Deprecated: Function set_magic_quotes_runtime() is deprecated in /home/dispara/astuasbalas.com/wp-settings.php on line 18

Strict Standards: Declaration of Walker_Comment::start_lvl() should be compatible with Walker::start_lvl(&$output) in /home/dispara/astuasbalas.com/wp-includes/comment-template.php on line 0

Strict Standards: Declaration of Walker_Comment::end_lvl() should be compatible with Walker::end_lvl(&$output) in /home/dispara/astuasbalas.com/wp-includes/comment-template.php on line 0

Strict Standards: Declaration of Walker_Comment::start_el() should be compatible with Walker::start_el(&$output) in /home/dispara/astuasbalas.com/wp-includes/comment-template.php on line 0

Strict Standards: Declaration of Walker_Comment::end_el() should be compatible with Walker::end_el(&$output) in /home/dispara/astuasbalas.com/wp-includes/comment-template.php on line 0

Warning: session_start(): Cannot send session cookie - headers already sent by (output started at /home/dispara/astuasbalas.com/wp-settings.php:18) in /home/dispara/astuasbalas.com/wp-content/plugins/wordpress-automatic-upgrade/wordpress-automatic-upgrade.php on line 121

Warning: session_start(): Cannot send session cache limiter - headers already sent (output started at /home/dispara/astuasbalas.com/wp-settings.php:18) in /home/dispara/astuasbalas.com/wp-content/plugins/wordpress-automatic-upgrade/wordpress-automatic-upgrade.php on line 121

Strict Standards: Redefining already defined constructor for class ftp_base in /home/dispara/astuasbalas.com/wp-content/plugins/wordpress-automatic-upgrade/lib/ftp_class.php on line 56

Strict Standards: Redefining already defined constructor for class ftp in /home/dispara/astuasbalas.com/wp-content/plugins/wordpress-automatic-upgrade/lib/ftp_class_sockets.php on line 8
As túas balas » Barataria

Arquivo de tags

voltar

Dígolles adoito aos que me preguntan que me esqueceu o significado do verbo voltar. Pero non é verdade: ás veces éntrame a acordanza.
Por exemplo, cando penso en que hai unhas horas voltou Barataria, e que vai estar aquí uns meses. E lembro que é un verbo moi fermoso.

conversión

Tiven esta semana aquí a Barataria, e a miña vida e os meus feeds andaron moito a bravo. Sentoume moi ben a súa alegría, pasearmos polo monte e apañar unha boa gripallada pra el me coidase. Por iso e por outras cousas laborais non tiven tempo de mencionar aquí a Jason e a Barry.
Jason é un rapaz inglés que veu pra estoutro país a relaxarse e pasar seis meses en casa duns amigos. A casa está ao das montañas, moi alonxada da xente, e recíbeme en pixama. Dende a conversa previa ata o momento da cita pasaran trinta minutos de estrada e trinta quilos de peso, e o ferrete foi rápido e acelerado: os seus compañeiros de piso estaban por chegar dun partido de rugbi, e había que bulir. Así que como todo saíu un pouco atrapallado e saín daquela casa calzándome polo xardín, quedei á noite con Barry. Barry é un escocés que vive nas casas que arrodean unha planta petroquímica, estuda danza e fai unha dieta sen azucres. Pero non sempre foi así: antes saía á noite, bebía, tomaba fariña e éxtase e langranaba de aquí pra aló sen beneficio. Agora quitouse de vez. Recíbeme en bata de casa con zapatillas, e dáme un café sen azucre e unhas galletas sen azucres (anque malpocadamente con carb) e durante dúas horas cóntame a súa vida e o ben que se sente agora sendo mellor persoa, escoitando a chaicovsqui e prescindindo do azucre. Nun momento dado, cólleme a man, ponma enriba da súa pirola e chámame tímido. E clics, decátome de que algo non vai funcionar. Velaí, na vida suxa debeu de esquecer o de bicar e tocar, e ao máis puro xeito británico cre que foder consiste estritamente en que eu lla zugue, e chao.  Ao rematar, e mesmo antes de limparnos (algo que fai moi rápido pra non luxarmos nada) bótame rapidamente de casa.
De camiño de volta vou cavilando: canto máis fodo pra fóra, máis amo a Barataria.

revivo

Nestas últimas tres semanas sucederon moitas cousas, que agora dispostas unha detrás da outra semellan acontecer a unha irreal gran velocidade. Unha delas é que Barataria volveu pra Ciudad-Ajo, onde estará provisoriamente ata comezos de novembro. A vida con el é magnífica e sorprendente, e actúa sobre min como un contrapeso necesario. Pero os negocios son os negocios, e vai haber que habituarse a ter bisnes en rede, amigos en rede e quizais tamén a vida un pouco en rede, atacando con amor e ryanair a capa de ozono. O outro gran sucedido foi a mudanza de horario: agora érgome antes da alba e marcho prá cama cedo, non moito despois das dez. Non sei se será unha boa idea: quizais todo acabe en suicidio botándome de cabeza ao camión do lixo, unha destas escuras madrugadas. Pero por agora o traballo oficial vai furrulando, e o que se resenten son as actividades nocturnas, a divagación vespertina diante do computador: este blog é unha delas.

comeback

Aínda antes de raiar o día collerei un coche de alugueiro e porei proa ao sur. Ás oito chega Barataria ao parque-temático-beatle, disposto a pasar cando menos todo o resto de agosto aquí comigo e a preparar o seu desembarco definitivo en outubro. E o nerviosismo non me deixa durmir dende hai catro días.

tempos

Boto uns días fóra e todo é revelación: ata a cerdeira de diante da casa está xa case frolecida. As gabitas xa deitaron os ovos e andan a chocalos, e a luz estende as horas ata moito despois do peche das tendas. Descanso e leo un brevísimo libro de banda deseñada, un deses pequenos nucleolos sobre relacións de parella que provoca momentos tan cariñosos e deliciosos como efémeros. Así din tamén que é o amor. Pero Barataria, a pesar da distancia, malia os múltiples impedimentos, malia a chegada da terceira primavera, segue firme nisto. E eu máis.

pneumotórax

Unha das cousas malas da distancia é que a un dos membros da parella lle dea un súpeto pneumotórax e o outro estea 2000 millas lonxe. Tubos ao pulmón, choreiras, consultas rápidas en todas as webs das compañías aéreas, quirófanos, incomunicación… Ao final o pneumotórax parece que evoluciona: é decididamente unha lata, e mais neste momento, pero o que non fai a pleura non o completa o amor. Deixarei que a familia atenda a Barataria esta fin de semana. Á seguinte ocupareime de ser o marido perfecto.

inflexión

Non lle deamos máis voltas: a razón principal pola que non actualicei as balas neste longo período (o máis longo ever) foi puramente modernista: durante estas semanas non tiven habitación propia. Á visita de Ferre seguiulle inmediatamente a de Barataria, e ao día seguinte de Barataria marchar xa estaba aquí Henri. Por debaixo, ademais, continuaba o río de tristísimo traballo que fluirá ininterrompidamente ata comezos de maio.
Tamén, e pensábao hoxe mentres paseaba a soas polas brañas de embiburgo, existe unha pequena fractura lingüística: o galego é a miña lingua, e nunca dominarei outra coma ela, aínda que dedique todos os esforzos da miña vida. Pero o inglés comeza a ocupar cada vez máis espazo do meu cerebro, a moldearme algúns recantos, a mudarme frases e estruturas. Empezo a sentir o reto de que estas balas sexan bullets. Pero aínda non estamos en disposición técnica de facelo.

inicio

Carboneras

 

Praia de Carboneras (spain). Primeiros instantes do primeiro día do ano. Sol. Logo area. Tamén primeiro baño no mar. Con Barataria.

alcarria

Gastamos o sol pleno e friento da mañá paseando entre a xiada dos outeiros secos que arrodean o parque-temático-cervantes. A escusa é o paseo da chula, unha cadela pinta que lle queda a Barataria, en quendas de fin de semana, dunha relación anterior. Despois das nosas boas horas sorteando ciclistas e vellos con transistor, chegamos á casa e poñémonos a traballar. Nesas, cando a tarde xa vai devecida, chega un mozote trompetista na banda municipal dunha aldea de guadalaxara. É de agardar que toque a trompeta mellor do que a zuga, pero no conxunto non está mal, e ao remate cóntanos interesantes historias do tecido bandístico da comarca e dun ferrete que meteu non rocho en humidtown, no último santiago. Eu quedo na casa, posteando, Barataria vai darlle un último paseo á cadela, pero a el quédanlle 50 quilómetros deliciosos por estradas secundarias, por entre as estevas alcarreñas, e co ventre olendo a seme. Hai se cadra algo mellor?

cetrería

PeneireiroPra acompañar os seus amigos por un periplo preguiceiro pola contorna, regresa fugazmente Barataria. Pouco tempo nos deixamos pró contacto: algúns paseos de mans dadas por st. andrews á procura de baleas no horizonte, uns minutiños antes de quedar durmidos no colchón inchable da sala, algúns momentos máis mentres rimos e facemos a casa aireando todo o fume que deixaron os amigos… Tamén algunhas herbiñas de sexo, rápido e intenso, en momentos furtivos, no coche de alugueiro ou no inchable.
Cando marcha co punqui cetreiro e coa enfermeira de volta no mesmo avión, teño a impresión de que, malia as dificultades loxísticas evidentes, esta relación vai pra longo. E anque me reconforte, o peso sobre os ombros asústame unha miga. Por iso, ao que os deixo no aeroporto quedo rapidamente cun rapaz en Glaspop, pra espabilarme. Pero ao igual que o control do peso da ave son fundamentais na cetrería e as aves demasiado mantidas non regresan ao puño, aquela habitación de estudante de informática, olendo a iso que olen as habitacións de estudantes de informática, amais das lorzas e dunha voz un tanto desagradábel, fan que me escuse malamente e dea a volta pola estrada.
Son un peneireiro demasiado cheo de felicidade nestes momentos.