Non sei se porque os días devecen, pero levo bastante tempo sen ver os ferreiriños durante os cada día máis escuros almorzos. Nin sequera podo dicir que sigan vindo, porque o seu impacto, floco a floco, sementiña a sementiña, é case inaprezábel no total do bote do alpiste.
Non sei se porque o tempo mudou e entrou o outono a refachos polo norte, pero levo bastante tempo sen sentir os ratos a corricar na moqueta. Nin sequera podo dicir que sigan vindo pois a trampa está intacta. Non sei se non gustan do chocolate, ou se a pedriña que lles puxen non ten avelás abondas, ou se no fondo da súa cabeciña pensan: mira este chaval, que boíño, que nos puxo trampas destas de coller e soltar; imos deixalo durmir, coas súas pantasmas, coa súa soidade.
Arquivo de tags
Algúns días case non me decato de que Barataria non está. Outros, en troques, a cama faise pesada, grande e fría, e cando chega a mañanciña non sei se prefiro deixarme estar dentro dela ou botarme fóra. Acordo contra as seis, e logo revírome e retórzome esperto entre as sabas, co frío nos pés e a dor espondilítica nos cadrís. Finalmente dúchome, longamente, e comezo a vestirme por trozos mentres simultaneo a preparación do almorzo: picar un quivi ou un plátano, cocer algo de avea, se teño vagar espremer uns pomelos, torrar unhas salchichas na grella…
Despois poño a radio no computador e chequeo o correo electrónico da noite. E tomo o té pousado. E os días coma hoxe, cando máis aperta a ausencia de Barataria, recibo visita. Visitas coma esta:
E o que onte era angustia porque non me comesen o penso, hoxe transfórmase en angustia por que vai pasar cando falte o mes enteiro de inverno se teño tanta familia ao meu cargo… Onde peteirarán os bacachises?
Tres días despois de instalar o comedoiro na parte de fóra da fiestra da sala, vexo por fin o primeiro ferreiriño negro mandar unha zampada de sementes, pasas e flocos de millo. A este ritmo calculo que a saqueta de oito litros de penso que gardo no armario do aceite chegará ata o outono do ano que vén. E é que comen como paxariños…
Durante toda esta semana son o encargado de termar dos parrulos.
O edificio onde traballo ten forma de grella, e no cruzamento de corredores fórmanse tranquilos patios, cheos de arbustos e pedregallo, óptimos pró aniñar das aves. Os lavancos, por exemplo, aproveitan adoito estes patios pola tranquilidade que ofrecen fronte aos inimigos terrestres: gatos, raposos… Pero as femias, tan previsoras á hora de botar os ovos, non se decatan de que cando as camadas de dez parrulos lavanquiños comecen a chiar e a remexer os seus parrulentos cus pola contorna, non poderán procurar alimento: os patios, tan cómodos antes, son agora unha trampa da que só se pode saír voando… se sabes.
O meu traballo é, pois, alimentar artificialmente estes parrulos que caeron na trampa dos patios ata que poidan valerse por si. Nun dos patios unha lavanca ten sete satélites peludos; noutro, unha ten once. Hai uns minutos recibo unhas chamadas preocupadas dos meus compañeiros: unhas pegas rabudas, aproveitando a choiva e que a lavanca dese patio non dá abeirado todos os parruliños baixo as ás, arramplaron con catro ou cinco deles (as fontes diverxen).
Acudo presto. Explícolles que a natureza é sabia, que once eran demasiados parruliños pra unha lavanca soa, que as pegas tamén teñen que comer… Pero os ollos dos meus colegas, afeitos á natureza disney, comezan a brillar mentres repiten ao calado: bastards, bastards…
PS: No edificio hai, ademais, tres gabitas: a que está no meu patio e outras dúas máis. Todos, nas nosas respectivas oficinas, agardamos ansiosos o momento da eclosión.
Actualización: só un par de horas despois, mentres seguía traballando sobre o computador, escoito uns chíos fóra. Miro pola fiestra e vexo a gabita corricando e berrando polo patio, cun pedaciño de casca de ovo no peteiro. Que pasou? Que foi? Non o sei aínda, pero no niño xa só quedaba un dos tres ovos.
E nese momento non había ninguén preto pra dicirme que a natureza é sabia, que tres eran demasiados poliños pra esa gabita soa e esas cousas necesarias sobre a vida e a morte, pra que os meus olliños non comezasen a brillar, pra non sentir como un cristaliño se me facía cachizas nos dentros…
A programadora informática con aspecto de votar o partido verde escocés xa está completamente mobilizada: mandou correos ameazadores ao xefe de xardiñaría, pegou carteis nos corredores e nas inmediacións do niño… Parece que os traballos no xardín foron detidos, o que lle deixa unha certa tranquilidade á parella de gabitas que, como cada serán, chegan e dan un paseo arredor do furadiño que será a súa casa. Exploran os sacos de cemento, remexen debaixo dos coios, choutan enriba dun carretillo de area e logo van cara ao niño. Métense nel, e como non collen ben, van facendo forza co peito e coas patiñas, sacando algun coio pequeno, desprazando levemente outro. E así un día, e outro día, e outra vez, e agora o macho, e agora a femia (creo).
Logo pasean. Regresan á impagábel tarefa de peteirar coios á procura de algo. Pero, ollo, agora unha delas encóllese, e berra, e estírase e… aaaaauuup, dun choutiño sobe no lombo da outra. Baixa o cu, parece que… pero non. A gabita que está debaixo móvese rapidamente. Aínda non está o forno pra enfornar. A vida segue o seu curso.
PS: Post dedicado a quen me escribe este correo: falei cunha amiga que é fan dun blog teu chamado As Tuas Balas ou algo así. Falome cousas interesantísmas do que alí contabas, as tuas fazañas sexuais e todo eso.
Hai tempo que as veño escoitando. Chegaban ás noites chiando como se as matasen, chiando como nunca escoitei berrar outras aves antes. Era imposíbel velas: nun instante cruzaban o ceo como unha frecha de ruído; eu miraba rápido pra riba da cabeza pero todo estaba escuro. Os días foron medrando, medrando moito, e aquilo que foi noite chegou a ser noitiña, e logo serán. E agora xa as podo ver berrar co seu peito branco e o peteiro vermello: son as gabitas.
Unha parella delas decidiu facer niño diante da fiestra da miña oficina. Todos os días desta hora veñen chegando, e a base de remexer co peteiro nos coios fixeron unha coviña no chan. Métense dentro, moven o peito, fan sitio, desprazan coas patas algún coíño molesto: furan, aniñan. Supoño que nalgún momento destes arduos labores do solpor pensarán: que fai ese saco de cemento aí? Quen foi amoreando laxes naquel recanto? quen trazou con cal este camiño sobre os coios? Pero despois é claro que esquecen, que se dedican ao niño, ou a berrarse cousas bonitas como trae a comida ou espabila ou que bonito é isto todo dende o aire.
Elas érguense cedo, e cando chegan os obreiros xa non están. Os obreiros marchan cedo, e cando chegan elas xa non están. Pero dun día pra outro, cos oviños frescos, vaise producir unha colisión urbanística. E témome que vou estar aquí pra vela, dende a fiestra da oficina.
