Deprecated: Function set_magic_quotes_runtime() is deprecated in /home/dispara/astuasbalas.com/wp-settings.php on line 18

Strict Standards: Declaration of Walker_Comment::start_lvl() should be compatible with Walker::start_lvl(&$output) in /home/dispara/astuasbalas.com/wp-includes/comment-template.php on line 0

Strict Standards: Declaration of Walker_Comment::end_lvl() should be compatible with Walker::end_lvl(&$output) in /home/dispara/astuasbalas.com/wp-includes/comment-template.php on line 0

Strict Standards: Declaration of Walker_Comment::start_el() should be compatible with Walker::start_el(&$output) in /home/dispara/astuasbalas.com/wp-includes/comment-template.php on line 0

Strict Standards: Declaration of Walker_Comment::end_el() should be compatible with Walker::end_el(&$output) in /home/dispara/astuasbalas.com/wp-includes/comment-template.php on line 0

Warning: session_start(): Cannot send session cookie - headers already sent by (output started at /home/dispara/astuasbalas.com/wp-settings.php:18) in /home/dispara/astuasbalas.com/wp-content/plugins/wordpress-automatic-upgrade/wordpress-automatic-upgrade.php on line 121

Warning: session_start(): Cannot send session cache limiter - headers already sent (output started at /home/dispara/astuasbalas.com/wp-settings.php:18) in /home/dispara/astuasbalas.com/wp-content/plugins/wordpress-automatic-upgrade/wordpress-automatic-upgrade.php on line 121

Strict Standards: Redefining already defined constructor for class ftp_base in /home/dispara/astuasbalas.com/wp-content/plugins/wordpress-automatic-upgrade/lib/ftp_class.php on line 56

Strict Standards: Redefining already defined constructor for class ftp in /home/dispara/astuasbalas.com/wp-content/plugins/wordpress-automatic-upgrade/lib/ftp_class_sockets.php on line 8
As túas balas » Barataria

Arquivo de tags

reconfiguración

Robinson CrusoeUn encontro fortuíto con Iop polas rúas de vilamarple dáme pra encadear unha serie de queixas, laios e estados da cuestión que levo larvando nos últimos días e que non daban visto a luz. O vindeiro domingo Barataria deixará vilamarple, a casa común e as salchichas dos almorzos. Vaise pra Ciudad-Ajo, a sacar un negocio que ten alí en marcha.
A promesa é volver aos tres meses, pra despois do nadal, cando estea todo encarreirado. Pero o conto é que viaxa sen billete de volta: marcha pola pasta, porque lle desagrada traballar de pinche nun restaurante e porque alí ten un algo laboral que o ilusiona. Eu créoo porque non me queda outra, pero por debaixo da pel sei que só é parcialmente verdade e que, sen cargarme de culpas que non me cadran, este país non ten xente en chanclas, nin pinchos de tortilla, nin pirolazos en cada esquina. Este é un país do norte, que leva entrando no outono dende o remate da primavera.
Así que esta fortuíta conversa con Iop sérveme pra ordenar os pensamentos e facer plans de futuro: buscar un segundo traballo pra pagar a vivenda e o imposto catastral, reordenar o horario (regresan as ceas ás cinco da tarde) e, en tres meses, mudar o estado nas webs de contactos: de casado a solteiro.
Claro que ás veces do amor se desprenden lascas de milagres.

repatriación, 2

O peor de todo foi a conversa con Barataria. Sorprendentemente il quere ir prá descoñecida ghalleira, que imaxina como un paraíso de recursos laborais, lonxe desta terra que lle deu seis traballos en catro meses, anque fosen na hostalaría. Unhas cousas levaron a outras e acabamos na eterna discusión sobre o ir e o volver, ata descubrir que a persoa coa que me deito e a quen lla zugo é un apaixonado de volver, do vrao, do café con xeo e de andar en chanclas. E claro, ese discurso automático que lle boto a amigos e alleos sobre a vida e sobre que a miña discoteca me necesita, pero fóra, esborróaseme diante dil e das súas morriñas da granvía.
A vida deume unha oportunidade pra traballar neste país do friquismo institucionalizado, pra saír daquilo e pra acabar cos meus ósos nun despacho de lausanne ou depelicando peixe nos peiraos de lagos, como soñaba un rapaz de dez anos cando viraba e viraba e viraba a esfera que lle regalara a avoa purita. Entre o remuíño desa esfera, situada agora na base do esófago, e unha boa presada de billetes e retos profesionais na AP9, decidinme pola esfera.
Agora veñen os deberes: sacarlle proveito a isto, poñer candeas a santo antón pra que o meu Barataria non canse demasiado cedo, zugarlla máis e mellor, facerlle ceas máis gorentosas, adiar a toda costa o momento de elixir entre o remuíño e il. E despois, un día, escoller.

statement

As cousas marchan, ou van marchando. Non hai tanto diñeiro como nos gustaría, pero a vida de provincias condéanos a non gastar demasiado, senón en galletas e, ao paso que imos, en apócemas de adelgazamento.
De cando en cando Barataria entra en bucle e rebélase contra todo o que o arrodea: o restaurante en que traballa, os horarios, o cansazo, non ter cartos e… e eu supoño. Pero eses momentos non son moitos, e regresamos axiña a unha feliz concordia en que río bastante e onde o testo do bote de marmelada, as manchas de dentrífico ou a separación do lixo carecen bastante de importancia.
E así, pouco e pouco, os días vanse facendo infinitos e paradoxalmente veloces. Con só tres horas de total escuridade, achegámonos ao vrao con choiva, con sol, con vento, con calor e con frío na mesma xornada, ou, pra mellor dicir, na mesma hora.
E así, ao calado, vaise vivindo a vida, vaise adiando a morte.

convivencia

Unha semana despois, Barataria segue aquí.
Esta mañá, mentres eu ía devolver un coche de alugueiro co que fomos dar unha volta ao oeste de inveraray, el montaba na casa unhas cadeiras que mercamos no ikea (mesa e catro cadeiras por sesenta libras).
Despois fixen o xantar (salada de arroz) e hoxe, como era domingo e chovía, botamos a tarde na casa ata cear cedo uns riles con rustrido de soia. Despois sentamos a comentar os cachondos dun programa de sobrevivintes e logo a traballar, cada un no seu, sentados na nova mesa. Fóra é noite pecha sobre vila-marple, e os veciños, pouco e pouco, van apagando as luces das súas lámpadas de salón, das súas mesas de noite, dos seus televisores.
Eu blogueo. El le no sofá. Axiña será hora de ir prá cama.

boa vida


Dentro dunhas tres horas, nun avión procedente de Ciudad-Ajo, Barataria aterra en edinburgh. Se as cousas saen como conto, estarei agardando por el cun ford ka de alugueiro cheo de mobles do ikea.
Vén pra quedar. A ver se non a fodo.

convivencia

Barataria veu pasar algo máis ca unhas vacacións. Este venres botámonos a procurar piso; eu seguirei o luns, co deadline do venres pra instalarme nel; Barataria virase prá fin do mes a buscar a vida.
Non sei se me é maior o medo ou a angustia. El tamén os ten (os dous), e de aí medrou a nosa primeira gran discusión en dous anos.
Así que agora, con trintaepico anos e a saúde daquela maneira, unha nova vida comeza. Aguén.

mancha

O sábado erguémonos moi tarde Barataria e mais eu: o avión xa chegara a Ciudad-Ajo con moito retraso, e pesounos a paixón nas pestanas. No café de mediodía, Barataria proponme ir á mancha ver Volver, nun contrato con dúas cláusulas: temos que coidar de Chula, unha cadela froito dunha relación anterior, e el debe camiñar cunha muleta e esguinzado. Ao final guío ao sur o seu coche sen dirección asistida, tomamos uns amorodos en aranjuez, ceibamos a cadela nunha lagoa lamacenta e salinosa, e achegámonos pra ver o solpor nos muíños de vento de alcázar de san juan.
Ao pé daqueles xigantes botamos contas de crono, cinema, cea e cadela, e decidimos voltar sen volver. É noite na N-IV, a min dóenme os brazos e o coche cheira á lama das patas da cadela. Pero el ri e xuntamos as mans sobre o cambio de marchas. Este nacho faime realmente feliz.

semana santa

A semana está resultando inda máis complicada do que prevía: negocios, frontes, tensión física, e agora, ademais, unha baixa de Barataria, que esguinzou un pé cando perseguía un atracador. Unha auténtica semana de paixón.

convulsión

Barataria proponme quedar na sala, pasar o tempo xuntos sen facer nada: é a última noite, ao día seguinte marcha no bus de cedo pra Ciudad-Ajo. Pon a tele, e eu conéctome pra acabar labores do traballo. Despois cansa da tele, e abre un cómic. Despois di que ten frío, que marcha prá cama, que me agarda alí.
Cando vou pra onda el xa dorme. Apago a luz, íspome, e encáixome sen facer ruído no espazo que me limitan el a babor e Ulises pola popa.
Ao pouco el, que quizais percibiu o peso do meu corpo no futón, vírase e bótame os brazos pra amarrarme e ás cegas incribelmente acerta co meu corpo. Collido como un coala a un eucalipto, segue durmindo sen abrir un ollo sequera.
Pero, de súpeto, sofre unha convulsión no ventre. Queda sen respiración. Achego a orella ao seu peito e non sinto nada. Asusto. Logo outra convulsión nas pernas. Nada, non reacciona. E logo, suavemente, recupera a respiración e a vida, como se nada pasase.
Máis tranquilo, afundo nas sabas e zúgolla ata o final. Hai que celebralo.

tempo

Estou na casa do meu comozo de parque-temático-cervantes, usurpándolle a conexión mentres el, a quen aínda non coñezo, anda por brasil grazas a uns ferretes ben botados hai uns meses. Á miña dereita están xogando unha cadela café con leite e dúas gatas pedresas. Tamén está barataria, durmindo no sofá mentres eu tento cubrir algúns baleiros nas múltiples frontes que teño abertas.
Atrás queda unha semana imposíbel, case sen durmir: reunións, actos, vergoñas, traballo na madrugada, cea con Argallante Máximo bordeando a miña capacidade alcólica… Despois, logo dunha noite sen deitarme entre coche, bares e traballo (por esta orde), apañei un talgo de casualidade mentres fóra ocorría o dioivo.
Agora, 637 kms ao sueste, o tempo non pasa nos brazos de barataria. Imos dar unha volta ás aldeas do arredor, ou baixamos ao teatro, ou durmimos, xantamos, fodemos e durmimos de novo. O tempo inmóbil mírame dende o sofá. Está sentado ao carón de barataria, e ten nos xeonllos a Menta, unha das gatas. Aloumíñalle a cabeza.