Déixome presionar por (m)alicia e por berlín, e vou a ankara saír de noite. O día pasara rápido, con bastante traballo e recados feitos, e pensei que me viría ben un acougo que comeza escoitando no coche cancións de lirios amarelos e cavilando no periplo transeuropeo da vindeira semana.
Con eles e mais con Mánager imos bar tras bar e ao final éntrolle a un rapaz que parece algo perdido. Ten nome de mes xudeu e traballa como restaurador de muros nun castro: parte da miña infancia construíuse con excursións dominicais aos castros da provincia, e tamén a este. Outra cousa máis que agradecerlles aos meus pais.
Vaime contando: nacido en ankara, viviu errante por ovedo, badallouce e agora atenas, estudou dereito e restauración artística e practicou a marcha atlética cando novo. Mazo con el, mentres Würth, que tamén traza a mesma rota de bares, nos mira a dúas cuartas. Despois Paleólogo lévame ao piso dunha amiga en montealto, empapelado con libros de arte e cun espello á altura da cama. Botamos os folgos e os fumes durante horas. Logo despídome, con cambras nas pernas e inzado de cariño, ao comezar dunha tarde radiante e soleada.
Loxisticamente vai ser complexo volverse ver. Pero ansia téñoa. E o depósito cargado de vida pra unha semana máis.
Arquivo de tags
É a terceira vez nesta vida que me atopo cun rapinador de igrexas e de aldeas abandonadas e a terceira vez que resulta ser un home de pel extraordinariamente morena. Ten unha nave onde garda os achados, un pai acugulado de pasta que lle montou un piso na parte máis húmida de humidtown, un físico estraño e algo atractivo e unha capacidade de conversa que xa non resulta ordinaria.
Posibilidades de futuro? Pas terribles para un guía turístico que fala occitano, que lle insonorizou unha habitación á súa caseira nicrariense sen que pasase nada ou que ten unha colección de vinilos flipante con la ciapa rusa, xil ríos, debús de milladoiro ou concertos que encheron o palau d’esports en xaneiro de 1976.
Sen embargo, e polo que sei, o delongado paso de Gaiteiriño pola súa vida deixoulle unha prosma na cabeza. Así que devora pachuzos aos sete devorares e non para de rañarse, seica polos nervos.
O sicólogo, o dermatólogo ou o o baleiro nos darán a razón.
