Deprecated: Function set_magic_quotes_runtime() is deprecated in /home/dispara/astuasbalas.com/wp-settings.php on line 18

Strict Standards: Declaration of Walker_Comment::start_lvl() should be compatible with Walker::start_lvl(&$output) in /home/dispara/astuasbalas.com/wp-includes/comment-template.php on line 0

Strict Standards: Declaration of Walker_Comment::end_lvl() should be compatible with Walker::end_lvl(&$output) in /home/dispara/astuasbalas.com/wp-includes/comment-template.php on line 0

Strict Standards: Declaration of Walker_Comment::start_el() should be compatible with Walker::start_el(&$output) in /home/dispara/astuasbalas.com/wp-includes/comment-template.php on line 0

Strict Standards: Declaration of Walker_Comment::end_el() should be compatible with Walker::end_el(&$output) in /home/dispara/astuasbalas.com/wp-includes/comment-template.php on line 0

Warning: session_start(): Cannot send session cookie - headers already sent by (output started at /home/dispara/astuasbalas.com/wp-settings.php:18) in /home/dispara/astuasbalas.com/wp-content/plugins/wordpress-automatic-upgrade/wordpress-automatic-upgrade.php on line 121

Warning: session_start(): Cannot send session cache limiter - headers already sent (output started at /home/dispara/astuasbalas.com/wp-settings.php:18) in /home/dispara/astuasbalas.com/wp-content/plugins/wordpress-automatic-upgrade/wordpress-automatic-upgrade.php on line 121

Strict Standards: Redefining already defined constructor for class ftp_base in /home/dispara/astuasbalas.com/wp-content/plugins/wordpress-automatic-upgrade/lib/ftp_class.php on line 56

Strict Standards: Redefining already defined constructor for class ftp in /home/dispara/astuasbalas.com/wp-content/plugins/wordpress-automatic-upgrade/lib/ftp_class_sockets.php on line 8
As túas balas

zfk

Oito detalliños sobre Costa Norte/ZFK, o último libro de xurxo borrazás:

  1. Que ben escribe Borrazás, diola.
  2. A ciencia ficción é un xénero chanante, onde a fe e a confianza do ou da que le vai ata as estremas do crible. Pero tampouco se pode abusar dos cómplices da farsa con enlamados literarios.
  3. Que ben escribe Borrazás, diola.
  4. Como mola o capítulo Eco. Reléoo, reléoo.
  5. Que ben escribe Borrazás, diola.
  6. Cago en virginia wolf e en todos os fluxos de consciencia.
  7. Copio e pego: a un autor non lle custa inventar un mundo. O problema é inventar unha linguaxe nova que fale do existente. Niso estiven estes anos, abraiado fronte aos xornais, a sofisticación no control das ideas e os comportamentos e a nosa capacidade para empeorar as cousas.
  8. Non estou moi seguro de que isto sexa unha novela, e as primeiras sesenta páxinas son ben duras de moer. Pero que ben escribe Borrazás, rediola.

preguiza

Nuns minutos apaño un tren. Logo un bus. Logo un avión. Logo véñenme buscar en coche. Logo un tren. Logo outro tren. E dentro de 24 horas estarei chegando a humidtown pra catro días de traballo intenso. Logo, volver.

colateral

En agosto de 2007, o exército de Birmania reprimiu con dureza as manifestacións pacíficas dos monxes que só desexaban a democracia. Houbo máis de 100 mortos, aínda que a cifra exacta non se pode saber, dado que nin os medios de comunicación internacional nin a ONU ten acceso á zona.
En marzo de 2008, o exército e a policía chinesa reprimiu con dureza as manifestacións pacíficas dos tibetanos que reclamaban dereitos nacionais e democracia. Houbo máis de 100 mortos, aínda que a cifra exacta non se pode saber, dado que nin os medios de comunicación internacional nin a ONU ten acceso á zona.
Entre decembro de 2008 e xaneiro de 2009, o exército israelí reprimiu con dureza a poboación, pacífica e non pacífica, de Gaza, que como medida de presión pra rematar co bloqueo económico do seu territorio fustigaban, con toda a minguada capacidade que tiñan, o territorio israelí. Houbo máis de 1300 mortos, segundo cifras da ONU, que si ten acceso á zona.
Durante estes días non dixen nada. Non é que non pensara nada. De feito fixen pequenos comentarios aquí e acolá onde fun cualificado de axente sionista. É difícil non erguerse e non dicirlle ao goberno israelí: paren iso xa, o seu sangue é o meu sangue. Tan difícil como non erguerse en Birmania ou no Tíbet.
Tan difícil como non erguerse agora que calaron as armas e esixirlles aos dous bandos, coa mesma carraxe e a mesma indignación: vamos, constrúan a paz, o seu sangue é o meu sangue.

equipo A

Envexa, dicía magago. Tristura, engado, ao contemplar os anos luz que nos separan, en todos os sentidos. Vía Ronsel vexo un especial fotográfico sobre o equipo do Presidente. É flipante a serie de retratos, pero esquezámonos agora de imaxes vas: nestes momentos de subhasta da ilusión, é posible confiar nun equipo onde a xente se apelida Mastromonaco, Solís, Shinseki, Pfeiffer, Chu, Strautmanis, McCaskill, Orszag? É posible confiar nun equipo onde tres dos conselleiros persoais do Presidente teñen 24, 26 e 27 anos?

Ou mellor, pódese confiar nun equipo que non os teña?

vencello

Hai moitos, moitos, moitos anos que coñezo o guionista de Historias de Galiza I e II. Todo o pouco que aprendín de banda deseñada aprendino del e da súa infinda xenerosidade. Porén, admito que chegaba aos seus álbumes con moitas reservas. Quizais sexa o título, quizais a temática aparente —cun interese con asíndota en 0—, pero dábame preguiza botarme a lelos. Ao final foron, rapidamente, un atrás do outro, a pesar das ilustracións ás veces dolorosas e outras simplemente afeccionadas. Tamén hai algún brillo na parte gráfica, nos encadres, pero eu atribúoos máis a meticulosidade narrativa do meu amigo do que á calidade dos debuxantes. Por suposto, descubro que o libro non trata de historia, e salto divertido as páxinas e informacións que tratan de finxir o contrario: estes libros falan do amor, da confianza, do poder. Como debe ser.
Tamén hai amigos polo medio no libro das viaxes imaxinarias. Neste caso o resultado é menos satisfactorio: non acabo de pillarlle o punto a unhas historias que deixan insaciado, que se achegan á área e non acaban de rematar, como nun infindo partido de balonmán. As ilustracións, ás que lles recoñezo mérito, pasan sobre a miña sensibilidade como un coche gris pola autoestrada. A sombra de Calvino resúltame demasiado forte, ou ben é acatada con demasiada compracencia. Quizais todo parta do punto de desencontro inicial: non, non creo que as viaxes sexan voltar; aínda creo que son fuxir.

1/2

Dígolle que me diga o seu nome, insístolle, pero sei que non mo vai dicir. Neste hemisferio chámanlle Stanly, pero o seu nome real, aquel co que se identifica nos barrios chineses de Johor (Malaisia), quedará perdido entre os porlís de ideogramas, os botes de vitaminas, as revistas de perruquería e os cunquiños de snacks. Co seu tatexante inglés dime unicamente no, e yes, e pregúntame pen? mentres ma chuza. Non pesará máis de 45 kg incluído o pirsin da cella, a boliña prendida na lingua e o ferragancho que lle pendura da mamila esquerda. E aí está dándome, baixiño, calado, fuxindo cos seus ollos dos meus ollos, protexendo un pasado que, despois duns cantos chineses, sei que é innegociábel.
* * * *
Tommy, de nome real To, é máis aberto e cóntame das súas escasísimas relacións. Procede dunha cidade da China central, e leva neste país catro anos; comparte un piso ao que se lle estropeou a caldeira da calefacción, así que logo de falarmos un pouco, cando o frío nos empeza a enchoupar os ósos, cubrímonos co edredón, levántolle a camiseta e comezo a lambelo. Quizais teña a piroliña máis pequecha que vin nunca, pero iso non había de ser malo; o medo e a angustia si o son, o que sumado aos equilibrios co edredón e á música que pon pra que os seus compañeiros de piso non sospeiten nada —e que de certo os fará sospeitar— fan que aquilo camiñe con paso firme cara ao desastre. Ao final encadeamos un par de posturas eficientes e todo remata máis ou menos ben. Ao despedirme no portal pregúntame se nos volveremos ver ou se isto foi só un ferrete máis. Respóndolle que ningún é nunca un ferrete máis.

aisss

Non é adorable?

funeral

Nada souben no seu día. Cando nos chamaron pra gardar o minuto de silenzo comprendín rapidamente o que ocorrrera, que o vello john era o meu primeiro morto coñecido en escocia. Que dunha forma vaga, e tres semanas despois, tiña por fin alguén soterrado nalgures nesta terra.

pértega

De todas as probas atléticas, aquela que acumula unha maior beleza é, xa case sen dúbida, a pértega. Ás primeiras horas da mañá, mentres vixío que non pisen raia os participantes nunhas interminábeis series de 400 m, coincídeme ver dende o pé da colchoneta o quecemento e o inicio da proba da pértega. Todos cooperan co mesmo obxectivo: empurrar a fermosura ata niveis de perfección, mesmo aqueles que teñen os rexistros máis discretos. Primeiro corren con potencia e con precisión e coa vara ergueita, e diríase deles, como se dixo de Bubca, que podería gañar o ouro olímpico dos 50 m lisos, se tal houbera. Despois encóllense e estíranse, dóbranse no seu sentido oposto, empúrranse robustos por riba dos tres metros, dos catro, dos catro trinta, ata debuxarse contra o teito desta nave de 1927 onde se abeira da choiva a pista de atletismo. Alí permanecen o seu tempo, ás veces só unhas centésimas de segundo, outras algunhas horas e tardes enteiras, tratando tanto de afastar a pértega de si como de evitar o lestón, antes de caer lixeiramente como se as macizas traccións non lles pesasen ren.
Ao erguérense da colchoneta teñen na mente repetir esa secuencia ata a inevitábel frustración; eu, que os vexo, o único que teño na cabeza é premialos co único do que dispoño, aquilo que levo escrito na miña esencia.

travelbook

Así comezamos o ano: Piononos en Pedro Abad. Cullereiros. Alfajores en Medina Sidonia. Carráns. Tortas de aceite en Alcalá de los Gazules. Garzas boieiras. Flamengos. Alcachofas en Xerez. Mazaricos. Un cervo morto na estrada. Salmorejo en Chiclana. Garzotas. Bocartes fritidos en Ubrique. Perdices. Rapinas. Lentellas en Big-Maceda. Cegoñas. Unha pitón. Pirolas en Ciudad-Ajo.