Deprecated: Function set_magic_quotes_runtime() is deprecated in /home/dispara/astuasbalas.com/wp-settings.php on line 18

Strict Standards: Declaration of Walker_Comment::start_lvl() should be compatible with Walker::start_lvl(&$output) in /home/dispara/astuasbalas.com/wp-includes/comment-template.php on line 0

Strict Standards: Declaration of Walker_Comment::end_lvl() should be compatible with Walker::end_lvl(&$output) in /home/dispara/astuasbalas.com/wp-includes/comment-template.php on line 0

Strict Standards: Declaration of Walker_Comment::start_el() should be compatible with Walker::start_el(&$output) in /home/dispara/astuasbalas.com/wp-includes/comment-template.php on line 0

Strict Standards: Declaration of Walker_Comment::end_el() should be compatible with Walker::end_el(&$output) in /home/dispara/astuasbalas.com/wp-includes/comment-template.php on line 0

Warning: session_start(): Cannot send session cookie - headers already sent by (output started at /home/dispara/astuasbalas.com/wp-settings.php:18) in /home/dispara/astuasbalas.com/wp-content/plugins/wordpress-automatic-upgrade/wordpress-automatic-upgrade.php on line 121

Warning: session_start(): Cannot send session cache limiter - headers already sent (output started at /home/dispara/astuasbalas.com/wp-settings.php:18) in /home/dispara/astuasbalas.com/wp-content/plugins/wordpress-automatic-upgrade/wordpress-automatic-upgrade.php on line 121

Strict Standards: Redefining already defined constructor for class ftp_base in /home/dispara/astuasbalas.com/wp-content/plugins/wordpress-automatic-upgrade/lib/ftp_class.php on line 56

Strict Standards: Redefining already defined constructor for class ftp in /home/dispara/astuasbalas.com/wp-content/plugins/wordpress-automatic-upgrade/lib/ftp_class_sockets.php on line 8
As túas balas » BNG

Arquivo de tags

plutarco

Había unha vez un país de conto, e na altura en que esta historia comeza, padecía xa anos de longo e constante esmorecemento. O poder estaba dividido entre un vello rei e unha corte de visires, e anque en todo goberno sempre hai isto e aquilo, levábanse xeralmente ben e o reino vivía unha apracible e despreocupada decadencia. O vello rei, que tiña barba como todos os vellos reis dos contos, fora antigamente un gran monarca e déralle prosperidade e riquezas ao seu reino. Cando comeza este conto, porén, era non máis cá sombra do que fora, e nos discursos falaba de países afastados e mitolóxicos que ninguén coñecera endexamais. Esta falta de realidade foi, seguramente, a que fixera que un dos ministros máis prometedores se exiliase a un veciño país e triunfase nel. A partir dese momento foi coñecido como o traidor, envexado e odiado con igual paixón.
Mentres tanto, a decadencia proseguía inexorable e os visires, animados polo Gran Visir, encabezaron unha manobra pacega que expulsou o vello rei do trono e impuxo o goberno dun novo príncipe. Este era moito máis novo có rei, e as súas palabras resultábanlles a todos máis xuvenís. Pero como todos os príncipes de conto, tamén tiña barba.
O príncipe comezou a gobernar con moita enerxía: quería ser un confidente dos cidadáns e gobernar sabiamente para todos, pero pouco a pouco foise pechando no castelo e saía pouco, e facíao á noite, pra que ninguén lle falase. O certo é que os visires, que dedicaban a maior parte do seu tempo a interminábeis discusións —levaban debatendo sobre o cultivo do chícharo dende antes de que chegara o primeiro rei sen acadaren conclusión ningunha—, cando tiñan libre facíanlle cambadelas ao príncipe, levantábanlle o foxo ao cruzar co cabalo, engadíanlle herba moura no caldo ou atacaban desapiadadamente os conselleiros da súa confianza ata que deixaba de terlla.
A decadencia do reino, porén, non se detivo co príncipe. Foi naquel tempo cando sucedeu a Catástrofe. Non se sabía moi ben cales foran as razóns da Catástrofe: uns dicían que as terras eran pouco fértiles, outros que caera un meteórito, os de máis alá culpaban as bombas fétidas que guindaban en catapulta os reinos veciños… O certo é que o día da Catástrofe chegou, e o príncipe, sen forzas pra lle facer fronte, recolleu as súas cousas e marchou.

O trono quedara baldeiro, e as xentes do reino dividíronse en tres bandos para ocupalo: o Gran Visir, un señor calvo que sempre andaba de mal humor e de quen se dicía que tiña un só corpo e dez sombras, xuntou os seus visires, que á súa vez xuntaron os oficiais contratados polos visires que á súa vez xuntaron os alguacís contratados polos oficiais que á súa vez xuntaron os grumetes e rapaciños que andaban á froita contratados polos alguacís. Os visires querían que houbese un rexente e que o posto o ocupase un canoso e case descoñecido vendedor de electrodomésticos. Os visires crían sobre todo na capacidade transformadora da enerxía eléctrica. Enfronte deles estaban aqueles que máis apoiaran o príncipe destronado e que formaran parte da súa corte: eran xente bastante variada e desorganizada, malabaristas e enxeñeiros, xogadores de chave e vellos do asilo, labregos e deseñadores gráficos, e querían instaurar o reino do paradoxo: un principado sen príncipe. Pero non eran os únicos: tamén había un pequeno grupo de xente que estrañaba os gloriosos tempos do monarca, e que reclamaba a súa nova entronización. Pero o vello rei uns días arrecendía a cabelo de anxo e outros andaba en bicicleta, e os seus seguidores tiñan que confiar máis na súa persoa do que nas ideas, habitualmente difusas e contraditorias.
Así as cousas, chegou o día da gran decisión. E isto foi o que pasou.

Plutarco, Vidas paralelas, XV, 32

13 días

Alguén pode explicarme qué gañou o BNG nestes trece días?

A dimisión é unha práctica hixiénica. Adiala o único que trae é roña.

santo dos croquis

Pra centrarse un pouco de cara ás divertidas xornadas vindeiras.
Actualización (14M, 4pm): MpB2 (ou era o 1?) abandona o croquis.

Quintana dimisión

Eu fun Quintana durante uns días. Crin realmente no seu proxecto, e creo moito nel como político. Nunca ningún galego me entusiasmara tanto e, a pesar do BNG, estaría disposto a estar na primeira liña de algo que se denominase quintanismo. Porén, Galicia vai por outro lado. A derrota é inapelable, e Quintana ou, no seu defecto el e mais todos os responsables desta derrota, deberían dimitir. Iso non dá pra máis, e cada día de permanencia é un día máis de descreto prá cidadanía, un día máis de impedir que alguén se poña visiblemente á fronte e tome as decisións adecuadas.
Como dixo fantasticamente orsinia nun tuiteo oral, Quintana progresou na Galicia fraguiana, pero Galicia xa non é fraguiana. Quintana conseguiu algo impensable: aumentar decididamente o voto no rural, e se non fose polo estrondoso derrube da capital provincial, Quintana tería colleitado resultados históricos na provincia de Ourense.
Pero ao tempo, os votos fuxiron polo outro lado. Son votos que se foron sobre todo cara ás opcións de dereita (PP e UPD), menos cara a opcións de progresía difusa (Os Verdes, PUM+J, brancos, nulos), e moito máis residualmente, cara á esquerda (EU). Ningún marchou cara ao nacionalismo.
Daquela, cara onde ir? Os de dentro, os que estaban esperando pra sacar a navalla e os que xa a tiñan sacada, cren que a súa é a boa dirección: máis esencias, máis asemblearismo, máis esquerdas, máis nacionalismo. Pero os números dos galegos son exactamente os contrarios: hai unha Galicia moderna que atopa no PP e en UPD valores que antes vía no BNG, votantes de Beiras que agora votan a Feijoo tan tranquilamente, e que nunca viron contradición entre unha cousa e outra.
Non hai sitio nos anos dez pra un partido falsamente asembleario; non hai sitio pra un partido chapado á antiga, rancio, falto de transparencia, e onde nunca ninguén dimite por nada. A democracia non é xa así.
Tampouco hai que autoenganarse: a situación é dramática. E o peor está por chegar, sen ir máis lonxe, en xuño. Pero se replicamos consignas xeradas por nós mesmos e non escoitamos o que di a xente, o BNG ten moitas probabilidades de ir ao suicidio. E non ao asasinato por parte dun compló mediático ou das forzas do mal, nin sequera á desintegración, non, ao suicidio.
Se eu fose Anxo Quintana, dimitiría. E a cidadanía, os votantes e os que o poderán ser nun futuro, están esperando que o faga. Levan horas esperando.

asurancetúrix

AssurancetourixProcesando papeis atopo o dvd de Cine Clube Carlos Varela, filme dirixido, escrito e montado por Ramiro Ledo. Dixen dirixido, escrito e montado? A homenaxe a este documentalista do tempo da transición consiste basicamente en dispoñer, unha detrás doutra e sen ningún tipo de narración, cortes de manifestacións rodados por Carlos Varela, que acaba reducido ao home-que-pasaba-por-aquí. A voz en off substitúese, con moita docencia, por texto sobreimpreso, pra facer todo aínda máis áxil, óbvianse todas as oportunidades de presentar algo de contraste histórico e inclúense longuísimos discursos bastante avergoñantes. Tamén hai cousas de interese: a alocución de Telesforo Monzón, a moda nacional-popular, algúns (poucos) labregos barbeados, os planos finais de Carlos Varela cunha flor na man e, prós máis vellos, repetir unhas cantas veces “e que sería dese?“. Pero, claro, pra chegar a eses intres hai que desentullar minutos e minutos de planos lentos, baleiros e temblorosos, que describen polo demais con agudeza o fracaso do movemento bárdico antidemocrático: a pesar de sermos a voz do pobo, o pobo insiste en non facernos caso.

1961

Como asterófilo que son, que sei páxinas enteiras da ‘Odisea de Astérix‘, que comprobo nesta nova estadía escocesa canto de verdade hai en ‘Astérix en Bretaña‘ (o meu xardín é máis pequeno ca Roma, pero o meu pilum é máis grande có teu sternum), penso que que o goberno complete a serie de asterix en galego non é máis ca un disparate a estas alturas.
En vez de loitar porque non se produzan prácticas monopolísticas na edición de linguas peninsulares (do que Harry Potter é unha cruel vítima), ou en vez de pensar nos produtos culturais que consomen os nosos mozos, prefiren poñer parches lingüísticos a historias que xa son só importantes na infancia dos señores deputados. Decididamente, están tolos estes do bloque.

irán

Sóprame un paxariño algo que dixo o señor burns na asemblea do bloque: a política internacional do bng debía enmarcarse no eixo cuba-chávez-república islámica de irán. Non sei cal dos tres destinos turísticos me parece máis incríbel, pero parece claro que a alguén, nalgunha parte, lle abandonou o sentido.
En todo caso, no de irán non fai máis ca repetir o que xa escribira pondal: cumprido fin, teherán.

gallegos

Algúns casalandreiros non amañan o seu negocio e inda por riba inmíscense nos dos demais. Os galegos somos parvos, si, aquí e na arxentina, aínda que tamén somos loiros no brasil e non me identifico nin máis nin menos cun que co outro. Reivindico os chistes de galegos e o dereito hiperlexítimo dos españois a decidir sobre o seu español e o dos tailandeses sobre o seu tai. E de paso polemizo unha miga, que teño mandril.

queda un

Madrid. Vaticano. Pion-Ian?