Deprecated: Function set_magic_quotes_runtime() is deprecated in /home/dispara/astuasbalas.com/wp-settings.php on line 18

Strict Standards: Declaration of Walker_Comment::start_lvl() should be compatible with Walker::start_lvl(&$output) in /home/dispara/astuasbalas.com/wp-includes/comment-template.php on line 0

Strict Standards: Declaration of Walker_Comment::end_lvl() should be compatible with Walker::end_lvl(&$output) in /home/dispara/astuasbalas.com/wp-includes/comment-template.php on line 0

Strict Standards: Declaration of Walker_Comment::start_el() should be compatible with Walker::start_el(&$output) in /home/dispara/astuasbalas.com/wp-includes/comment-template.php on line 0

Strict Standards: Declaration of Walker_Comment::end_el() should be compatible with Walker::end_el(&$output) in /home/dispara/astuasbalas.com/wp-includes/comment-template.php on line 0

Warning: session_start(): Cannot send session cookie - headers already sent by (output started at /home/dispara/astuasbalas.com/wp-settings.php:18) in /home/dispara/astuasbalas.com/wp-content/plugins/wordpress-automatic-upgrade/wordpress-automatic-upgrade.php on line 121

Warning: session_start(): Cannot send session cache limiter - headers already sent (output started at /home/dispara/astuasbalas.com/wp-settings.php:18) in /home/dispara/astuasbalas.com/wp-content/plugins/wordpress-automatic-upgrade/wordpress-automatic-upgrade.php on line 121

Strict Standards: Redefining already defined constructor for class ftp_base in /home/dispara/astuasbalas.com/wp-content/plugins/wordpress-automatic-upgrade/lib/ftp_class.php on line 56

Strict Standards: Redefining already defined constructor for class ftp in /home/dispara/astuasbalas.com/wp-content/plugins/wordpress-automatic-upgrade/lib/ftp_class_sockets.php on line 8
As túas balas » birdwatching

Arquivo de tags

suicidio, 1

Photo by Itopo

O sábado estabamos mirando o mar en cabo Neist, no oeste da illa de Skye. A paraxe é moito máis ca espectacular e, como todas as cousas boas, chegamos ata ela de casualidade. Na punta, ao remate dunha longa lingua de xeométricos basaltos, había un par de pescadores e unha familia que miraba os mascatos ascenderen corenta pés e deixárense caer como foguetes pra embrochetar o peixe. Non estaban sós: ao fondo había diversas especies de gaivotas, pero tamén mobellas, araos romeiros e de á branca, focas e mais fulmares. Así pasaba o tempo, entre os mergullos dos mascatos a non máis de vinte iardas de nós, caendo o mediodía, ata que Itopo dá aviso: aló, á dereita, dende por baixo do faro, achéganse uha pequena manda de golfiños. Os golfiños vanse abeirando, catro adultos e unha cría, ata onde estamos nós: os pescadores retiran os anzois e todos gardamos silencio: miramos pra eles, emocionados, escoitando o ruído que fan ao saír lixeiramente por riba da auga e volverse agochar. A cinco iardas deles, sentíndolles a respiración, tiven unha desas experiencias interespecie que fai que todo o edificio intelectual abanee un pouco.

Por iso este post se chama suicidio. Non, non sinto pulsión por rematar coa experiencia da vida que é, de por parte, un pleonasmo. Pero dende hai un tempo veño remoendo nos propósitos disto todo, tantimais cando me achego eu mesmo a un deses cabos que haberá que virar, como fixeron os golfiños. E logo desaparecer na auga fría.

picoteiros

Os primeiros que tomaron posesión dos comedoiros do xardín foron os pardais, aló polo vran. Que houbese de súpeto cincuenta pardais a comerme no penso era un duro golpe á miña economía, pero como son unha especie en franca regresión nesta illa eu estaba moi contento. Pero o sol foi virando, e paxaros novos viñeron mentres moitos pardais acabaron por marchar, non todos.
Hoxe vin por primeira vez na miña vida unha parella de picoteiros (a da foto) peteirando bagañas vermellas nunha especie de buxo que hai no xardín. Calcúlase que veñen a esta illa uns 100 picoteiros polo inverno, así que eu vin, sen moverme da cadeira, o 2% da poboación anual. E déronme pra pensar en como mudara isto. Aló no pedaciño de río que vexo dende a fiestra nada unha parella de mergos grandes que deben vivir na veciñanza. Tamén dende a fiestra vexo a garza cando se pousa no pé da ponte (non é todos os días), e tamén un peneireiro que adoita vir ás tardes e que onte apañou algo, quizais un rato. Ás mañás visítame unha pequena xoia: unha estreliña do norte, co seu peiteado punki dourado. E ás mañás e ao mediodía e ás tardes baixa unha razzia de cinco ou seis ferreiriños rabilongos, que se abaten en picado, e todos ao tempo, sobre as bólas de graxa que teño penduradas do tendal. E tan axiña como chegan, marchan, deixándolle o sitio tranquilo a media ducia de ferreiriños azuis e reais, a un pisco ou dous (non os distingo), aos merlos e aos estorniños. Nas árbores e tellados dos veciños pousan no alto tamén pombas, e pegas, e tres tipos de corvos, e dúas especies de gaivotas. Se miro cara ao outro lado, cara á estrada, é sinxelo ver algunha lavandeira das de acó, que son máis escuras cás de aló, pero non pasan ata o xardín.
E así, sen decatarme, deica pouco marchou o inverno.

Actualización: que houbese dous picoteiros no meu xardín, e logo catro seis, ten unha explicación.

travelbook

Así comezamos o ano: Piononos en Pedro Abad. Cullereiros. Alfajores en Medina Sidonia. Carráns. Tortas de aceite en Alcalá de los Gazules. Garzas boieiras. Flamengos. Alcachofas en Xerez. Mazaricos. Un cervo morto na estrada. Salmorejo en Chiclana. Garzotas. Bocartes fritidos en Ubrique. Perdices. Rapinas. Lentellas en Big-Maceda. Cegoñas. Unha pitón. Pirolas en Ciudad-Ajo.

avistamentos

O outro día fomos a familia toda a unha pequena granxa nos arredores pra avistar aves. Dentro dunha das cabanas que facían de observatorio ao pé do lago, un dos cadernos dos días anteriores dicía en español “un pigargo (ejemplar inmaduro) - universidad de granada“. Nada é imposíbel. Pero coa navalla de ockham na man semella que seguramente ese polo de pigargo, propio das frías costas das illas do norte, a unhas 400 millas dese doce campeiro batido polo sol, non era tal.
Pra seguir o xogo propóñolle a meu pai un reto: mentres eu durmo nun xeitoso hostaliño local pra facer sitio, que me conte el os paxariños do xardín. Eu sei que hai neste verán un grupo xeitoso de oito pardais papándome no millo, pero a el, presa tamén da inflación ornitolóxica, sáenlle doce, e mais un pisco, e un ferreiriño, e un pimpín, e…

nils

Neste país os días teñen sete estacións e os anos só dúas: a estación ansárida e a anansárida, e xusto agora mesmo atopámonos no paso da primeira prá segunda. Como dixo a señoriña que nos deu un pequeno e decepcionante curso de observación de paxaros o sábado, os gansos están coma nós cando nos preparamos pra unha gran viaxe: inquietos. De cedo arrincan a voar e cando fan unhas cantas millas acórdalles o gas aberto, ou que non lle deixaron as chaves á veciña pra que lles mire o correo, e voltan. Tamén pode pasar que saian co sol da mañá e volvan coas primeiras folerpiñas do serán, nestas neves mornas de abril. O caso é que os da lagoa de kilsyth están aínda aló, coas patas no eido, grallando, mentres eu fago as xa habituais 15 millas entre Glaspop e Croy. E mañá, mañá será outro día, e quizais toque irse pra grenlandia.

mazaricos

MazaricoO plan era botar un apracible domingo de inverno no campo, pedalando. Saín cedo no tren, recollín unha rarita ex-compañeira de traballo en embiburgo e seguimos en tren cara ao norte. Da outra beira do estuario botamos a roda á pista coa intención de seguir a rota británica número 1. Ao pouco detense Biografía-Francesa e sinálame un campeiro lateral. Mira, que son iso? Eu díxenlle que pombas, ela retrucou que gaivotas, e ao final resultaron ser dúas ducias de mazaricos pacendo, logo voando, logo outra vez pacendo.
A rota 1 pasa beireando a fea vila de dunfermline, e sen moita transición, métese nun ilóxico subir e baixar de outeiros, arrodeado de natureza inhóspita e bastante esgrevia. De cando en vez brillaba o sol, e neses momentos podiamos arrecender a lá das ovellas e escoitar o grallar dos corvos sobre o bosque. Foron 30 millas que nos levaron ata a ribeira do lago Leven pra ver gansos, patos brancos, lavancos, cisnes, e ata un raposo: e unhas cantas ducias máis de mazaricos, pacendo tamén de forma desordenada nos arrós das ribeiras.
Á volta descendeu o frío sobre a terra, e a choiva, e o vento, e a escuridade. Cansos e feridos, con algo de febre no meu caso, collimos o tren de volta á casa. Pero así é a fin do inverno, así é. En tres semanas moitos deses mazaricos xa non pacerán por aquí. E nós xa non lembraremos o frío.