Barataria chámalles cominillos, así, en español: de corpo pequeno, delgadiños, móvense comodamente nos nosos brazos, e pasan dunha postura a outra ao ritmo que nós lle marcamos. Non son especialmente fermosos, pero teñen todo aquilo que é necesario disposto, iso si, nun reducido espazo de corpo, coma un home de futbolín. Este de hoxe, co que me atopo nunha ruidosa, Big Maceda, ten unha pel case perfecta e unha colocación de pelo sobre o corpo que me lembra moito a Barataria. Pero Barataria non está, e desta vez o servizo de asistencia de amor actúa en soidade.
Arquivo de tags
Mentres me achego a big-maceda, na radio emiten a actuación de Chico César nun centro histórico ateigado. Iop porén actúa no extrarradio, nun hipódromo desusado, entre macaco, dhira e un grupo local espantoso que se chama los niños de los ojos rojos. Macaco gústame, anque o espectáculo é trapalleiro e falto de ritmo, pra aguantar ata dhira non teño forzas anque me molen mazo, e os rapaces locais fan unha especie de rock neurasténico celta, ben definido por un adolescente ao noso lado: quillo, que vengan los niños, que quiero botar.
Mentres cambian os escenarios, soa a música que pica DjSU e proxéctanse as imaxes de Iop. Queda extraordinariamente xenial ver de súpeto xurdir sobre aquela poeira algunhas mensaxes de NM ou de aduaneiros (debidamente asinadas), anque só lle prestemos atención os parentes.
Iop é a outra metade da miña vida. E ás veces non a coñezo.
