Deprecated: Function set_magic_quotes_runtime() is deprecated in /home/dispara/astuasbalas.com/wp-settings.php on line 18

Strict Standards: Declaration of Walker_Comment::start_lvl() should be compatible with Walker::start_lvl(&$output) in /home/dispara/astuasbalas.com/wp-includes/comment-template.php on line 0

Strict Standards: Declaration of Walker_Comment::end_lvl() should be compatible with Walker::end_lvl(&$output) in /home/dispara/astuasbalas.com/wp-includes/comment-template.php on line 0

Strict Standards: Declaration of Walker_Comment::start_el() should be compatible with Walker::start_el(&$output) in /home/dispara/astuasbalas.com/wp-includes/comment-template.php on line 0

Strict Standards: Declaration of Walker_Comment::end_el() should be compatible with Walker::end_el(&$output) in /home/dispara/astuasbalas.com/wp-includes/comment-template.php on line 0

Warning: session_start(): Cannot send session cookie - headers already sent by (output started at /home/dispara/astuasbalas.com/wp-settings.php:18) in /home/dispara/astuasbalas.com/wp-content/plugins/wordpress-automatic-upgrade/wordpress-automatic-upgrade.php on line 121

Warning: session_start(): Cannot send session cache limiter - headers already sent (output started at /home/dispara/astuasbalas.com/wp-settings.php:18) in /home/dispara/astuasbalas.com/wp-content/plugins/wordpress-automatic-upgrade/wordpress-automatic-upgrade.php on line 121

Strict Standards: Redefining already defined constructor for class ftp_base in /home/dispara/astuasbalas.com/wp-content/plugins/wordpress-automatic-upgrade/lib/ftp_class.php on line 56

Strict Standards: Redefining already defined constructor for class ftp in /home/dispara/astuasbalas.com/wp-content/plugins/wordpress-automatic-upgrade/lib/ftp_class_sockets.php on line 8
As túas balas » 12Uvas

Arquivo de tags

non se vos pode deixar sós

1. Mentres estou pra recoller a bolsa na fita transportadora do aeroporto Charles de Gaulle, chámame 12Uvas. O día anterior, xusto despois de atoparse comigo na rúa, tusiu sangue. Foi ao hospital, fixéronlle unhas placas e acusárono de cancro. Cancro de pulmón. Unhas horas despois os doutores rectificaban a unha grave tuberculose, da que a estas horas se recupera na casiña. Protexidiño. Non vai ler estas balas nuns cantos días.
2. Unhas horas despois, mentres agardo nunha rúa perto do concello de verneville, recibo chamada dunha amiga de meu irmán que é tamén amiga de shotokan. O que me conta é de non crer, pero as pistas que deixa no seu blog son suficientemente significativas.
As cousas están xa algo encarreiradas. Haberá que seguir insistindo en levalas ao rego.

noites

O traballo e os estudos foron bastante intensos esta semana. Pró remate, saio o venres ao cadelicio con Fufli. Vexo a Würth e ao seu amigo Bailarín, vexo a Sen-Referencia (que me propón trío pró domingo), e regreso á casa acompañando a 12Uvas, que me conta de como vai e volta a súa relación cun amigo del, que insiste na súa heterosexualidade incluso despois de deixarlle o lombo retorto nos asentos dun coche, á noite, no monte.
A miña vida é un tesouro. Grazas a eles.

lacharringo

Máis palabras arrombadas. 12Uvas déitame lacha, vergoña. O eladio di que se emprega en sentido negativo: “non tes lacha”. E bolseiros de garcía sinala lacha como adxectivo referido a quen non ten vergoña. Alguén nega, confirma ou precisa?
Todonada déixame ringo: prenda de vestir, máis grosa ca un niqui e máis delgada ca un xarsei. De manga longa, adoita completarse con colo perquins. Eu tiven un colega que se chamaba ringo de bautismo. Non sei onde andará.

formigón amado

Cervo. ferrol. a coruña. ribadeo. oleiros. peto e peto no mar do norte e tento divisar ao lonxe o banco de Cortez, do que fala vendell.
Atopo a su-sanidad tomando auga mineral sen gas nun hotel rechungo, cunha señora peposa, de corenta. A auga, supoño, debe ser consello de torreiglesias.
Miro pra ese mar que está detrás do exministro; paso as horas mirando pra el e debatendo sobre pequenos e grandes proxectos, sobre cousas inverosímiles… Cando tento explicar o traballo á familia entendo o significado da palabra absurdo.
Sen embargo, nestes días ateigados recibo moitas cousas positivas. 5Line mándame novas dende andorra: deixou a tenda de armani, cambiou de piso e coñeceu un emigrante portugués chamado Náni. Que tedes os da coruña cos tugas? Precisamente berlín manda dous fotoblós de fráxiles macizos brasileiros: que se supón que debe facer un mozo? e quería estar contigo.
Tatexo diante do teléfono, volcado sobre o número de kate. Ao final non o marco. Fáltame vagar e sóbranme ganas de caer namorado.
Saio á fiestra da casa pra ver o avance das obras. 12Uvas está ao cabo de movistar, pecho os ollos e son a persoa máis feliz do mundo. Leva un par de días sendo xenial, pronunciando os mellores asuuuuuuurdos da súa vida. Na rúa xa meteron o formigón.

burguer caló

Na tarde do sábado viñeron Ferre e María visitarme e aledarme a cabeciña. Faláronme da súa casiña e quedamos pra ir ao teixedal de Casaio a finais de marzo.
Despois ceei con 12Uvas no burriquín: di el que os xitanos composteláns acoden en masa ao mcdonalds, e que teñen tal habelencia pra pedir que realizan todas as mac-combinacións posíbeis pra obter máis ao mellor prezo. A eles gústalles iso.
Hai tempo que non falo do pantano. Lémbramo 12Uvas. Non sei se afundo, pero en calquera caso sei que non me movo, e na base do meu caletre creo que iso non é positivo. Deixémolo andar.

t9

Levo tempo sen falar de 12Uvas. Estes días ensinoume cómo funciona o sistema t9. Seique é mundialmente famoso, e serve pra autocorrixir o que escribes no móbil. Só está dispoñíbel pra grandes linguas: t9 aprendeu un milleiro de palabras e proponche as que cre que ti queres dicir. Pra apealo delas sofres e ao parecer, por non contradicilo, hai quen non manda as súas mensaxes, senón as do t9. Por iso recibimos tantas tan tristes e previsíbeis. Convido aos háqueres do mundo a que incen os t9 de mensaxes absurdas, improbábeis, cun virus lingüístico. Para ser máis creativo có t9 non cómpre moito.

Penso a fío en 5Line.

naufraxio

12Uvas cada vez comparte máis minutos comigo. É moi divertido, e non tería blos pra contar todo o que me di que resulta verdadeiramente pavero. Apréndeme unha palabra máis, focotexo, que é ao que cheira algo que fede profundamente. Dixo que As Burgas cheiraban a focotexo; prescindiremos dese apuntamento.
Coñecinlle ao pai, coñecinlle aos amigos, faloume do seu vespino, dun rollo que tivo cun hetero no traballo (calai ese marmurio), e esta mañá mencionamos por primeira vez o ‘noso’. Dixo dúas palabras, chantaxe e límites, ás que agora regreso e por máis que busco non lles vexo conexión. Fíxose silencio, e pausa pra seguir falando, noutro día.
Sinto a lama do pantano ata as coxas. É posíbel moverse sen avanzar? e sen afundir?

omisión

Están sendo uns días duros, de durmir pouco. Suceden pequenas cousas. Apenas teño tempo de contalas.
Xogo aos bolos con Frames, Chimpi e Mino e pásoo moi ben, como sempre.
Teño unha looooonga conversa con 12Uvas e noto como camiño directamente cara ao centro do pantano, con sensación de desacougo. Ademais, sei que el atopou este blo, e anque me dixo que non me cortase, éntrame o lóxico apuro: o sexo entre nós é estraño; el é tremendamente divertido e confortante, pero cría necesitar alguén que me revirase os gonzos. O misterio da cicatriz parécelle pavero, pero non revela nada. Hai máis misterios que tampouco aclara.
Recibo un correo dunha tal señora Richmond, que di ser tía miña. Pregúntame se algunha vez pensei en comunicarme con 4.538.794 persoas ou empresas de México. A verdai é que non.
Recibo tamén meil de Caimán. Tivo unha complexa e fatigante viaxe, pero chegou san e tarde á casa e saltoulle a alarma. Non é un país pra que che salte a alarma. Conta: almorcei na rúa, nunha esquina, nun deses postos ambulantes. Os economistas chámanlle a iso economía informal. ‘Arepa con huevo’ e un zume dunha froita que nunca escoitara. O ceo azul, azulísimo, cunha lene brisa que semellaba un mar de bicos.
Regreso apurado de ferrol, aparco en prohibido e métome no cine, para ver unha de Antonioni. A noite. Durmo profundamente, pero espértanme uns ronquidos que non son meus. Entre sono e sono paréceme que a película é verdadeiramente fermosa, cuns diálogos disparatados. Monica Vitti e Jeanne Moureau:
— Cóntoche o que pasou, ou omítoo?
— Mellor omíteo.

Levo de lembranza a estraña postura, lánguida, de mastroiani: de pé, dobra desleixadamente as pernas, e parece que ten a tristura recollida nas sofraxes.
Hoxe houbo un pedaciño de ceo azul, logo de sete días de nube disforme.

xurisprudencia

Recunco con 12uvas e, aínda que segue sen dicirme a qué se debe a cicatriz que lle sinala o pescozo de parte a parte, déixame a cama chea de recendo. Fala extremadamente despacio, alongando as vocais, e para el todo é ‘horriiiiiiiiible’ ou ‘terriiiiiiiiiiible’. É simpático, pavero. Ademais, descubrín a súa conexión co mundo paralelo da rede: traballou picando xurisprudencia pra Westlaw, o portal de leis americano que ten unha sucursal española da man de Aranzadi. De feito, Westlaw recibiu da Xunta 60.000 € por incluír os contidos do DOG en galego, ou sexa, por cortar e pegar uns arquivos, que nin sequera houbo que picar.

O tempo arráncame cara adiante; a cabeciña sinálame prudencia.

cicatriz

O día primeiro sinala o camiño de todo xaneiro, así que deduzo que non me vai quedar máis remedio ca afundir na felicidade ata os xeonllos. Gracias a Todo Nada e a Jean-Sol Partre coñezo unha rapaza dezá que me leva o sentido. Escórreseme entre os dedos da noite, pero espero que acuda aquí en vindeiros días. Ao final, despois de güisques e pesicolas, aterro con Sarabaras no HS, e saio de alí cun picheleiro de altura.
Veciño da rúa das Hortas, cóntame unha longa e divertida historia sobre o ritual de tomar as doce uvas (peladas e sen pébedas!!). Quedoulle. 12uvas, que é asesor fiscal en paro, fálame de todas as tendas que había nas Hortas hai dez ou quince anos: o ultramarinos de suso, a perruquería, a tenda de suvenires, a de picaportes e manetas… Nada diso queda xa. Gastamos os alentos ata que brilla o día e problemas técnicos fan que nos despidamos diante da tenda de Domingos, onde comezan as obras.

Ten unha cicatriz que lle percorre toda a gorxa, de dereita a esquerda. Pregúntolle e non responde, pero o desacougo non escurece este comezo de xaneiro. Gugleo e non o vexo.