De pouco valeron os ibuprofenos de importación. De pouco o mel con limón, os bocadillos de allo, os chiles nas comidas, o mel con allo, os bocadillos de mostaza, os zumes de pomelo, o tes que beber moito moito, taparse, non taparse moito, quedar na casa, e airearse, e toda a recua de remedios máis ou menos caseiros recibidos. Ao final, se hoxe me ergo descansado e coas vías respiratorias case despexadas é grazas á visita de Bádminton e un par de pirolazos.
Bádminton ten un corpo espectacular, pero é máis soso ca unha mesa de piñeiro. Ponse en posición defensiva-felina, e a partir de aí, o mínimo movemento posible. Pero iso abonda prá función terapéutica, e grazas a el, hoxe é o primeiro domingo verdadeiro logo de quince domingos consecutivos.
Arquivo de tags
Cando saín, oito horas máis tarde, do estadio de pista cuberta de glaspop, decateime de que xa non quedaba nada da mañá soleada e fresca coa que entrara, e si un serán frío, escuro e a nevar. Non tiña chuvasqueiro. Perdera as luvas esa mesma mañá na estación. Rebordei alegría ante a primeira nevarada da tempada e díxenlle a unha señora nun semáforo: É marabilloso, non si? E ela retrucou: Non, non o é. Pero eu xa me botara coa bici a rir e percorrer o par de millas urbanas ata a estación, coas folerpas a pousárenseme no xarsei, ata que a risa trocou en dor e a alegría en angustia: non sentía as mans, non podía frear a bici, podía pasar calquera cousa.
Obviamente non pasou, e horas despois esas mans desconxeladas estaban acariñando a pel de neve de Bádminton, ese mozote suorento que a primeira vez se correra en tres minutos e que desta a pesar dos meus esforzos de todo tipo, tardou dúas horas enteiras e marchou da casa como viñera. A neve sempre nos agasalla tesouros.
Como último folgo dun día verdadeiramente horrible quedo con mark, un rapaz da vila supernovo que adestra a bádminton varios días por semana. Hoxe era un deses días, e aparéceme camiñando baixo a choiva coa funda das raquetas ao lombo: cando lle tiro a roupa, vagariño vagariño, podo arrecender tamén esas dúas últimas horas de bádminton a desprendérense dunhas axilas branquísimas e docísimas, duns bíceps e duns cuadríceps perfectos e dun peliño loiro e inocente que lle cubre as orellas e tamén, un pouco, os olliños azuis. Deitámonos espidos: empeza a amartelarme uns bicos estraños, como cobizosos, e despois lambémola un pouco, pero ao nada, sen que o vise vir, e nun intre que aparto pra coller aire, zurríchame o peito e a cara e os brazos. Non di nada, nin mira especial, como se aquela case-práctica-de-risco fose habitual, e seguímonos bicando durante uns longos minutos, mentres nos apertamos moi forte e me conta cousas de rapaz da vila, como algo sobre as obras da rotonda ou sobre a gravata morada e ouro que levaba á escola. Despois duns bicos de despedida na porta, entro no cuarto e alí, unhas cuartas por riba da cama, hai como unha nubiña, como un xenio da lámpada, espreguizándose entre o suor, o seme e a tenrura.
