Deprecated: Function set_magic_quotes_runtime() is deprecated in /home/dispara/astuasbalas.com/wp-settings.php on line 18

Strict Standards: Declaration of Walker_Comment::start_lvl() should be compatible with Walker::start_lvl(&$output) in /home/dispara/astuasbalas.com/wp-includes/comment-template.php on line 0

Strict Standards: Declaration of Walker_Comment::end_lvl() should be compatible with Walker::end_lvl(&$output) in /home/dispara/astuasbalas.com/wp-includes/comment-template.php on line 0

Strict Standards: Declaration of Walker_Comment::start_el() should be compatible with Walker::start_el(&$output) in /home/dispara/astuasbalas.com/wp-includes/comment-template.php on line 0

Strict Standards: Declaration of Walker_Comment::end_el() should be compatible with Walker::end_el(&$output) in /home/dispara/astuasbalas.com/wp-includes/comment-template.php on line 0

Warning: session_start(): Cannot send session cookie - headers already sent by (output started at /home/dispara/astuasbalas.com/wp-settings.php:18) in /home/dispara/astuasbalas.com/wp-content/plugins/wordpress-automatic-upgrade/wordpress-automatic-upgrade.php on line 121

Warning: session_start(): Cannot send session cache limiter - headers already sent (output started at /home/dispara/astuasbalas.com/wp-settings.php:18) in /home/dispara/astuasbalas.com/wp-content/plugins/wordpress-automatic-upgrade/wordpress-automatic-upgrade.php on line 121

Strict Standards: Redefining already defined constructor for class ftp_base in /home/dispara/astuasbalas.com/wp-content/plugins/wordpress-automatic-upgrade/lib/ftp_class.php on line 56

Strict Standards: Redefining already defined constructor for class ftp in /home/dispara/astuasbalas.com/wp-content/plugins/wordpress-automatic-upgrade/lib/ftp_class_sockets.php on line 8
As túas balas

fisio

vertebra prominensSempre me pareceu curiosa a relación que tiña Peke coas súas fisioterapeutas. O xeito de falar delas, ou de escribir, facíame crer que mantiña en realidade duna relación sentimental con elas.
Hoxe foi a miña primeira cita con Stewart. Stewart é baixiño, leva a cabeza afeitada, e ten uns ollos azuis moi luminosos. Terá uns vintecinco anos de forte acento escocés enriba, tanto como as mans. Deitei o meu corpo brando e encanastrado na padiola, e concentreime en relaxarme. Mentres, el foi exhibindo o poder das mans, levándome onde el quería: á relaxación no ombreiro, arrastrando os seus dedos contra as miñas enrugas, ou á dor na chavella, presionando cos polegares un botón que nin sequera sabía que había. Despois pasou aos cariños, cun estroupelear suaviño contra as vértebras do pescozo, primeiro por detrás, e logo por diante, tratando de facer maior o espazo entre a sexta e a sétima: alí é onde, segundo el, está o enchufe da lámpada.
E eu, como xa o amo, fágolle caso.

mal de escola, 2

Se non me chegaba xa coa lectura de Mal de escola, vou a embiburgo pra ver o fantástico filme Entre as paredes, traducido aí embaixo como A clase, e publicado como novela tamén con ese estraño e, ao meu ver, distorsionador nome — editores, pronúnciense, :) —. Porque nese espazo que construíu a escola moderna (republicana (!) chámanlle os franceses), nada funciona. O filme é devastador: o catálogo de malas prácticas pedagóxicas repásase de principio a fin, e a falta de respecto constante dos mestres cara aos alumnos vai medrando ata que remata da única maneira que pode facelo: o profe chámalles putas ás alumnas e un estudante é expulsado nunha escena tan dantesca que poderían asinar os irmáns Marx, se non fose porque o conto é triste.
Tiña boa razón un dos comentaristas deste blog: a escola é o último espazo moderno nun mundo postmoderno. Pouco mudou a escola dende o tempo que estudaron os nosos pais, agás polas zostregadas nas unllas e demais castigos físicos. E pouco mudará se seguimos a aparvar a perdiz: unha reforma urxente é necesaria, de currículo, de actitudes e de dinámicas, que sitúe os rapaces no centro, e non os profesores… ata de arquitectura dos centros debe mudar, pra axudar a romper ese espazo artificial e absurdo creado entre as paredes.

Mercar A clase na libraría Couceiro.

mal de escola

I

Os estudantes son agora moito peores ca antes –dime un profesor universitario de 31 anos–. O outro día púxenlles ao grupo B un exercicio que fago todos os anos: teñen que preparar unha noticia e locutala como se fose un telexornal, metendo a cabeza por unha tele de cartón. Este ano copiaron en cinco minutos unha nova de internet, e comezaron a lela tal cal. Eu cortei o exercicio de raíz e pasamos a outra cousa.

II
Calquera manual de pedagoxía podería sinalar os erros desa práctica: dende a definición dos obxectivos ata un modelo de aprendizaxe baseado na nota, pasando por construír situacións irreais que conducen a que criaturas, a miúdo batante máis achegadas á realidade cós seus profesores, bordeen ou eludan o absurdo. Se ademais este novo pero experimentado profesor lese Mal de escola, de Daniel Pennac, podería intuír que a culpa do fracaso do exercicio era en boa medida súa.
As renovacións pedagóxicas, as contrarrenovacións, os sindicatos, os políticos, as anpas e os medios de comunicación foron sinalando como causas do fracaso escolar o método, as reformas legais, as infraestruturas, as familias desestruturadas, as vacacións dos profes ou esa violencia da mocidade que tan precisamente describe Pennac. Pero o erro está na falta de amor, como di Pennac, e na falta de autocrítica, que é outra vertente da falta de amor.
Mal de escola é poliédrico, embarullado e marabilloso, anque Pennac é fondamente conservador: de aí a súa teima nos alicerces do ensino: a ortografía, a literatura dos séculos pasados (ás veces moi pasados) ou, ata un punto que asusta, a proposición subordinada adverbial concesiva, que a pequena Nathalie, con toda lóxica, non entende. A escola ten que revisar métodos e amores, si, pero tamén contidos, ese pequeno e obsesivo apósito que vai xunto á aprendizaxe de modelos, e sobre o que, estrañamente, avaliamos.

Mercar Mal de escola na libraría Couceiro.

dor

Aínda que non é esa a única razón, levo un tempo apartado deste blog por causa da dor. A orixe desta dor non a coñezo exactamente, pero podo intuíla. O caso é que, por algún motivo, alguén deixou unha lámpada acesa á altura do meu ombro esquerdo, dentro, ben dentro, e moi a miúdo noto a súa intensa incandescencia. A lámpada brilla con máis forza cando escribo, e tamén cando ando en bicicleta, cousas as dúas que ocupan moitas das miñas horas. E cando leva tempo brillando, a lámpada espalla a súa luz polos músculos próximos, e baixa polo tendón ata o cóbado, e logo ata o pulso, como un peixe abisal que fose perdendo dolorosa fosforescencia. Ao cabo dóeme o pescozo, e a cabeza, e dórmenseme os dedos do medio, e sóbeme a febre.
Cando me deito, non sei ben por que, alguén desenchufa a lámpada e mentres durmo todo pouco e pouco recupera a súa escuridade interior. Pero ás veces, no medio da noite, alguén acende a luz de novo e esperto coa dor: deduzo que o manipulador da lámpada é dese horrible tipo de xente que se ergue da cama pra mexar.

conspiración

Ocupado con dores e traballos, houbo pouco tempo nestas semanas prós ferretes. Por iso, anque non me parece demasiado atractivo, quedo con Hassan. O nome permíteme intuír a cor dunha nova bandeira, verde probablemente, e iso faime ilusión. El di que lle gusta facer de todo, e penso que quizais forme parte desa brigada de estranxeiros que levantamos a paixón desta illa. Pero cando chego á súa habitación de hotel decátome do erro. Non só é menos atractivo do que semellaba ao principio, senón que me asegura que naceu en yorkshire. De feito, a xulgar pola distensión da súa pel podería xurar que naceu en yorkshire uns cantos anos antes do que declarara previamente.
Mais o verdadeiro problema é a orixe. Non aprendeu a bicarse nas rúas de lahore, como a súa nai, nin en amman, coma seu pai. As súas torpezas proceden do fondo yorkshire. Por iso me pregunta se bico, non se nos bicamos, e por iso me advirte que non a zuga, anque en realidade nin a zuga, nin a toca, nin a mira. Leva un aro na pirola e esnifa poppers pra obter máis pracer, pero é como poñerlle un altofalante ao silenzo. Nun plisplás dime que o foda, e non o penso dúas veces: hai que saír de alí canto antes, bulindo. Por primeira vez en todo ese tempo fai un movemento, e víraseme de costas. Cando vexo o seu vello lombo peludo tento mover a perspectiva, pero el rexéitao: unha soa cousa, dunha soa forma. Aquilo fáiseme demasiado insoportable, nótaseme e convídame a irme. Acabo de vestirme antes de que el remate a frase e saio do cuarto 310 batendo a porta, medio querendo, medio sen querer.
Unha vez fóra, baixo unha fermosa luz de comezo de primavera, pregúntome como é posible que nesta illa fodan tan mal: xa non creo nas casualidades, nin no determinismo xenético, nin na formación cultural. Ten que haber unha gran conspiración detrás que impuxo o mal sexo nesta illa. Agora só me queda saber se esa conspiración é contra min, ou sinxelamente contra o planeta.

voltar

Dígolles adoito aos que me preguntan que me esqueceu o significado do verbo voltar. Pero non é verdade: ás veces éntrame a acordanza.
Por exemplo, cando penso en que hai unhas horas voltou Barataria, e que vai estar aquí uns meses. E lembro que é un verbo moi fermoso.

13 días

Alguén pode explicarme qué gañou o BNG nestes trece días?

A dimisión é unha práctica hixiénica. Adiala o único que trae é roña.

santo dos croquis

Pra centrarse un pouco de cara ás divertidas xornadas vindeiras.
Actualización (14M, 4pm): MpB2 (ou era o 1?) abandona o croquis.

Quintana dimisión

Eu fun Quintana durante uns días. Crin realmente no seu proxecto, e creo moito nel como político. Nunca ningún galego me entusiasmara tanto e, a pesar do BNG, estaría disposto a estar na primeira liña de algo que se denominase quintanismo. Porén, Galicia vai por outro lado. A derrota é inapelable, e Quintana ou, no seu defecto el e mais todos os responsables desta derrota, deberían dimitir. Iso non dá pra máis, e cada día de permanencia é un día máis de descreto prá cidadanía, un día máis de impedir que alguén se poña visiblemente á fronte e tome as decisións adecuadas.
Como dixo fantasticamente orsinia nun tuiteo oral, Quintana progresou na Galicia fraguiana, pero Galicia xa non é fraguiana. Quintana conseguiu algo impensable: aumentar decididamente o voto no rural, e se non fose polo estrondoso derrube da capital provincial, Quintana tería colleitado resultados históricos na provincia de Ourense.
Pero ao tempo, os votos fuxiron polo outro lado. Son votos que se foron sobre todo cara ás opcións de dereita (PP e UPD), menos cara a opcións de progresía difusa (Os Verdes, PUM+J, brancos, nulos), e moito máis residualmente, cara á esquerda (EU). Ningún marchou cara ao nacionalismo.
Daquela, cara onde ir? Os de dentro, os que estaban esperando pra sacar a navalla e os que xa a tiñan sacada, cren que a súa é a boa dirección: máis esencias, máis asemblearismo, máis esquerdas, máis nacionalismo. Pero os números dos galegos son exactamente os contrarios: hai unha Galicia moderna que atopa no PP e en UPD valores que antes vía no BNG, votantes de Beiras que agora votan a Feijoo tan tranquilamente, e que nunca viron contradición entre unha cousa e outra.
Non hai sitio nos anos dez pra un partido falsamente asembleario; non hai sitio pra un partido chapado á antiga, rancio, falto de transparencia, e onde nunca ninguén dimite por nada. A democracia non é xa así.
Tampouco hai que autoenganarse: a situación é dramática. E o peor está por chegar, sen ir máis lonxe, en xuño. Pero se replicamos consignas xeradas por nós mesmos e non escoitamos o que di a xente, o BNG ten moitas probabilidades de ir ao suicidio. E non ao asasinato por parte dun compló mediático ou das forzas do mal, nin sequera á desintegración, non, ao suicidio.
Se eu fose Anxo Quintana, dimitiría. E a cidadanía, os votantes e os que o poderán ser nun futuro, están esperando que o faga. Levan horas esperando.

tachán!

Hai cousas peores ca morrer á hora do fútbol. Un pode morrer, por exemplo, o día en que se produce un cambio político de magnitudes aínda insospeitables. Foi o que lle pasou a Avelino Abuín de Tembra. É pouco probable que Avelino Abuín de Tembra reciba nunca o Día das Letras: a súa obra poética é decididamente doutra época. Ademais, esforzou boa parte da súa vida a un premio e unha organización estrañas, discretas, practicamente descoñecidas hoxe en día malia a súa lonxevidade. E anque non o coñecín nin nunca o tiven diante, Avelino Abuín de Tembra foi unha persoa fundamental na miña vida.
De neno, e aínda agora, eu fun de escoitar moito a radio. E aló, naquela Radio Galega imaxino que alboriana, tiña un recanto Avelino Abuín de Tembra pra poñer música de bandas. Mentres os nenos do meu tempo escoitaban Hombres G e Mecano eu sentía a banda de música Unión de Guláns e imaxinaba que aló, nalgunha outra parte afastada, había preciosas e escintilantes vilas de nomes longos, con mozos que tocaban o trombón de varas, e na fermosa voz de galeguista de Abuín de Tembra aquilo das bandas figurábaseme que era ese país distante que chamaban galicia, case segredo, onde as cousas eran solemnes e fermosas.
Que a terra lle sexa leve, mestre.