Deprecated: Function set_magic_quotes_runtime() is deprecated in /home/dispara/astuasbalas.com/wp-settings.php on line 18

Strict Standards: Declaration of Walker_Comment::start_lvl() should be compatible with Walker::start_lvl(&$output) in /home/dispara/astuasbalas.com/wp-includes/comment-template.php on line 0

Strict Standards: Declaration of Walker_Comment::end_lvl() should be compatible with Walker::end_lvl(&$output) in /home/dispara/astuasbalas.com/wp-includes/comment-template.php on line 0

Strict Standards: Declaration of Walker_Comment::start_el() should be compatible with Walker::start_el(&$output) in /home/dispara/astuasbalas.com/wp-includes/comment-template.php on line 0

Strict Standards: Declaration of Walker_Comment::end_el() should be compatible with Walker::end_el(&$output) in /home/dispara/astuasbalas.com/wp-includes/comment-template.php on line 0

Warning: session_start(): Cannot send session cookie - headers already sent by (output started at /home/dispara/astuasbalas.com/wp-settings.php:18) in /home/dispara/astuasbalas.com/wp-content/plugins/wordpress-automatic-upgrade/wordpress-automatic-upgrade.php on line 121

Warning: session_start(): Cannot send session cache limiter - headers already sent (output started at /home/dispara/astuasbalas.com/wp-settings.php:18) in /home/dispara/astuasbalas.com/wp-content/plugins/wordpress-automatic-upgrade/wordpress-automatic-upgrade.php on line 121

Strict Standards: Redefining already defined constructor for class ftp_base in /home/dispara/astuasbalas.com/wp-content/plugins/wordpress-automatic-upgrade/lib/ftp_class.php on line 56

Strict Standards: Redefining already defined constructor for class ftp in /home/dispara/astuasbalas.com/wp-content/plugins/wordpress-automatic-upgrade/lib/ftp_class_sockets.php on line 8
As túas balas » badminton

Arquivo de tags

terapia

De pouco valeron os ibuprofenos de importación. De pouco o mel con limón, os bocadillos de allo, os chiles nas comidas, o mel con allo, os bocadillos de mostaza, os zumes de pomelo, o tes que beber moito moito, taparse, non taparse moito, quedar na casa, e airearse, e toda a recua de remedios máis ou menos caseiros recibidos. Ao final, se hoxe me ergo descansado e coas vías respiratorias case despexadas é grazas á visita de Bádminton e un par de pirolazos.
Bádminton ten un corpo espectacular, pero é máis soso ca unha mesa de piñeiro. Ponse en posición defensiva-felina, e a partir de aí, o mínimo movemento posible. Pero iso abonda prá función terapéutica, e grazas a el, hoxe é o primeiro domingo verdadeiro logo de quince domingos consecutivos.

neve, 2

ForecastCando saín, oito horas máis tarde, do estadio de pista cuberta de glaspop, decateime de que xa non quedaba nada da mañá soleada e fresca coa que entrara, e si un serán frío, escuro e a nevar. Non tiña chuvasqueiro. Perdera as luvas esa mesma mañá na estación. Rebordei alegría ante a primeira nevarada da tempada e díxenlle a unha señora nun semáforo: É marabilloso, non si? E ela retrucou: Non, non o é. Pero eu xa me botara coa bici a rir e percorrer o par de millas urbanas ata a estación, coas folerpas a pousárenseme no xarsei, ata que a risa trocou en dor e a alegría en angustia: non sentía as mans, non podía frear a bici, podía pasar calquera cousa.
Obviamente non pasou, e horas despois esas mans desconxeladas estaban acariñando a pel de neve de Bádminton, ese mozote suorento que a primeira vez se correra en tres minutos e que desta a pesar dos meus esforzos de todo tipo, tardou dúas horas enteiras e marchou da casa como viñera. A neve sempre nos agasalla tesouros.

bádminton

BádmintonComo último folgo dun día verdadeiramente horrible quedo con mark, un rapaz da vila supernovo que adestra a bádminton varios días por semana. Hoxe era un deses días, e aparéceme camiñando baixo a choiva coa funda das raquetas ao lombo: cando lle tiro a roupa, vagariño vagariño, podo arrecender tamén esas dúas últimas horas de bádminton a desprendérense dunhas axilas branquísimas e docísimas, duns bíceps e duns cuadríceps perfectos e dun peliño loiro e inocente que lle cubre as orellas e tamén, un pouco, os olliños azuis. Deitámonos espidos: empeza a amartelarme uns bicos estraños, como cobizosos, e despois lambémola un pouco, pero ao nada, sen que o vise vir, e nun intre que aparto pra coller aire, zurríchame o peito e a cara e os brazos. Non di nada, nin mira especial, como se aquela case-práctica-de-risco fose habitual, e seguímonos bicando durante uns longos minutos, mentres nos apertamos moi forte e me conta cousas de rapaz da vila, como algo sobre as obras da rotonda ou sobre a gravata morada e ouro que levaba á escola. Despois duns bicos de despedida na porta, entro no cuarto e alí, unhas cuartas por riba da cama, hai como unha nubiña, como un xenio da lámpada, espreguizándose entre o suor, o seme e a tenrura.