Glaspop é unha cidade fascinante, e coñecer unha das súas bibliotecas máis fermosas era unha tarefa demasiado tempo pendente. Non puiden resistirme despois de ver o moble enteiro dedicado aos libros en urdu: fixen o carné e saquei un libro que, aposto, vaime dar horas friquis e deliciosas. Fóra brillaba o sol logo de varios días de galernas en mar e terra, e estaba pra chegar boris. Boris é un rapacete belga que traballa nunha empresa de venda de maquinaria falando inglés, francés e neerlandés, pero que está bastante perdido nesta cidade que se estende pra moito máis alá de todos os horizontes. El é un rapaz de aldea, da zona de fala valoa, e parolamos máis ou menos nela mentres tomamos un té, e despois mentres zugamos as pirolas nunha pequena habitación baleira do oeste: non hai posters, non hai osos de peluche, non hai libros. Hai tan pouca cousa que non hai nin orde nin desorde. Paréceme difícil dicir algo del, agás que é pequeno, discreto, calado e algo parado. Fóra a alegría do sol íase esvaendo e cando saín á rúa xa as primeiras pingas caían polo meu pescozo lefarento.
Pasou moito tempo sen posts nesta categoría, e ía sendo necesario. Por prescrición médica.
- Este é un espacio baleiro. Non teño necesidade de dicir nada. Quizais só necesito buscar a saída correcta da cidade, antes de que estean todas cortadas polos operarios do asfalto.
Dal matino alla sera
