Deprecated: Function set_magic_quotes_runtime() is deprecated in /home/dispara/astuasbalas.com/wp-settings.php on line 18

Strict Standards: Declaration of Walker_Comment::start_lvl() should be compatible with Walker::start_lvl(&$output) in /home/dispara/astuasbalas.com/wp-includes/comment-template.php on line 0

Strict Standards: Declaration of Walker_Comment::end_lvl() should be compatible with Walker::end_lvl(&$output) in /home/dispara/astuasbalas.com/wp-includes/comment-template.php on line 0

Strict Standards: Declaration of Walker_Comment::start_el() should be compatible with Walker::start_el(&$output) in /home/dispara/astuasbalas.com/wp-includes/comment-template.php on line 0

Strict Standards: Declaration of Walker_Comment::end_el() should be compatible with Walker::end_el(&$output) in /home/dispara/astuasbalas.com/wp-includes/comment-template.php on line 0

Warning: session_start(): Cannot send session cookie - headers already sent by (output started at /home/dispara/astuasbalas.com/wp-settings.php:18) in /home/dispara/astuasbalas.com/wp-content/plugins/wordpress-automatic-upgrade/wordpress-automatic-upgrade.php on line 121

Warning: session_start(): Cannot send session cache limiter - headers already sent (output started at /home/dispara/astuasbalas.com/wp-settings.php:18) in /home/dispara/astuasbalas.com/wp-content/plugins/wordpress-automatic-upgrade/wordpress-automatic-upgrade.php on line 121

Strict Standards: Redefining already defined constructor for class ftp_base in /home/dispara/astuasbalas.com/wp-content/plugins/wordpress-automatic-upgrade/lib/ftp_class.php on line 56

Strict Standards: Redefining already defined constructor for class ftp in /home/dispara/astuasbalas.com/wp-content/plugins/wordpress-automatic-upgrade/lib/ftp_class_sockets.php on line 8
As túas balas » BD

Arquivo de tags

marvel

picture-11Tiña moitas ganas de volver a Daredevil. Hai meses lera en dixital o prólogo deste novo número (A volta do rei), ambientado na Costa da Morte. Quería saber en qué daba a cousa e, sobre todo, revivir os fermosos momentos pasados a catro mans cunha señora de case setenta anos: prós dous era a primeira vez cun daredevil .
Agora, na soidade da casa e dos días extraordinariamente cansos, leo toda a historia de principio á fin. A historia e os personaxes é fascinante, e o final gorentoso. Tamén os debuxos están perfectos (agás algo raruno que sucede nas perspectivas da páxina… — arghs, non están numeradas!). Pero non é esa corrección a que se agarda da Marvel? Pouco queda máis alá, fóra dalgunhas imaxes, como a de Kingpin paralizado polas cimitarras nos ombreiros, que me quedarán gravadas por bastante tempo.
É en cambio algo molesto o acostumado embiguismo. Ao cabo, a trama resólvese de forma forzada grazas a un xiro inesperado que, pra entendelo e gozalo, habería que saberlles o pasado de memoria a algúns secundarios. Ou así o espero, pois deste xeito perdémonos aqueles que lemos só este daredevil, e da outra forma perderíanse tamén os frikis.
Vale, quizais Daredevil #116-#119 e #500 non estea feito pra min. E talvez aí estea o problema.

tempos

Boto uns días fóra e todo é revelación: ata a cerdeira de diante da casa está xa case frolecida. As gabitas xa deitaron os ovos e andan a chocalos, e a luz estende as horas ata moito despois do peche das tendas. Descanso e leo un brevísimo libro de banda deseñada, un deses pequenos nucleolos sobre relacións de parella que provoca momentos tan cariñosos e deliciosos como efémeros. Así din tamén que é o amor. Pero Barataria, a pesar da distancia, malia os múltiples impedimentos, malia a chegada da terceira primavera, segue firme nisto. E eu máis.

tenrura

Aos poucos leo 3 álbumes que merquei no salón de banda deseñada de ankara. Seguramente entra na categoría de obras mestras ‘La perdida‘, aventura dunha estadounidense en méxico escrita e debuxada pola estadounidense en méxico jessica abel. Seguramente sexa unha desas historias fantasticamente guionizadas, debuxada con precisión, digna de converterse en filme. Pero non sendo catro ou cinco imaxes que me quedaron na retina, esquecín xa todo. Así que o gardarei no andel das obras mestras.
Moitísimo peor é, sen dúbida, Diario I, do francés fabrice neaud. Unha insoportábel historia de desamor, sórdida no texto e sórdida nas imaxes, onde nin sequera o sexo explícito é lindo. Algo moi adolescente, case tanto como a historia de Seijas á que lle deron o premio da deputación ankaresa: canta verba sobrante é considerada literatura.
Porén, algo ao que non lle tiña moitas espranzas, os combates cotiáns de Manu Larcenet, resultan ser fondos e divertidos ao tempo: un auténtico monumento á tenrura construído co gato máis xenial dende garfield, un velliño ex-lexionario, uns pachuzos, unha playstation e relanzos dunha historia de cana verde: de ratos e de homes.