Deprecated: Function set_magic_quotes_runtime() is deprecated in /home/dispara/astuasbalas.com/wp-settings.php on line 18

Strict Standards: Declaration of Walker_Comment::start_lvl() should be compatible with Walker::start_lvl(&$output) in /home/dispara/astuasbalas.com/wp-includes/comment-template.php on line 0

Strict Standards: Declaration of Walker_Comment::end_lvl() should be compatible with Walker::end_lvl(&$output) in /home/dispara/astuasbalas.com/wp-includes/comment-template.php on line 0

Strict Standards: Declaration of Walker_Comment::start_el() should be compatible with Walker::start_el(&$output) in /home/dispara/astuasbalas.com/wp-includes/comment-template.php on line 0

Strict Standards: Declaration of Walker_Comment::end_el() should be compatible with Walker::end_el(&$output) in /home/dispara/astuasbalas.com/wp-includes/comment-template.php on line 0

Warning: session_start(): Cannot send session cookie - headers already sent by (output started at /home/dispara/astuasbalas.com/wp-settings.php:18) in /home/dispara/astuasbalas.com/wp-content/plugins/wordpress-automatic-upgrade/wordpress-automatic-upgrade.php on line 121

Warning: session_start(): Cannot send session cache limiter - headers already sent (output started at /home/dispara/astuasbalas.com/wp-settings.php:18) in /home/dispara/astuasbalas.com/wp-content/plugins/wordpress-automatic-upgrade/wordpress-automatic-upgrade.php on line 121

Strict Standards: Redefining already defined constructor for class ftp_base in /home/dispara/astuasbalas.com/wp-content/plugins/wordpress-automatic-upgrade/lib/ftp_class.php on line 56

Strict Standards: Redefining already defined constructor for class ftp in /home/dispara/astuasbalas.com/wp-content/plugins/wordpress-automatic-upgrade/lib/ftp_class_sockets.php on line 8
As túas balas » Athletics

Arquivo de tags

funeral

Nada souben no seu día. Cando nos chamaron pra gardar o minuto de silenzo comprendín rapidamente o que ocorrrera, que o vello john era o meu primeiro morto coñecido en escocia. Que dunha forma vaga, e tres semanas despois, tiña por fin alguén soterrado nalgures nesta terra.

pértega

De todas as probas atléticas, aquela que acumula unha maior beleza é, xa case sen dúbida, a pértega. Ás primeiras horas da mañá, mentres vixío que non pisen raia os participantes nunhas interminábeis series de 400 m, coincídeme ver dende o pé da colchoneta o quecemento e o inicio da proba da pértega. Todos cooperan co mesmo obxectivo: empurrar a fermosura ata niveis de perfección, mesmo aqueles que teñen os rexistros máis discretos. Primeiro corren con potencia e con precisión e coa vara ergueita, e diríase deles, como se dixo de Bubca, que podería gañar o ouro olímpico dos 50 m lisos, se tal houbera. Despois encóllense e estíranse, dóbranse no seu sentido oposto, empúrranse robustos por riba dos tres metros, dos catro, dos catro trinta, ata debuxarse contra o teito desta nave de 1927 onde se abeira da choiva a pista de atletismo. Alí permanecen o seu tempo, ás veces só unhas centésimas de segundo, outras algunhas horas e tardes enteiras, tratando tanto de afastar a pértega de si como de evitar o lestón, antes de caer lixeiramente como se as macizas traccións non lles pesasen ren.
Ao erguérense da colchoneta teñen na mente repetir esa secuencia ata a inevitábel frustración; eu, que os vexo, o único que teño na cabeza é premialos co único do que dispoño, aquilo que levo escrito na miña esencia.

decadencia

Hai dous anos comezaba a miña ilusionante relación cos árbitros de atletismo desta terra. Afeito ao trapalleirismo da ghalleira, naquela altura este eficiente grupo de velloucáns parecíame unha maquinaria perfecta. Pero foron mudando as cousas: o sábado estabamos na mesma fantástica pista de glaspop, si, pero eramos xa moi poucos árbitros, descoordinados e zoupóns.
As razóns desta decadencia son moitas. A pelexa entre a avoa Pat e a avoa Francis, motivada por un “o meu neto é mellor có teu”, por exemplo, foi crucial. Tamén o foi seguramente a desaparición física dos máis vellos, puntual e constante, e mais algunhas decisións federativas de calendario e planificación.
Pero o peor sen dúbida é o cancro de ósos que afecta o vello John, dalgún xeito o líder de toda esta tropa. John é un home tirando a desagradable e túzaro, pero que foi capaz de manternos engraxados nos últimos anos a base de presenza, planificación e correos electrónicos. Traballador e ecuánime, ten unha sensatez e unha visión xeral infrecuente entre a xente da súa idade. Agora coa enfermidade, os correos rarean, os horarios planifícanse con poucos días, hai meses que non o vexo, a cohesión fende e cunde o abatemento.
Todos asistimos ao avanzar do cancro na cadeira de John sen facer realmente nada, como se a enfermidade tamén nos afectase ao resto como organización, como se ventásemos tamén a morte dos árbitros escoceses tal e como os coñecemos.

reputación

Non contaba eu con aparecer tan axiña nun xornal escocés. E menos aínda que fose por mal.
O caso: estaba eu o sábado superfeliz, facendo de oficial de pista nos campionatos escoceses de atletismo. Era no ruinoso estadio de meadowbank, en embiburgo, ao que máis tarde ou máis cedo lle terei que dedicar un post, e tiña na cabeza todas as regras ben aprendidiñas: peso e altura dos valados, centros de gravidade das xabalinas, colocación dos atletas nas series de 800, etc. De feito, estaba acabando de colocar as barreiras e os conos que conducen á poza no 2.000 obstáculos, algo complexo porque esa vella pista de meadowbank ten a poza no exterior da pista e non no interior como adoita ser habitual, cando nesas estoura a revolución: pero que fas, animal? Que así non é!, e veña a berrárenme cousas así e peores os escasos espectadores, adestradores e parentes das atletas que estaban na zona. Quedaban segundos prá saída, e decidín mudar de opinión: quitei a primeira barreira, movín os conos, e as atletas desputaron o novo percorrido.
A inseguridade de non coñecer ben un idioma, de ignorar as imperceptíbeis regras que rexen un mundo, pode conducir ás decisións máis estúpidas. Se na ghalleira un adestrador me dixese que movese un obstáculo mandaríao a paseo da forma máis túzara posíbel. Pero aquí calei, baixei as orellas e mudei (erroneamente, claro) a miña decisión. Os libros anotaron prá historia o nome da campioa, pero a marca non ten validez, pois eses 2.000 foron en realidade 1.920 metros con dous obstáculos menos. Esa tarde e ao día seguinte non se falou nas pistas doutra cousa: “disque saíu nos xornais”, rosmaba a vella e adorábel Pat… Velaí toda a miña reputación, polo chan.

organização

Edinburgh Cross ChampionshipA organización dos campionatos do mundo de cross é un completo e absoluto desastre. Vendo semellante caos parece difícil imaxinar que esta xente levantase un imperio, se ben resulta explicábel a rapidez e a crueza da súa perda, da que só eles non parecen ser conscientes. Obviarei os asuntiños da pluralidade lingüística do planeta ou da falta de respecto relixioso. Se me limito á organización, cando menos a do sector onde eu estou, é como se ao exército de napoleón o comandase Gila. A ineficacia duns métodos antigos baseados en notas manuscritas e en carteis pegados polas paredes amplíase co rigor elevado ao máximo expoñente. Así, non só facemos as cousas mal, senón que as seguiremos facendo mal plenamente conscientes e orgullosos da nosa carreira cara ao abismo. As probas verdadeiras, a apoteose da beleza en chándal, serán mañá. Non quero nin pensar en 2012.

pasado

London 1948A outra finde tiña un evento moi especial. Entre xornada de atletismo e xornada de atletismo, os xuíces organizabamos a nosa curry night, que consiste basicamente en irmos todos xuntos a un sanclodio indio e enchernos de carne seca moi especiada pra que non se poida distinguir, xa non o ano en que se cociñou, senón o becho ao que pertence.
Dos setenta e tantos presentes, eu era o único que entraba na categoría deportiva de under50s. Así que sentei nun recantiño e púxenme a escoitar os comentarios do Hugh, un bedel do museo que é xuíz no lanzamento de peso, as bromas sobre mallorca que fai o Phil, o árbitro de saídas, e as batallitas do Neil, un velloucón conservador a quen todo o mundo ignora e que, por iso, vén sentar pra onda min. E así, falando disto e mais daquilo, das cousas que lles interesan aos vellos británicos, o Neil acaba por discutir co Hugh sobre se a dopaxe de Ben Johnson en Seúl foi claramente unha manobra da CIA. A partir dese punto de inflexión xa só nos quedou lembrarnos dos vellos tempos, dos vellos atletas, dos antigos eventos que traían lembranzas sen televisión. Cando me ergo da mesa pra airearme, queda pairando sobre os restos de polo ao caril e sobre os perdidos grans de arroz a última pregunta de Neil: lembrádesvos do meu amigo Pattson, o escocés que correu os valados en Londres? E cando di Londres quere dicir Londres 1948.

minuto de silencio

Leva dous días a chover que nin diola. Estou baixo unha carpa de lona, apiñado cos meus vellotes compañeiros xuíces: fóra, uns rapaces corren baixo o dioivo á procura da medalla de ouro nos campionatos escoceses, neste caso sobre os 3000 obstáculos. A min tocábame tanxer na campá das voltas, pero Margaret Ann, que só roza os sesenta, díxome que acougase ao abeiro: quería mollarse ela agora.
Miro ao meu redor cunha certa perplexidade: son un dos cen xuíces que neste momento andan polo estadio, levantando o lestón da pértega, chamando polas lanzadoras de disco, comprobando que todo funciona correctamente co sistema de foto-de-chegada ou pasando uns rodos xigantescos de escuma cos que secar as pozas da pista. Feitos que se repiten en moitos outros paralelos e meridianos, neste e noutros deportes, cando xentiña coma min seca pistas, anota estatísticas en follas, vai buscar pelotas de críquet ás bancadas ou míralle a ferraxe aos cabalos. Tento calcular cantos estaremos a estas angueiras no mundo, agora mesmo, pero non me dá o procesador.
Se dividísemos a unidade por esa cifra resultaríanos o cociente da miña importancia sobre o planeta, que se me fai moito máis diáfana e ferinte aquí, onde ninguén me coñece, onde só por exotismo saben do meu nome, tan parecido a césade, pétache e sésare, haha, que risa. E vou prá casa en bici, baixo a choiva, imaxinando como serían os trámites se un coche me levase por diante nesta tarde grisalla de domingo, e creo que me gusta esta sensación de insignificancia, que me sinto cómodo e feliz sendo un ser humano, reconstruíndo a miña identidade de persoa que respira baixo a chuvia, de persoa a quen lle gusta o peso das nubes sobre a terra.
Con todo, por se acaso, ao chegar á casa doulle a Barataria un papeliño co correo dun dos árbitros, co fin de que o avise se algo me pasa: a miña ambición é que fagan comigo como con Hutchinson, a quen hoxe despedimos cun minuto de silencio: 84 anos, os últimos vinte meses hospitalizado logo dun infarto, moitos centos de veces cronometrando baixo a choiva.

domingos

GrangemouthVou facer de xuíz a unhas probas da liga escocesa de atletismo nas pistas de grangemouth, unha inhóspita pérola arrodeada de refinerías e fábricas de plásticos. Imaxino que algunha administración, prá rexeración deste espazo inzado de grandes naves, de chemineas xigantescas e de camións de transporte de mercadorías perigosas, dispuxo a creación dunhas instalacións deportivas lonxe de todas partes.
Ver toda a beleza da mocidade a correr 800 ou a facer salto de altura non impide que ás veces, erga a vista do tartán, do foxo de lonxitude ou da caixiña da pértega e que pouse os ollos nas nubes de vapor de auga, no fume, no bruído da maquinaria que vai voando entre os corvos e as gaivotas.
Á volta ocórreseme que podo ir tirando en bici, que xa collerei o tren máis adiante, e así, de decisión en decisión, de rotonda en rotonda, papo dezasete millas unha detrás da outra, por entre prados de ovellas, carreiros entre os toxos, nenas xogando, campos pró golf, pequenas urbanizacións, cruzamentos absurdos, un chaparrón indecente en bannockburn e demais trocos de vía. Non hai un carreiro prás bicis, senón moitos, cheos de fochancas, bordos, beirarrúas e algúns, poucos, directamente a herba. Así que esas dezasete millas, anque chás, son un verdadeiro castigo prás pernas. Pero ao chegar hai unha robaliza ao alloporro do país, coa sinatura de Barataria, e ceamos, que son case as sete do serán. E de sobremesa unhas graaaaaandes madalenas de chocolate.
E así, así vai pasando a vida, vai chegando o vrao.

xuíces

A miña primeira experiencia cos acolledores xuíces de atletismo escoceses foi estupenda. Logo de gastar un serán de mércores nunha pistiña ao pé das chemineas industriais de grangemouth (o que me valeu un severo empeoramento da lesión do xeonllo), pasei toda esta finde, enteiriña, nas excelentes instalacións do kelvin hall sports arena, en glasgow. Os xuíces escoceses son medio cento de anciáns, cunha media de idade de setenta e cun diámetro proporcional a catro pintas diarias de cervexa, que funcionan como un verdadeiro reloxio de precisión: sen estridencias, amósanse rigorosos as poucas veces que hai que amosarse rigorosos, e no resto actúan sixilosa, correcta e axilmente. Malia os anos, ou precisamente polos anos. Abofé, escuso dicir o despistados que están comigo: que se noroeste, que se catalán, que se o meu inglés, que se a xuventude… non entenden nada de nada.
A miña xefa directa é a señora Pat, xuíza xefa de carreiras, que é a muller que neste planeta máis se parece á avoa de Iop, con moita diferenza. O rostro, o sorriso, a parsimonia, os xestos, a forma de andar como se trouxese sempre pra ti un pedazo de pastel de carne ou unha bandexiña de galletas de xenxibre: en todo son iguais a señora pat e a señora avoa-de-iop. Distínguense, iso si, no discreto intercomunicador co que a señora Pat fala cos anciáns de fotofinish ou cos vellos do control de resultados, e en que a señora Pat ten un fillo na guerra do Iraq. E ela, con setenta anos, fálanos atemorizada do seu rapaz mentres dende o fondo da pista, na saída dos 300, escóitase: on your marks!!

traballo


Anque permanece o meu desexo xeral de liscar do país e do traballo, ás veces ocórrenme cousas interesantes grazas a currar onde curro. Por exemplo, rapar en pleno centro de humidtown medio ferrado de mala herba, hedra, cardos, morotes e liñeiras.
Entre iso e a medición dunha cincuentena de lanzamentos de pica o venres, teño o lombo coma un biombo.