Deprecated: Function set_magic_quotes_runtime() is deprecated in /home/dispara/astuasbalas.com/wp-settings.php on line 18

Strict Standards: Declaration of Walker_Comment::start_lvl() should be compatible with Walker::start_lvl(&$output) in /home/dispara/astuasbalas.com/wp-includes/comment-template.php on line 0

Strict Standards: Declaration of Walker_Comment::end_lvl() should be compatible with Walker::end_lvl(&$output) in /home/dispara/astuasbalas.com/wp-includes/comment-template.php on line 0

Strict Standards: Declaration of Walker_Comment::start_el() should be compatible with Walker::start_el(&$output) in /home/dispara/astuasbalas.com/wp-includes/comment-template.php on line 0

Strict Standards: Declaration of Walker_Comment::end_el() should be compatible with Walker::end_el(&$output) in /home/dispara/astuasbalas.com/wp-includes/comment-template.php on line 0

Warning: session_start(): Cannot send session cookie - headers already sent by (output started at /home/dispara/astuasbalas.com/wp-settings.php:18) in /home/dispara/astuasbalas.com/wp-content/plugins/wordpress-automatic-upgrade/wordpress-automatic-upgrade.php on line 121

Warning: session_start(): Cannot send session cache limiter - headers already sent (output started at /home/dispara/astuasbalas.com/wp-settings.php:18) in /home/dispara/astuasbalas.com/wp-content/plugins/wordpress-automatic-upgrade/wordpress-automatic-upgrade.php on line 121

Strict Standards: Redefining already defined constructor for class ftp_base in /home/dispara/astuasbalas.com/wp-content/plugins/wordpress-automatic-upgrade/lib/ftp_class.php on line 56

Strict Standards: Redefining already defined constructor for class ftp in /home/dispara/astuasbalas.com/wp-content/plugins/wordpress-automatic-upgrade/lib/ftp_class_sockets.php on line 8
As túas balas » China

Arquivo de tags

colateral

En agosto de 2007, o exército de Birmania reprimiu con dureza as manifestacións pacíficas dos monxes que só desexaban a democracia. Houbo máis de 100 mortos, aínda que a cifra exacta non se pode saber, dado que nin os medios de comunicación internacional nin a ONU ten acceso á zona.
En marzo de 2008, o exército e a policía chinesa reprimiu con dureza as manifestacións pacíficas dos tibetanos que reclamaban dereitos nacionais e democracia. Houbo máis de 100 mortos, aínda que a cifra exacta non se pode saber, dado que nin os medios de comunicación internacional nin a ONU ten acceso á zona.
Entre decembro de 2008 e xaneiro de 2009, o exército israelí reprimiu con dureza a poboación, pacífica e non pacífica, de Gaza, que como medida de presión pra rematar co bloqueo económico do seu territorio fustigaban, con toda a minguada capacidade que tiñan, o territorio israelí. Houbo máis de 1300 mortos, segundo cifras da ONU, que si ten acceso á zona.
Durante estes días non dixen nada. Non é que non pensara nada. De feito fixen pequenos comentarios aquí e acolá onde fun cualificado de axente sionista. É difícil non erguerse e non dicirlle ao goberno israelí: paren iso xa, o seu sangue é o meu sangue. Tan difícil como non erguerse en Birmania ou no Tíbet.
Tan difícil como non erguerse agora que calaron as armas e esixirlles aos dous bandos, coa mesma carraxe e a mesma indignación: vamos, constrúan a paz, o seu sangue é o meu sangue.

1/2

Dígolle que me diga o seu nome, insístolle, pero sei que non mo vai dicir. Neste hemisferio chámanlle Stanly, pero o seu nome real, aquel co que se identifica nos barrios chineses de Johor (Malaisia), quedará perdido entre os porlís de ideogramas, os botes de vitaminas, as revistas de perruquería e os cunquiños de snacks. Co seu tatexante inglés dime unicamente no, e yes, e pregúntame pen? mentres ma chuza. Non pesará máis de 45 kg incluído o pirsin da cella, a boliña prendida na lingua e o ferragancho que lle pendura da mamila esquerda. E aí está dándome, baixiño, calado, fuxindo cos seus ollos dos meus ollos, protexendo un pasado que, despois duns cantos chineses, sei que é innegociábel.
* * * *
Tommy, de nome real To, é máis aberto e cóntame das súas escasísimas relacións. Procede dunha cidade da China central, e leva neste país catro anos; comparte un piso ao que se lle estropeou a caldeira da calefacción, así que logo de falarmos un pouco, cando o frío nos empeza a enchoupar os ósos, cubrímonos co edredón, levántolle a camiseta e comezo a lambelo. Quizais teña a piroliña máis pequecha que vin nunca, pero iso non había de ser malo; o medo e a angustia si o son, o que sumado aos equilibrios co edredón e á música que pon pra que os seus compañeiros de piso non sospeiten nada —e que de certo os fará sospeitar— fan que aquilo camiñe con paso firme cara ao desastre. Ao final encadeamos un par de posturas eficientes e todo remata máis ou menos ben. Ao despedirme no portal pregúntame se nos volveremos ver ou se isto foi só un ferrete máis. Respóndolle que ningún é nunca un ferrete máis.

palabriña, 2

Hoxe teño máis confianza no mundo. Non teño máis confianza no presidente global, nin sequera no fontaneiro ou no contratista de Vigo (Indiana), porque a espranza non me afoga o sentido. En realidade, teño máis confianza en min mesmo. E agora, mentres persigo un rato pola miña sala de estar (si, xa están aquí de novo), dedícolle un pensamento fugaz aos grandes perdedores de onte.

ps1. De todos os mapas da noite, que foron moitos e moi bos, este é o que máis me chama a atención, porque amosa onde medrou o voto demócrata e onde o republicano. En vermello non están Montana, nin Idaho, nin Utah. Está Arizona, porque Arizona é vilalba, pero sobre todo en vermello están Oklahoma, Arkansas, Luisiana, Mississippi, Tenessee, Alabama.

 

ps2. Fundamental Tino Santiago.

mongolia interior

Os expatriados sempre acabamos fodendo con expatriados: supoño que é ao que nos condenan pequenos deslices lingüísticos, erriños aquí e acolá, ou talvez unha distinta sensibilidade venatoria. Dan ten, como todos os chineses, outro nome, verdadeiro, pero non mo quere desvelar. E tamén como todos os chineses desprega ante min tan amplo abano de prexuízos lingüísticos que podería aventurar sen medo ao trabuque que Beixín ten que ser un auténtico paraíso pra rosa díez.
Vén da mongolia interior, unha pequena provincia do tamaño de colombia onde habitan os mongois. Ben mirado, así contra o fondo branco da parede da súa habitación, ten uns trazos difusos, algo distintos aos que coñezo xa dos ghan. Tamén ten unha peculiar roupa interior, antiga pero non vella, toda branca, sen suxeición, mercada quizais no feirón de Hohhot. É máis baixo do que anunciaba, e máis cumprido. Non é que sexa estritamente gordo: é máis ben redondiño, pero duro, como unha castañiña a piques de rebentar. Cumpre tamén co outro gran tópico do sexo oriental, algo que non tería demasiada importancia se non insistise en facer algo pró que obviamente non era o día: seis preservativos despois, acabamos cada un ao seu; el mirando pra min, eu pra unha fiestra pola que se abría a cidade de embiburgo, a fábrica de cervexa e as nenas paseando na tarde do sábado nas súas bicicletas rosas.

tortura

Cando alguén está disposto a facer 40 millas pra meter un ferrete sen coñecerte, hai que levar ollo. Alex (Hou Xiang no nome cantonés que se avergoña de dicirme) é un rapaz de hong kong, tirando a fortachón, que vai pra médico. O que máis me sorprendeu na conversa previa foi que falase inusitadamente alto, o que eu atribuín, un pouco ás toas, ao ruído externo da grande urbe asiática. Pero non: este gran pedazo de chinés de finísimas e tersas pálpebras era simplemente un brutallán. Todo o que fixo foi facerme dano: ou esfolábame a pirola a unha velocidade de sacar claras a punto de neve, ou esquecía separar os dentes, ou beliscaba e trababa aí onde non tiña que facelo ou coa intensidade que non debía facelo. Non tiña ningún tipo de coñecemento sobre lubricación, pero si unha extraordinaria axilidade para tropezar, golpear co cóbado na cara e deixarse caer con todo o peso sobre unha perna ou un brazo esmagados. E vai pra médico.
Eu non podía máis: cada cousa que facía doíame, pero cando pensaba no post entrábame a risa, e nesa montaña rusa concentrarse era imposíbel. Así que saquei de oficio e apliqueime seriamente: tiña que derrotar dunha soa zugada a un home que me superaba en tamaño e que dominaba un arsenal de milenarias técnicas de tortura. E aquí estou, vivo, só un pouco magoado.

bambús

Non lembro se vira xa Acosado por todas as dez partes, o filme chinés que en occidente se coñeceu como A casa das dagas voadoras. En todo caso pareceume fascinante. Unha pequena historia, simple pero no fondo moi complexa, narrada estupendamente e cinguida por un fino fío de fantasía que podemos chamar artes marciais, ou beleza, ou outono. Claro que eu estaba suxestionado: Fai acababa de prepararme dous fantásticos pratos de polo en mollo e rustrido de berenxenas ao estilo cantonés, e arrombábase no sofá contra min coa súa fasquía de oso panda.
A parte sexual estivo ben, lastrada polos problemas da primeira vez, aos que se lle acrecenta que chante na retina os seus olliños e que me vaia tecendo lianas do redor con bambús e ese vocabulario amatorio de home english (i love you, i miss you…), que resulta tan falso e ao mesmo tempo tan verdadeiro.
Agora que podo, heille de arrear con forza ao cabalo e liscar das montañas chinesas: que nada me reteña na casa das dagas voadoras.

coche

Quizais porque viña de percorrer unhas cantas millas en bici, porque levaba unha molladura que nindiola, porque atopara un macho de faisán agardando pola morte (coas patas rotas) nunha gabia, porque mercara un púdin de nadal e uns filetes de xarda afumada no tesco de dunblane ou simplemente porque era sábado, aquela chinesa dirixiuse a min e preguntoume se me interesaba un bmw de segunda man por 200 libras. Como tiña pinta de case todo menos de traficante de coches de luxo, e como xa escoitara falar dos baixos prezos dos automóbiles acó, díxenlle que quizais. E quedamos pra ver o coche.
Un par de horas despois aparéceme na casa. Ao carón hai un bmw de quince anos, coa chapa algo enferruxada, e de polo menos 6 metros de eslora. Naquel tempo era un bo coche. Ábrese a porta e baixa un home de aspecto de tonel escocés que me superaba en todas as dimensións, e con cara de poucos amigos: pero a miña exclamación sobre o tamaño xa lles explicou todo: só atrás, tralo bafo das xanelas, un número indeterminado de nenos chineses seguía xogando como se non pasase nada, seguros de que aquilo era o seu coche.

sinofobia

Eles si son unha potencia. O Grande Anxo estivo alí uns días e viña escandalizado: cada día nacen 29 millóns máis de chineses! Afortunadamente, anque non mo conte, agardo que tamén sexan algúns millóns os que morren. O resto veñen pra acó. A xefa máxima da empresa na que estou concedeunos unha visita e reclamounos a internacionalización das nosas liñas de traballo: respondéronlle os meus traballados colegas que cada vez que alguén berraba internacionalización chegaban 1000 chineses máis.
Certo é. Eu tamén vivo con dous, pero en todas as casas do meu arredor hai ruído de uoques a estas horas. E sei o que é que che digan que a túa comida é lixo, que che vendan un trozo de conexión wifi por 20 pounds (dous meses) e que te esperten un domingo ás oito da mañá cantando a paloma sanbasilio da gran muralla.
E sáeme un pequeno abrocho de sinofobia que debo corrixir: será o mal do século XXI. Axúdome da biblia.