Deprecated: Function set_magic_quotes_runtime() is deprecated in /home/dispara/astuasbalas.com/wp-settings.php on line 18

Strict Standards: Declaration of Walker_Comment::start_lvl() should be compatible with Walker::start_lvl(&$output) in /home/dispara/astuasbalas.com/wp-includes/comment-template.php on line 0

Strict Standards: Declaration of Walker_Comment::end_lvl() should be compatible with Walker::end_lvl(&$output) in /home/dispara/astuasbalas.com/wp-includes/comment-template.php on line 0

Strict Standards: Declaration of Walker_Comment::start_el() should be compatible with Walker::start_el(&$output) in /home/dispara/astuasbalas.com/wp-includes/comment-template.php on line 0

Strict Standards: Declaration of Walker_Comment::end_el() should be compatible with Walker::end_el(&$output) in /home/dispara/astuasbalas.com/wp-includes/comment-template.php on line 0

Warning: session_start(): Cannot send session cookie - headers already sent by (output started at /home/dispara/astuasbalas.com/wp-settings.php:18) in /home/dispara/astuasbalas.com/wp-content/plugins/wordpress-automatic-upgrade/wordpress-automatic-upgrade.php on line 121

Warning: session_start(): Cannot send session cache limiter - headers already sent (output started at /home/dispara/astuasbalas.com/wp-settings.php:18) in /home/dispara/astuasbalas.com/wp-content/plugins/wordpress-automatic-upgrade/wordpress-automatic-upgrade.php on line 121

Strict Standards: Redefining already defined constructor for class ftp_base in /home/dispara/astuasbalas.com/wp-content/plugins/wordpress-automatic-upgrade/lib/ftp_class.php on line 56

Strict Standards: Redefining already defined constructor for class ftp in /home/dispara/astuasbalas.com/wp-content/plugins/wordpress-automatic-upgrade/lib/ftp_class_sockets.php on line 8
As túas balas » Africa

Arquivo de tags

spoiler

picture-1O terceiro capítulo de Flash Forward é malo de solemnidade. Mira que estaba emocionado cos dous primeiros, pero este novo capítulo, especialmente nos seus últimos minutos, é un dominó de despropósitos e desaxustes.
Podo entender que edifiquen novos cárceres en Múnic, pois se cadra o asunto das prisións é unha cuestión de seguridade nacional. Podo comprender que inventen unha rexión en Somalia pra non pagarlles dereitos de autor aos somalís. Podo admitir que o nazi teña 86 anos en 2009, dezaseis ao comezo da II Guerra Mundial, pois calquera idade é mala pra montar un holocausto. Podo conceder que o ordenador do FBI vaia lento, mostre datos agora si e agora non, e teña unha visualización dos primeiros supermarios, mais quizais estea funcionando sobre windows vista. Podo incluso pasar que desenvolvan prá ocasión sistemas de detección das poboacións de aves, pois o I+D+i é un sector que nos sacará da crise. E dóeme ata na conciencia, pero podo transixir con semellantes erros taxonómicos e de distribucións de especies de aves, a tiro de calquera wikipedia.
Pero o que non me entra na cabeza é que lles fixen eu pra fodérenme a ficción de tal maneira.

heroes

1. luanda
A pailaroca que nos presenta o filme, como é tan pailaroca como francesa, transmítenos a súa preocupación. A ela gustaríalle que un filme sobre angola fose máis cru, que reflectise dun xeito máis realista a pobreza, a falla de garantías democráticas, a dor da posguerra e a corrupción. Se eses son os africanistas, temos un grave problema. Porque O heroe, de José Gamboa, non é só un filme cru, que fala da pobreza, da desigualdade e da carencia democrática. Tamén fala de amor, e é tenro e fermoso como as vistas aéreas sobre luanda ou a música de tito paris. E implícito sen ser oculto, cru sen ser desagradábel.

2.  pais
A estación seca e O pai son case o mesmo filme, partes complementarias da mesma historia. O pai é anterior, pero está mellor acabada, cun preciosista coidado da beleza. Nótase que neste caso o chadiano Mahamat-Saleh Haroun tivo máis prata. Pero os dous contan a mesma historia da busca dun pai e dunha familia en destrución. N’A estación seca faino a través da vinganza. N’O pai, mediante o abandono. E este Pai, aínda que desfiaña un pouco contra o final, non é só un filme recomendábel. É máis ben un filme imprescindíbel.

3. medos
E despois dun par de documentais non demasiado interesantes nin demasiado ben feitos sobre os bosquimanos, pasei a unha proxección digna de estar na historia do cinema friki. Dust Devil (1993), que poderiamos traducir por remuíño no deserto ou por diaño de pó, segundo vaiamos a un lado ou a outro da escada máxica, foi o segundo filme de Richard Stanley, un sudafricano branco con look sepultura, fillo dunha antropóloga. O resultado é unha road-movie de terror polo deserto de Namibia, con reflexión sobre o desexo de morrer incluída. Francamente divertida, ofrece unhas imaxes dunha sala de cine invadida de area do Kalahari que moitos cinéfilos non poderán borrar endexamais. Dende aquela Stanley non fixo máis películas.

mochilas

Este rapaz, de quizais menos de vinte anos, leva unha mochila ás costas e cruzamos con el un par de veces mentres paseamos por un parque de Ciudad-Ajo. Quizais sexa unha vella mochila azul onde leva os apuntamentos do bacharelato. Pero a cabeza, véndoo tan negriño, váisenos a que a leve chea de cedés ou carcasas de teléfonos móbiles. Cando uns minutos despois a deixa caer ao chan detrás dun arbusto cremos intuír un lixeiro renxido de caixas de plástico. Pero pra daquela, mentres a poucos metros pasean as xentes esgotando o sol da tarde, Barataria e mais eu xa nos entregamos ao fermoso labor de agradecerlle que pertenza, por fin, ao noso continente.
En troques, Didir non trae ningunha mochila. Aparécenos na casa levando na man a carteira e as chaves dun coche que lavou esa mesma tarde. Nado en Cali, traballa nunha empresa de importación de produtos latinos (froitas tropicais, bebidas de cores, materiais exóticos) e vive noutra das cidades da periferia. Sobre as sabas da cama de Barataria desprega un corpo case perfecto e unha excesiva calaina, que agocha timidez ou expectación. Porque aínda que nós fodamos brillantemente non poderemos borrar as liñas de area dos seus horizontes, a calor na que medraron, non poderemos nin intuír o contido das súas mochilas verdadeiras.

etnicidade

A pair of boots and a bicycleComo o ciclo de cine africano está pra rematar, volto a embiburgo e zampo dúas sesións dobres, unha detrás da outra, e máis coloquios. A primeira compóñena unha curta dunha maliense hierática, filmada en b/n mentres chega a ialba ás rúas de marsella, e a segunda, máis interesante, é unha longa dunha burquinabe, Baixo o luar. A historia podería ter o seu aquel (o regreso á aldea dun europeo e mais da súa filla, 9 anos despois de abandonar a muller e a nai, respectivamente) mais os actores son tan malos e as formas de rodar tan toscas e estáticas, que nos momentos de chorar o ollo étnico que ve o filme ri.
A segunda sesión é de documentais. A primeira resulta unha versión igual de insoportábel da curta de margarita ledo sobre o campo de concentración de lavacolla: neste caso, o campo de concentración estaba na illa namibia de Sharks en 1905, e os supostos presos (que non se chegan a ver) eran hereros. Mágoa que fose unha curta, porque non deu moito tempo pra durmir. Así que a segunda documental, por moi mala que fose, pareceu gloria: Un par de botas e unha bici é a historia dos soldados sudafricanos negros que loitaron no bando aliado na Segunda Guerra, e que cando voltaron ao seu país, en vez da recompensa prometida, atoparon o réxime recén instaurado do apartheid. O filme rula bastante ben, ten cousas divertidas e inclúe entrevistas a veteranos de guerra, que se expresan nunha curiosa mestura de inglés e de africán, case como galego.

acra

Comezo un novo libro, un novo de kapusciñsky. Chámase Ébano, como as revistas que lían os rapaces da miña familia senegalesa. Describe a súa primeira chegada a África. Aquilo era Acra, a capital ganesa, nos tempos da independencia.
Todas as palabras son as que me gustaría escribir a min sobre Dakar: as mesmas rúas, as mesmas xentes, a mesma ollada. Quizais sexa esta ollada a típica do paisano que cae por primeira vez por alí. Éntrame nostalxia, e miro para as moreas de papeis arrombadas na miña mesa. Cal será o primeiro voo que saia pra dakar? Ou pra acra.
Por certo que en Gana naceu o meu heroe máis heroe.