ascenderen corenta pés e deixárense caer como foguetes pra embrochetar o peixe. Non estaban sós: ao fondo había diversas especies de gaivotas, pero tamén mobellas, araos romeiros e de á branca, focas e mais fulmares. Así pasaba o tempo, entre os mergullos dos mascatos a non máis de vinte iardas de nós, caendo o mediodía, ata que Itopo dá aviso: aló, á dereita, dende por baixo do faro, achéganse uha pequena manda de golfiños. Os golfiños vanse abeirando, catro adultos e unha cría, ata onde estamos nós: os pescadores retiran os anzois e todos gardamos silencio: miramos pra eles, emocionados, escoitando o ruído que fan ao saír lixeiramente por riba da auga e volverse agochar. A cinco iardas deles, sentíndolles a respiración, tiven unha desas experiencias interespecie que fai que todo o edificio intelectual abanee un pouco.

Por iso este post se chama suicidio. Non, non sinto pulsión por rematar coa experiencia da vida que é, de por parte, un pleonasmo. Pero dende hai un tempo veño remoendo nos propósitos disto todo, tantimais cando me achego eu mesmo a un deses cabos que haberá que virar, como fixeron os golfiños. E logo desaparecer na auga fría.

I am not that stupid, mr. Zapatero

Teño no faiado da cabeza un par de posts que andan remoendo. Algún deles é realmente importante, e por iso quizais está demorando demasiado.
E non quería escribir ningún outro antes deses, pero acabo de recibir unha carta dende suíza pra que vote PSOE nas europeas. A campaña aínda non comezou, e agradeceríalle a mourullo e outros expertos que me explicasen se é legal pedirme o voto tal día coma hoxe. Pero o peor é o texto. Copio tres anacos.

Le pondremos un ejemplo: hace unos meses la derecha pretendió implantar en toda Europa la jornada laboral de 65 horas semanales. Los socialistas españoles nos enfrentamos a ello y conseguimos frenarlo.
[...]
No es verdad, como pretenden el PP y la derecha europea, que para que la economía se recupere sea necesario facilitar los despidos, bajar los salarios y las pensiones, desproteger a los desempleados y debilitar la educación pública y la sanidad.
[...]
Esta crisis no la han provocado los trabajadores ni las familias. La ha provocado la codicia y la falta de control sobre los mercados financieros amparada por la política y los políticos de la derecha. [...] Quienes con sus ideas equivocadas nos condujeron a esta crisis no serán quienes nos saquen de ella.
[...]
Hay dos caminos. Los ciudadanos americanos lo vieron claro [...] Ahora nos toca a los europeos.

Vou votar no meu país, así que esta carta non afectará as miñas decisións. Pero había tempo que un político non me dicía, de forma persoal, semellante arramalle de mentiras, orgullos e falsidades. Se estes son os seus argumentos, señor zapatero, por favor, dimita.

maxia

Dunha maneira un tanto triste e abrupta, coa morte da neta da miña mellor alumna, poño hoxe fin a tres aniños de traballo. Aínda me quedan moitas cousas por facer de tipo administrativo e avaliativo de aquí a setembro, pero ese vello oficio de aprender e ser aprendido remata —rematou xa— hoxe. Non creo que volva a el.
Quizais por iso aproveito pra ler as Leccións desaprendidas de Philip Jackson, semirrecomendado por Walter. Jackson, fóra de análises máis fondas sobre métodos pedagóxicos, funde escola con memoria e pregúntase por que volvemos visitar as nosas escolas co pasar dos anos, qué buscamos nelas, ou por que nos gustou aquel profesor que agora, tanto tempo despois, lembramos. Jackson cre que é cousa de maxia, de algo indicible e indefinible que está aí e que tamén se manifesta na súa experiencia persoal como mestre: grazas a “ese toque máxico” el é, moitos anos de docencia despois, moito mellor persoa.
Tamén eu o son. Mellor persoa, si, pero tamén testemuña dunha maxia que crearon pra min medio cento de meigos e meigas e que volverá á miña memoria, ben o sei, durante todos os anos que me queden, nunha nova vida.

teoría literaria

O rapaz chámase david e vive en cumbernauld, unha vilanova próxima fundada nos cincuenta pra acoller desprazados industriais. Di que vén prá casa e avísanos de que vaiamos comezando sen el. Moito xeito non nos ten, pero ante a súa insistencia facemos coma quen que si, que xa empezamos, e abrímoslle a porta nus e algo animados. El axiña se ispe e adopta a posición típica dos debuxos animados xaponeses: os brazos dobrados por tras da caluga, a velas vir.
O bo de cazar en parella é que todos eses hábitos maleducados dos británicos na fodincha perden importancia e divertímonos bastante co seu corpo algo brando e a súa pirola cosida. De súpeto, nun relanzo, David guíndanos uns zurrichazos cos que non contabamos e, mentres nosoutros buscamos a diana, el pega un chimpo e ponse fóra da cama. Revírome pra ver o que fai, e xa ten os pantalóns polos xeonllos. Mirámonos Barataria e eu sorprendidos, e antes de que poidamos reaccionar dinos deica e pecha a porta da casa. Co ruído do portal poñémonos a rematar o choio a golpe de tenrura e cóbado. Mentres, cavilo en todo o que me deron os meus estudos de filoloxía e teoría literaria: isto era, se mal non lembro, o que os clásicos denominaban in medias res.

plutarco

Había unha vez un país de conto, e na altura en que esta historia comeza, padecía xa anos de longo e constante esmorecemento. O poder estaba dividido entre un vello rei e unha corte de visires, e anque en todo goberno sempre hai isto e aquilo, levábanse xeralmente ben e o reino vivía unha apracible e despreocupada decadencia. O vello rei, que tiña barba como todos os vellos reis dos contos, fora antigamente un gran monarca e déralle prosperidade e riquezas ao seu reino. Cando comeza este conto, porén, era non máis cá sombra do que fora, e nos discursos falaba de países afastados e mitolóxicos que ninguén coñecera endexamais. Esta falta de realidade foi, seguramente, a que fixera que un dos ministros máis prometedores se exiliase a un veciño país e triunfase nel. A partir dese momento foi coñecido como o traidor, envexado e odiado con igual paixón.
Mentres tanto, a decadencia proseguía inexorable e os visires, animados polo Gran Visir, encabezaron unha manobra pacega que expulsou o vello rei do trono e impuxo o goberno dun novo príncipe. Este era moito máis novo có rei, e as súas palabras resultábanlles a todos máis xuvenís. Pero como todos os príncipes de conto, tamén tiña barba.
O príncipe comezou a gobernar con moita enerxía: quería ser un confidente dos cidadáns e gobernar sabiamente para todos, pero pouco a pouco foise pechando no castelo e saía pouco, e facíao á noite, pra que ninguén lle falase. O certo é que os visires, que dedicaban a maior parte do seu tempo a interminábeis discusións —levaban debatendo sobre o cultivo do chícharo dende antes de que chegara o primeiro rei sen acadaren conclusión ningunha—, cando tiñan libre facíanlle cambadelas ao príncipe, levantábanlle o foxo ao cruzar co cabalo, engadíanlle herba moura no caldo ou atacaban desapiadadamente os conselleiros da súa confianza ata que deixaba de terlla.
A decadencia do reino, porén, non se detivo co príncipe. Foi naquel tempo cando sucedeu a Catástrofe. Non se sabía moi ben cales foran as razóns da Catástrofe: uns dicían que as terras eran pouco fértiles, outros que caera un meteórito, os de máis alá culpaban as bombas fétidas que guindaban en catapulta os reinos veciños… O certo é que o día da Catástrofe chegou, e o príncipe, sen forzas pra lle facer fronte, recolleu as súas cousas e marchou.

O trono quedara baldeiro, e as xentes do reino dividíronse en tres bandos para ocupalo: o Gran Visir, un señor calvo que sempre andaba de mal humor e de quen se dicía que tiña un só corpo e dez sombras, xuntou os seus visires, que á súa vez xuntaron os oficiais contratados polos visires que á súa vez xuntaron os alguacís contratados polos oficiais que á súa vez xuntaron os grumetes e rapaciños que andaban á froita contratados polos alguacís. Os visires querían que houbese un rexente e que o posto o ocupase un canoso e case descoñecido vendedor de electrodomésticos. Os visires crían sobre todo na capacidade transformadora da enerxía eléctrica. Enfronte deles estaban aqueles que máis apoiaran o príncipe destronado e que formaran parte da súa corte: eran xente bastante variada e desorganizada, malabaristas e enxeñeiros, xogadores de chave e vellos do asilo, labregos e deseñadores gráficos, e querían instaurar o reino do paradoxo: un principado sen príncipe. Pero non eran os únicos: tamén había un pequeno grupo de xente que estrañaba os gloriosos tempos do monarca, e que reclamaba a súa nova entronización. Pero o vello rei uns días arrecendía a cabelo de anxo e outros andaba en bicicleta, e os seus seguidores tiñan que confiar máis na súa persoa do que nas ideas, habitualmente difusas e contraditorias.
Así as cousas, chegou o día da gran decisión. E isto foi o que pasou.

Plutarco, Vidas paralelas, XV, 32

antisionismo

O título alternativo deste post era ‘innombrable’, porque non pensaba mencionar o título nin o autor de Xudeus e conversos en Galicia: o editor cáeme demasiado ben e non querería que se sentise ferido por unha gugleada a destempo. Pero o certo é que este volume de Rouco González é un dos peores libros que lin e o primeiro que tiven tentación de destruír. Non polo seu corte ideolóxico nin polo seu estilo, pois o que non me guste a min a outro lle aproveitará, senón pola súa carencia de relación coa verdade. Non creo que dende Murguía se publicase un libro máis baseado en ruxerruxes, propósitos ideolóxicos e contos de vellas ca este. A súa falta de estrutura, o caos da redacción e o trapalleirismo son tan grandes como o caixón onde, ao longo dos anos, o autor debeu ir recollendo anotamentos e ocorrencias de ducha sobre o xudaísmo en Galicia, ceibadas agora coa única virtude da aleatoriedade. As tres ou catro afirmacións interesantes que se verten no libro carecen completamente de referencias, e incluso prescindindo diso resulta difícil sacar máis conclusión có paradoxo de que esa foi unha terra que acolleu especialmente ben os xudeus, e que por iso acolleu poucos (así, a ollo). Alguén debería escribir unha boa historia do xudaísmo na ghalleira. Os nosos devanceiros meréceno.

mal de escola, e 3

Xa en racha, prosigo e remato esta arroutada pedagóxica coa lectura d’O valor do envoltorio, un estudo sobre a introdución das TIC no sistema educativo. O volume é, dende logo, moi interesante. Anque quizais resulta algo denso e pouco directo, e anque careza dun imprescindible índice onomástico, illa moitos dos problemas e dos retos diso que se chama escola, principalmente o conservadorismo e refracción do profesorado aos cambios.
A seguir ou no medio discuto con Barataria, que traballa ao meu carón, sobre o concepto clave: a motivación. A imaxe é esta: Hai un gato pechado na despensa e temos a casa chea de ratos que, en boa lóxica darwiniana, son cada vez máis espilidos. A función do gato sería ‘negociar’ cos ratos, pero o certo é que na despensa, onda os chourizos e as conservas de peixe, se está moi ao xeito. Ata hai unha xanela elevada pola que entra a raxeira durante tres meses ao ano. Nós, como xestores da casa, deberiamos botar o gato fóra; en primeiro lugar porque temos un problema cos ratos, e en segundo lugar porque os chourizos e as latas de bocareu non son infindas. Pero cada vez que entramos na despensa pra botalo fóra, o gato enrabecha, revira os pelos do lombo, incha a cola e bufa. E canto máis o deixemos estar na despensa, menos gana vai ter de marchar. Ademais, tampouco nos valería sacalo ás bravas da despensa (conseguímolo un par de veces, enganándoo con horas de cepillado do lombo), porque ao menor descoido volvería entrar. Teriamos que convencelo de que a ardua tarefa de poñerse á altura dos ratos, de correr atrás deles, e de ‘negociar’ con eles (que é o motivo polo que temos gato), é máis molona ca deitarse a lamber a graxa que cae das chourizas.
Prégase aos gatos que lean isto que dean consello.

Mercar O valor do envoltorio na libraría Couceiro.