Cando alguén está disposto a facer 40 millas pra meter un ferrete sen coñecerte, hai que levar ollo. Alex (Hou Xiang no nome cantonés que se avergoña de dicirme) é un rapaz de hong kong, tirando a fortachón, que vai pra médico. O que máis me sorprendeu na conversa previa foi que falase inusitadamente alto, o que eu atribuín, un pouco ás toas, ao ruído externo da grande urbe asiática. Pero non: este gran pedazo de chinés de finísimas e tersas pálpebras era simplemente un brutallán. Todo o que fixo foi facerme dano: ou esfolábame a pirola a unha velocidade de sacar claras a punto de neve, ou esquecía separar os dentes, ou beliscaba e trababa aí onde non tiña que facelo ou coa intensidade que non debía facelo. Non tiña ningún tipo de coñecemento sobre lubricación, pero si unha extraordinaria axilidade para tropezar, golpear co cóbado na cara e deixarse caer con todo o peso sobre unha perna ou un brazo esmagados. E vai pra médico.
Eu non podía máis: cada cousa que facía doíame, pero cando pensaba no post entrábame a risa, e nesa montaña rusa concentrarse era imposíbel. Así que saquei de oficio e apliqueime seriamente: tiña que derrotar dunha soa zugada a un home que me superaba en tamaño e que dominaba un arsenal de milenarias técnicas de tortura. E aquí estou, vivo, só un pouco magoado.
Arquivo de tags
Non lembro se vira xa Acosado por todas as dez partes, o filme chinés que en occidente se coñeceu como A casa das dagas voadoras. En todo caso pareceume fascinante. Unha pequena historia, simple pero no fondo moi complexa, narrada estupendamente e cinguida por un fino fío de fantasía que podemos chamar artes marciais, ou beleza, ou outono. Claro que eu estaba suxestionado: Fai acababa de prepararme dous fantásticos pratos de polo en mollo e rustrido de berenxenas ao estilo cantonés, e arrombábase no sofá contra min coa súa fasquía de oso panda.
A parte sexual estivo ben, lastrada polos problemas da primeira vez, aos que se lle acrecenta que chante na retina os seus olliños e que me vaia tecendo lianas do redor con bambús e ese vocabulario amatorio de home english (i love you, i miss you…), que resulta tan falso e ao mesmo tempo tan verdadeiro.
Agora que podo, heille de arrear con forza ao cabalo e liscar das montañas chinesas: que nada me reteña na casa das dagas voadoras.
Quizais porque viña de percorrer unhas cantas millas en bici, porque levaba unha molladura que nindiola, porque atopara un macho de faisán agardando pola morte (coas patas rotas) nunha gabia, porque mercara un púdin de nadal e uns filetes de xarda afumada no tesco de dunblane ou simplemente porque era sábado, aquela chinesa dirixiuse a min e preguntoume se me interesaba un bmw de segunda man por 200 libras. Como tiña pinta de case todo menos de traficante de coches de luxo, e como xa escoitara falar dos baixos prezos dos automóbiles acó, díxenlle que quizais. E quedamos pra ver o coche.
Un par de horas despois aparéceme na casa. Ao carón hai un bmw de quince anos, coa chapa algo enferruxada, e de polo menos 6 metros de eslora. Naquel tempo era un bo coche. Ábrese a porta e baixa un home de aspecto de tonel escocés que me superaba en todas as dimensións, e con cara de poucos amigos: pero a miña exclamación sobre o tamaño xa lles explicou todo: só atrás, tralo bafo das xanelas, un número indeterminado de nenos chineses seguía xogando como se non pasase nada, seguros de que aquilo era o seu coche.
Eles si son unha potencia. O Grande Anxo estivo alí uns días e viña escandalizado: cada día nacen 29 millóns máis de chineses! Afortunadamente, anque non mo conte, agardo que tamén sexan algúns millóns os que morren. O resto veñen pra acó. A xefa máxima da empresa na que estou concedeunos unha visita e reclamounos a internacionalización das nosas liñas de traballo: respondéronlle os meus traballados colegas que cada vez que alguén berraba internacionalización chegaban 1000 chineses máis.
Certo é. Eu tamén vivo con dous, pero en todas as casas do meu arredor hai ruído de uoques a estas horas. E sei o que é que che digan que a túa comida é lixo, que che vendan un trozo de conexión wifi por 20 pounds (dous meses) e que te esperten un domingo ás oito da mañá cantando a paloma sanbasilio da gran muralla.
E sáeme un pequeno abrocho de sinofobia que debo corrixir: será o mal do século XXI. Axúdome da biblia.
