Olímpico é universal, e os Xogos nunca foron a América do Sur. Todos os outros países, xa non digo continentes, recibiron os Xogos varias veces.
A candidatura é sólida, moi sólida, tecnicamente mellor valorada cá de Madrid ou a de Toquio.
Se utilizamos os Xogos como ferramenta de proxección universal, Río ten moito máis ca achegar cás outras candidaturas como modelo cultural e de cidadanía, agás probablemente Toquio.
A economía brasileira é de todas as catro a que ten unha maior proxección de desenvolvemento.
A organización suporía un motor pra todo o subcontinente e unha mellora das comunicacións entre esa parte do globo e o resto do planeta.
Aínda que sempre é un problema loxístico celebrar uns Xogos no Hemisferio Sur, Río está case no ecuador, é dicir, sofre unha discreta variación estacional.
Brasil demostrou unha boa competitividade nos Xogos de verán nos últimos anos: doce medallas en 2000, dez en 2004, quince en 2008… e nunha pluralidade de deportes. Porén, o número de medallas non foi tan alto como para que a organización dos Xogos non supoña un importante empurrón na súa calidade deportiva.
O Río é unha sociedade multiétnica, incluso máis ca Chicago.
A pesar da web, a comunicación da súa candidatura é a mellor das catro: teñen moito que ofrecerlle ao mundo.
Nin a economía nin a sociedade europea se van beneficiar directamente de Madrid 2016. É máis, das catro cidades candidatas, a que ten unha peor perspectiva económica a medio prazo é Madrid.
España, un país pouco relevante no mundo político, demográfico e sobre todo, deportivo, xa organizou uns Xogos, e non hai moito: só seis Xogos atrás. Incluso entre Chicago e Atlanta hai o dobre de distancia ca entre Madrid e Barcelona.
A comunicación da candidatura de Madrid é horrible. Cando ma presentaron en petit comité hai uns meses xa mo pareceu e mes a mes foron progresando en mediocridade ata superaren a da frustrada París 2012 en pésima orixinalidade: nunha soa frase, que nos vende Madrid? “Corazonadas” (chequear se corazonada existe en galego e, se non, como traducilo).
A presentación da candidatura non podía ser máis pailaroca, máis antiga: Raúl, Manolo Santana, un rei… Onde está Nadal? Xogando. Onde está Cristiano Ronaldo? (non responder). Quizais se explique porque, no fondo, a cobiza polos Xogos foi bastante pailaroca: se Barcelona puido, nós tamén. Que sexa a filla de Mercedes Coghen, a cabeza visible da candidatura, a que faga de “nena” na presentación é moi simbólico: o resto do planeta cre que en España reina o nepotismo, e Madrid 2016 quérello confirmar (esquezamos agora que as probas de vela van ter lugar en Valencia…).
Despois das críticas do informe do COI, que fixeron as administracións españolas e madrileñas en política antidopaxe ou en claridade financeira? E ademais, non sendo nacionalista, por que se supón que debería apoiala?
Este é un espacio baleiro. Non teño necesidade de dicir nada. Quizais só necesito buscar a saída correcta da cidade, antes de que estean todas cortadas polos operarios do asfalto.
Olímpico é universal, e os Xogos nunca foron a América do Sur. Todos os outros países, xa non digo continentes, recibiron os Xogos varias veces.
