Os técnicos puxéronse a buscar cal era o problema, e despois dalgúns intentos máis ou menos infrutuosos, o abano de grises foi esvaendo. O erro é xa claramente de hardware e non se pode chegar ao disco duro de ningún xeito. Así que ou o disco duro se transmutou nestas últimas horas en carne de lagarto e morreu pra sempre con todo o que tiña dentro, ou existe un erro de contacto que pode ser amañado dunha forma relativamente rápida, cun par de puntos de soldadura.
A dor, mentres tanto, desaparece. No peor dos extremos, e debo poñerme no peor, é moita perda de diñeiro de diola. Tamén o é de tempo, de infinito tempo de configuracións. Pero o resto, os 1027 correos que tiña pendentes de resposta, as fotos de ulises e da casa vella, o arquivo do meu traballo nos últimos dous anos e o incipiente catálogo da fundación cesare, todo iso quizais teña menos importancia da que parece. E como dicía o vello, eu, agora, con trintaepico de anos e a saúde perfecta, comezo.
Comecemos de novo, pois.
Actualización: efectivamente, tratábase de carne de lagarto. Os pasos seguintes son mercar un novo disco duro e comezar de novo. En paralelo, teño que decidir se gasto entre 400 e 900 libras en recuperar toda esa información perdida. Prégase confirmación ou rexeite.
