Deprecated: Function set_magic_quotes_runtime() is deprecated in /home/dispara/astuasbalas.com/wp-settings.php on line 18

Strict Standards: Declaration of Walker_Comment::start_lvl() should be compatible with Walker::start_lvl(&$output) in /home/dispara/astuasbalas.com/wp-includes/comment-template.php on line 0

Strict Standards: Declaration of Walker_Comment::end_lvl() should be compatible with Walker::end_lvl(&$output) in /home/dispara/astuasbalas.com/wp-includes/comment-template.php on line 0

Strict Standards: Declaration of Walker_Comment::start_el() should be compatible with Walker::start_el(&$output) in /home/dispara/astuasbalas.com/wp-includes/comment-template.php on line 0

Strict Standards: Declaration of Walker_Comment::end_el() should be compatible with Walker::end_el(&$output) in /home/dispara/astuasbalas.com/wp-includes/comment-template.php on line 0

Warning: session_start(): Cannot send session cookie - headers already sent by (output started at /home/dispara/astuasbalas.com/wp-settings.php:18) in /home/dispara/astuasbalas.com/wp-content/plugins/wordpress-automatic-upgrade/wordpress-automatic-upgrade.php on line 121

Warning: session_start(): Cannot send session cache limiter - headers already sent (output started at /home/dispara/astuasbalas.com/wp-settings.php:18) in /home/dispara/astuasbalas.com/wp-content/plugins/wordpress-automatic-upgrade/wordpress-automatic-upgrade.php on line 121

Strict Standards: Redefining already defined constructor for class ftp_base in /home/dispara/astuasbalas.com/wp-content/plugins/wordpress-automatic-upgrade/lib/ftp_class.php on line 56

Strict Standards: Redefining already defined constructor for class ftp in /home/dispara/astuasbalas.com/wp-content/plugins/wordpress-automatic-upgrade/lib/ftp_class_sockets.php on line 8
As túas balas » birds

Arquivo de tags

spoiler

picture-1O terceiro capítulo de Flash Forward é malo de solemnidade. Mira que estaba emocionado cos dous primeiros, pero este novo capítulo, especialmente nos seus últimos minutos, é un dominó de despropósitos e desaxustes.
Podo entender que edifiquen novos cárceres en Múnic, pois se cadra o asunto das prisións é unha cuestión de seguridade nacional. Podo comprender que inventen unha rexión en Somalia pra non pagarlles dereitos de autor aos somalís. Podo admitir que o nazi teña 86 anos en 2009, dezaseis ao comezo da II Guerra Mundial, pois calquera idade é mala pra montar un holocausto. Podo conceder que o ordenador do FBI vaia lento, mostre datos agora si e agora non, e teña unha visualización dos primeiros supermarios, mais quizais estea funcionando sobre windows vista. Podo incluso pasar que desenvolvan prá ocasión sistemas de detección das poboacións de aves, pois o I+D+i é un sector que nos sacará da crise. E dóeme ata na conciencia, pero podo transixir con semellantes erros taxonómicos e de distribucións de especies de aves, a tiro de calquera wikipedia.
Pero o que non me entra na cabeza é que lles fixen eu pra fodérenme a ficción de tal maneira.

picoteiros

Os primeiros que tomaron posesión dos comedoiros do xardín foron os pardais, aló polo vran. Que houbese de súpeto cincuenta pardais a comerme no penso era un duro golpe á miña economía, pero como son unha especie en franca regresión nesta illa eu estaba moi contento. Pero o sol foi virando, e paxaros novos viñeron mentres moitos pardais acabaron por marchar, non todos.
Hoxe vin por primeira vez na miña vida unha parella de picoteiros (a da foto) peteirando bagañas vermellas nunha especie de buxo que hai no xardín. Calcúlase que veñen a esta illa uns 100 picoteiros polo inverno, así que eu vin, sen moverme da cadeira, o 2% da poboación anual. E déronme pra pensar en como mudara isto. Aló no pedaciño de río que vexo dende a fiestra nada unha parella de mergos grandes que deben vivir na veciñanza. Tamén dende a fiestra vexo a garza cando se pousa no pé da ponte (non é todos os días), e tamén un peneireiro que adoita vir ás tardes e que onte apañou algo, quizais un rato. Ás mañás visítame unha pequena xoia: unha estreliña do norte, co seu peiteado punki dourado. E ás mañás e ao mediodía e ás tardes baixa unha razzia de cinco ou seis ferreiriños rabilongos, que se abaten en picado, e todos ao tempo, sobre as bólas de graxa que teño penduradas do tendal. E tan axiña como chegan, marchan, deixándolle o sitio tranquilo a media ducia de ferreiriños azuis e reais, a un pisco ou dous (non os distingo), aos merlos e aos estorniños. Nas árbores e tellados dos veciños pousan no alto tamén pombas, e pegas, e tres tipos de corvos, e dúas especies de gaivotas. Se miro cara ao outro lado, cara á estrada, é sinxelo ver algunha lavandeira das de acó, que son máis escuras cás de aló, pero non pasan ata o xardín.
E así, sen decatarme, deica pouco marchou o inverno.

Actualización: que houbese dous picoteiros no meu xardín, e logo catro seis, ten unha explicación.

summer

Vou guiando na mañá do domingo, entre os campeiros a orxo e a prado. Moitos deles xa recibiron a visita da máquina colleitadora, e están como esgazados, cunha coidadosa e milimétrica composición de ocres e dourados, e o aire e as gabias e as estradiñas todo arredor inzan a grao no aire. Disto aprovéitanse os carnazais e as grallas, que peteiran sobre o asfalto ata un segundiño antes de que cheguen os pneumáticos.
O ceo está escuro, pero todo o demais, dende as plumas dos corvos ata os curutos das espigas, brilla. Seique foi o agosto máis chuvioso en vinte anos. E o meu segundo Scottish summer.

eu tiña un cravo cravado no corazón

Non sei se porque os días devecen, pero levo bastante tempo sen ver os ferreiriños durante os cada día máis escuros almorzos. Nin sequera podo dicir que sigan vindo, porque o seu impacto, floco a floco, sementiña a sementiña, é case inaprezábel no total do bote do alpiste.
Non sei se porque o tempo mudou e entrou o outono a refachos polo norte, pero levo bastante tempo sen sentir os ratos a corricar na moqueta. Nin sequera podo dicir que sigan vindo pois a trampa está intacta. Non sei se non gustan do chocolate, ou se a pedriña que lles puxen non ten avelás abondas, ou se no fondo da súa cabeciña pensan: mira este chaval, que boíño, que nos puxo trampas destas de coller e soltar; imos deixalo durmir, coas súas pantasmas, coa súa soidade.

bacachís

Algúns días case non me decato de que Barataria non está. Outros, en troques, a cama faise pesada, grande e fría, e cando chega a mañanciña non sei se prefiro deixarme estar dentro dela ou botarme fóra. Acordo contra as seis, e logo revírome e retórzome esperto entre as sabas, co frío nos pés e a dor espondilítica nos cadrís. Finalmente dúchome, longamente, e comezo a vestirme por trozos mentres simultaneo a preparación do almorzo: picar un quivi ou un plátano, cocer algo de avea, se teño vagar espremer uns pomelos, torrar unhas salchichas na grella…
Despois poño a radio no computador e chequeo o correo electrónico da noite. E tomo o té pousado. E os días coma hoxe, cando máis aperta a ausencia de Barataria, recibo visita. Visitas coma esta:

Ferreiriño bacachís

E o que onte era angustia porque non me comesen o penso, hoxe transfórmase en angustia por que vai pasar cando falte o mes enteiro de inverno se teño tanta familia ao meu cargo… Onde peteirarán os bacachises?

alimentación

Ferreiriño negroTres días despois de instalar o comedoiro na parte de fóra da fiestra da sala, vexo por fin o primeiro ferreiriño negro mandar unha zampada de sementes, pasas e flocos de millo. A este ritmo calculo que a saqueta de oito litros de penso que gardo no armario do aceite chegará ata o outono do ano que vén. E é que comen como paxariños…

parrulos

Durante toda esta semana son o encargado de termar dos parrulos.
O edificio onde traballo ten forma de grella, e no cruzamento de corredores fórmanse tranquilos patios, cheos de arbustos e pedregallo, óptimos pró aniñar das aves. Os lavancos, por exemplo, aproveitan adoito estes patios pola tranquilidade que ofrecen fronte aos inimigos terrestres: gatos, raposos… Pero as femias, tan previsoras á hora de botar os ovos, non se decatan de que cando as camadas de dez parrulos lavanquiños comecen a chiar e a remexer os seus parrulentos cus pola contorna, non poderán procurar alimento: os patios, tan cómodos antes, son agora unha trampa da que só se pode saír voando… se sabes.
O meu traballo é, pois, alimentar artificialmente estes parrulos que caeron na trampa dos patios ata que poidan valerse por si. Nun dos patios unha lavanca ten sete satélites peludos; noutro, unha ten once. Hai uns minutos recibo unhas chamadas preocupadas dos meus compañeiros: unhas pegas rabudas, aproveitando a choiva e que a lavanca dese patio non dá abeirado todos os parruliños baixo as ás, arramplaron con catro ou cinco deles (as fontes diverxen).
Acudo presto. Explícolles que a natureza é sabia, que once eran demasiados parruliños pra unha lavanca soa, que as pegas tamén teñen que comer… Pero os ollos dos meus colegas, afeitos á natureza disney, comezan a brillar mentres repiten ao calado: bastards, bastards

PS: No edificio hai, ademais, tres gabitas: a que está no meu patio e outras dúas máis. Todos, nas nosas respectivas oficinas, agardamos ansiosos o momento da eclosión.

Actualización: só un par de horas despois, mentres seguía traballando sobre o computador, escoito uns chíos fóra. Miro pola fiestra e vexo a gabita corricando e berrando polo patio, cun pedaciño de casca de ovo no peteiro. Que pasou? Que foi? Non o sei aínda, pero no niño xa só quedaba un dos tres ovos.
E nese momento non había ninguén preto pra dicirme que a natureza é sabia, que tres eran demasiados poliños pra esa gabita soa e esas cousas necesarias sobre a vida e a morte, pra que os meus olliños non comezasen a brillar, pra non sentir como un cristaliño se me facía cachizas nos dentros…

coito

A programadora informática con aspecto de votar o partido verde escocés xa está completamente mobilizada: mandou correos ameazadores ao xefe de xardiñaría, pegou carteis nos corredores e nas inmediacións do niño… Parece que os traballos no xardín foron detidos, o que lle deixa unha certa tranquilidade á parella de gabitas que, como cada serán, chegan e dan un paseo arredor do furadiño que será a súa casa. Exploran os sacos de cemento, remexen debaixo dos coios, choutan enriba dun carretillo de area e logo van cara ao niño. Métense nel, e como non collen ben, van facendo forza co peito e coas patiñas, sacando algun coio pequeno, desprazando levemente outro. E así un día, e outro día, e outra vez, e agora o macho, e agora a femia (creo).
Logo pasean. Regresan á impagábel tarefa de peteirar coios á procura de algo. Pero, ollo, agora unha delas encóllese, e berra, e estírase e… aaaaauuup, dun choutiño sobe no lombo da outra. Baixa o cu, parece que… pero non. A gabita que está debaixo móvese rapidamente. Aínda non está o forno pra enfornar. A vida segue o seu curso.

PS: Post dedicado a quen me escribe este correo: falei cunha amiga que é fan dun blog teu chamado As Tuas Balas ou algo así. Falome cousas interesantísmas do que alí contabas, as tuas fazañas sexuais e todo eso.

gabitas

Hai tempo que as veño escoitando. Chegaban ás noites chiando como se as matasen, chiando como nunca escoitei berrar outras aves antes. Era imposíbel velas: nun instante cruzaban o ceo como unha frecha de ruído; eu miraba rápido pra riba da cabeza pero todo estaba escuro. Os días foron medrando, medrando moito, e aquilo que foi noite chegou a ser noitiña, e logo serán. E agora xa as podo ver berrar co seu peito branco e o peteiro vermello: son as gabitas.
Unha parella delas decidiu facer niño diante da fiestra da miña oficina. Todos os días desta hora veñen chegando, e a base de remexer co peteiro nos coios fixeron unha coviña no chan. Métense dentro, moven o peito, fan sitio, desprazan coas patas algún coíño molesto: furan, aniñan. Supoño que nalgún momento destes arduos labores do solpor pensarán: que fai ese saco de cemento aí? Quen foi amoreando laxes naquel recanto? quen trazou con cal este camiño sobre os coios? Pero despois é claro que esquecen, que se dedican ao niño, ou a berrarse cousas bonitas como trae a comida ou espabila ou que bonito é isto todo dende o aire.
Elas érguense cedo, e cando chegan os obreiros xa non están. Os obreiros marchan cedo, e cando chegan elas xa non están. Pero dun día pra outro, cos oviños frescos, vaise producir unha colisión urbanística. E témome que vou estar aquí pra vela, dende a fiestra da oficina.