Deprecated: Function set_magic_quotes_runtime() is deprecated in /home/dispara/astuasbalas.com/wp-settings.php on line 18

Strict Standards: Declaration of Walker_Comment::start_lvl() should be compatible with Walker::start_lvl(&$output) in /home/dispara/astuasbalas.com/wp-includes/comment-template.php on line 0

Strict Standards: Declaration of Walker_Comment::end_lvl() should be compatible with Walker::end_lvl(&$output) in /home/dispara/astuasbalas.com/wp-includes/comment-template.php on line 0

Strict Standards: Declaration of Walker_Comment::start_el() should be compatible with Walker::start_el(&$output) in /home/dispara/astuasbalas.com/wp-includes/comment-template.php on line 0

Strict Standards: Declaration of Walker_Comment::end_el() should be compatible with Walker::end_el(&$output) in /home/dispara/astuasbalas.com/wp-includes/comment-template.php on line 0

Warning: session_start(): Cannot send session cookie - headers already sent by (output started at /home/dispara/astuasbalas.com/wp-settings.php:18) in /home/dispara/astuasbalas.com/wp-content/plugins/wordpress-automatic-upgrade/wordpress-automatic-upgrade.php on line 121

Warning: session_start(): Cannot send session cache limiter - headers already sent (output started at /home/dispara/astuasbalas.com/wp-settings.php:18) in /home/dispara/astuasbalas.com/wp-content/plugins/wordpress-automatic-upgrade/wordpress-automatic-upgrade.php on line 121

Strict Standards: Redefining already defined constructor for class ftp_base in /home/dispara/astuasbalas.com/wp-content/plugins/wordpress-automatic-upgrade/lib/ftp_class.php on line 56
As túas balas » arts

Arquivo de tags

arte

Entre os moitos despropósitos de irreal intauto non foi o menor o de propoñerme que fixera crítica de arte pra un xornal. Nunca souben se ía en serio ou en chanza namais, pero certamente de arte non teño nin idea. Vou ás exposicións cando lle cadra, e quedo case sempre bloqueado á hora de encadear palabras e reaccións. Ben, o certo é que a maior parte das veces non hai reaccións.
Nestes últimos días fun ver varias cousas: xesús vázquez sorprendeume moitísimo porque non agardaba nada del. A serie de batallas, con nomes de cidades tatuados do revés sobre grandes lenzos sobrecargados de vida, foi fantástica. Pero entroume a présa e acabei cedo na de Roman Signer, unha especie de provocador que só nalgunhas ocasións contadas inventa algo con humor. O sábado, con Barataria, fomos ao Marco pra ver unha temática ao redor do momento suspendido. Estes cortes nesgados na arte están ben, pero neste caso as pezas elixidas acho que non tanto.
Cando marchabamos, o novo director do museo, co que comparto algúns fragmentos de pasado, estaba mirando a exposición cos brazos en asa, como medindo algo. No piso de embaixo, unha gavilla de grafiteiros guindaban esprai con bastante arte e pobre resultado contra os muros brancos da institución.
Ante todo aquel espectáculo de fotos, persoas, carreiras e expresións, crimos que era boa idea ir cear.

este non é vik muniz

Vik Muniz, MedusaComo Itopo fala marabillas dela, e como cría lembrar que Todo Nada tamén, fun ver a expo de Vik Muniz no CGAC. A primeira impresión foi tépeda. Non aprezo máis mérito en pintar unha lloconda con crema de manises e marmelada de amorodo ca facer en cacheiras a tortilla máis grande do mundo. Non entendo que se valore a calidade da execución na arte: está ben pró fútbol, e nin case. Lembroume Muniz a magritte. Isto non é unha mazá. Jajano, enserio, diría the real zapatero. Que queda trala irreverenza?
Despois vexo un extraordinario docu sobre muniz, moi ben feitiño. Narra el estrañas historias sobre ósos en desertos e nenos pretos de zucre. Cólleselle gusto. E resulta tan divertido cando lle fai chanzas á avoa sobre a idade, que sae un de alí á carreira, feliz, reconfortado na arte e na ponte aérea Chicago-San Paulo.
Son un pouco frívolo, acho. A web de muniz é marabillosa, pero como é flax, quedan sen ligar os nenos de zucre e a medusa de amallós á boloñesa.

todo a vinte

Escoito entrevistas vellas na radio. Unhas artistas falan do moito que lles preocupa a proliferación dos ‘todo a 100′. Nos Estados Unidos hai todo a 100 centavos, no Xapón todo a 100 iens… Non entenden as artistas cómo se poden vender cousas tan baratas. “Non nos estraña que a xente tamén se acomode ás respostas baratas”. Nós, como eramos nazonalpopulares, chamabámoslles todoavintes, e quedabamos fóra do estándar occidental. Aquí e agora os todoavintes esmorecen como fórmula económica, pero non parece que deixemos de conformarnos con respostas baratas.

Mañá irei á Coru, á bloquedada. Xa contarei.