Rebolen as rúas da Plaka cos mercadores de todo canto pode comprarse e venderse. Móvense as cadeiras nas terrazas, corrican as cervexas, revoan as bufandas dos equipos locais e esparéxense os cedés sobre as mantas. Esa é a tensión do centro da verdadeira-atenas nas tardes do vrau.
De súpeto, movidos por un sinal inaprezábel, os camareiros prenden os toldos entre si e cobran as mesas. Ao mesmo tempo, sen que se saiba moi ben de onde, xorden unha ducia de vendedores de paraugas que acoden ás sorprendidas mesas. Báixanse os cancelos das tendas e gárdanse no interior as columnas de toallas e e camisolas.
Nuns segundos comezará a treboada: atenas quedará limpa e reiniciarase a tarde.
Arquivo de tags
Dende un teclado grego e a uns prezos fixados pra turistas, tomo un frapé e posteo (sen tiles) sobre como de marabillosa é esta cidade de verdadeira-atenas.
Nesta segunda vez que veño nada pareceu mudar. Seguen as tendas de bershka, os postos de quebabs (guiros), os coches sen matrícula e os motociclistas sen casco. Seguen os soldados da garda, fermosísimos, e segue este recendo a especies e laranxas que tanto me lembra a dakar, pero en tranquilo.
Onte á noite, no primeiro voo de recoñecemento sobre as ruínas, quedaba esa temperatura de treboada e suor que lembro dende cativo, pero en húmido. Quizais por iso, porque me lembra á infancia (o que comeza a ter importancia), ou quizais porque ten unha harmonía de modernidade e caos que coincide co estado do meu escritorio vital, atenas é a minha cidade preferida.
Con moita diferenza. E aquí querería pasar os meus anos vellos, se os hai.
