Deprecated: Function set_magic_quotes_runtime() is deprecated in /home/dispara/astuasbalas.com/wp-settings.php on line 18

Strict Standards: Declaration of Walker_Comment::start_lvl() should be compatible with Walker::start_lvl(&$output) in /home/dispara/astuasbalas.com/wp-includes/comment-template.php on line 0

Strict Standards: Declaration of Walker_Comment::end_lvl() should be compatible with Walker::end_lvl(&$output) in /home/dispara/astuasbalas.com/wp-includes/comment-template.php on line 0

Strict Standards: Declaration of Walker_Comment::start_el() should be compatible with Walker::start_el(&$output) in /home/dispara/astuasbalas.com/wp-includes/comment-template.php on line 0

Strict Standards: Declaration of Walker_Comment::end_el() should be compatible with Walker::end_el(&$output) in /home/dispara/astuasbalas.com/wp-includes/comment-template.php on line 0

Warning: session_start(): Cannot send session cookie - headers already sent by (output started at /home/dispara/astuasbalas.com/wp-settings.php:18) in /home/dispara/astuasbalas.com/wp-content/plugins/wordpress-automatic-upgrade/wordpress-automatic-upgrade.php on line 121

Warning: session_start(): Cannot send session cache limiter - headers already sent (output started at /home/dispara/astuasbalas.com/wp-settings.php:18) in /home/dispara/astuasbalas.com/wp-content/plugins/wordpress-automatic-upgrade/wordpress-automatic-upgrade.php on line 121

Strict Standards: Redefining already defined constructor for class ftp_base in /home/dispara/astuasbalas.com/wp-content/plugins/wordpress-automatic-upgrade/lib/ftp_class.php on line 56

Strict Standards: Redefining already defined constructor for class ftp in /home/dispara/astuasbalas.com/wp-content/plugins/wordpress-automatic-upgrade/lib/ftp_class_sockets.php on line 8
As túas balas » Belokan

Arquivo de tags

haggis

Merquei a todo correr pra que non me pechase o tesco unhas haggis prós meus pais, e fun facer a maleta á casa. Metín na bolsa os 900 gramos desas morcillas claras, ao pé do ipod, dos libros e das tres mudas, e arrinquei pra glasgow. Como non había consignas onde deixar a equipaxe durante a noite, houben de carrexar a maleta coas haggis de bar en bar, entre a lexión dos borrachos. Pero en certos bares danlle máis importancia a unha talla S de bershka do que a unhas morcillas ocultas na maleta, e así parrafeo cun africano chamado Abbisa, cruzo olladas cun cachitas autóctono e bailarín, e finalmente acabo facendo un trío preto da catedral cun suízo e cun vigués (que ás veces pide permanecer no anonimato).
O piso é estraño, con varios gatos, unha escaleira moi pina e unha habitación de medio ferrado con todo tipo de trebellos do suízo, dende un kilt a un dicionario de gaélico. E aí, mentres a zugamos ás présas contra o reloxo do bus das 4:45 ao aeroporto, dúas haggis miran pra nós, tranquilamente: a súa materia de desfeita de año e avea permanece perfectamente estábel na contemplación do absurdo da vida.

carapuchas

Co sueco durmindo na casa, collo a bici e subo á manifestación de cabodano do prestige. Chove frío e venta a morrer, e malia todo, unha chispa de galegos e galegas están aí impenitentemente, un ano máis. O país ás carapuchas. Entre eles, a tropa luminosa dos ecoloxistas, Lula (a cadela de Neit), e o señor pawley tamén, así como Haicu e Luaneghra, que me conectan á corrente da alegría. Non merecen estas xentes ser recibidos polas palabras de rafa villar, pero non lles importa. Sacrifican un frío domingo, outra vez sen sentido. Algún arcanxo do ceo debería tomar nota disto e anotalo no libro dos orgullos.

thanksgiving

Hai tempo que intercambio mensas cun rapaz de vilagarcía, sen vernos nunca diante. Estuda turismo en humidtown, e ten un nariz e un sorriso verdadeiramente arrampladores. Finalmente o xoves coincido con el: estamos nunha dj set de Belokan, e facemos uns cantos xogos de picardías de a tres que rematan, sen que me dea moi ben de conta, na cama del, no campus sur.
Ten un piso amplo, pulcro, demasiado pulcro. Unha soa revista neo2 enriba da mesa.
Neo2 (el alcúmase así) practica sexo dunha forma tan peculiar que me deixa atordoado. Nunca tal vin.
Teño tanta sorte por ver e tocar tantas cousas, por aprender todos os días algo novo, que debería crer pra poderlle dar as grazas a alguén. Ou a algo.

eles

Non esquecín a futuroscope. Durante a viaxe recibín un par de mensaxes del, e vólveme andar na cabeza. Sigo tendo os seus discos de tiziano ferro, e el segue tendo os seus problemas. Dime de quedar un día destes, pero non di cando nin onde. Sen vernos, sen falarnos, sei que non será esta a última vez que pense nel, relaxadamente.
Enfronte está Belokan. Cando o xoves me erguín na súa cama, o primeiro que vin foi unha bandeiriña sueca enriba do televisor. Pasou un curso aló, estudando, saíndo á neve pra fumar. Entre nós hai océanos de confianza, e resulta tremendamente divertido cando fala da súa vida. De momento é a todo o que me dá a cabeciña.

rain

Belokan corríxeme. Non se di It’s begin to rain, senón It’s begining.
El está na cama, e eu miro pola fiestra. É un día terrible. Pero aí está el, grande coma un mundo, estomballado, demorando para irse duchar. A habitación ule a sexo e Uli corre aquí e acolá, e canta. Na mesa da cociña hai dúas copas, cun cuíño de viñareboreda. Puxen un disco de mbalax, mercado nos mantas das rúas de dakar, que me mata o desacougo.
Recibo mensas e chamadas.
Aínda non cambiei de prefixo e son feliz.

triatlón

Belokan gústame pola tenrura, pola intelixencia e polo que me aprende. Legoforever polo malditismo e por agocharse de min. E Futuroscope polo efebicidade e, por que non dicilo, polo encanto do poder.

Prós tres téñolles o corazón aberto en canal. A quen chegue primeiro se lle dará.

Por favor, por favor, que gañe o mellor.

belokan

A Belokan hai tempo que o coñezo na distancia. Amigo de Legoforever, amigo de 12Uvas, conto que vaia ao cumpreanos de Costeleta, e mándolle lembranzas por Todonada.
Pero non, está aquí, na noite de humidtown, mentres conxuro os astros a prol da resistencia: necesito chegar á madrugada para buscar as pegadas escintilantes de Legoforever nos bares de costume.
Ao final Legoforever non aparece e líome con Belokan. Ou líome con Belokan e xa non me importa que apareza ou non Legoforever. Belokan, case-licenciado en filoloxía inglesa (coincidencias?) déitaseme na cama e pasan quince ou vinte anos de confianzas, apertados o un contra o outro.
Futuro? Complexo. El di que non confía no amor e eu teño a válvula de sentir como de lava espesa. Pero a noite quedounos preciosa.