O sábado deixeime caer a Cacabelos con TodoNada, Ro e Ben Laden (a crónica está impecábel en TodoNada, esa gran copilota). Lola portouse como unha campiona, recén limpiña. Ao saír de Cacabelos decidín ir ver o solpor contra as montañas berciás. Subín estradiñas retortas, máis pra alá das Barxas, e collín desvíos e desvíos ata que me perdín entre as carqueixas. Cheguei tres veces onde remataba o asfalto.
Ao final, un talbot solara branco cargado de vellas rescatoume de alí. Baixamos por unha pista de terra durante seis quilómetros ata Cadafresnas: era xa luscofusco, e só vía os pilotos vermellos do solara na poeira. Despois, quilómetros e quilómetros: o barco, a rúa, monforte, os peares…
- Este é un espacio baleiro. Non teño necesidade de dicir nada. Quizais só necesito buscar a saída correcta da cidade, antes de que estean todas cortadas polos operarios do asfalto.
Dal matino alla sera
