Deprecated: Function set_magic_quotes_runtime() is deprecated in /home/dispara/astuasbalas.com/wp-settings.php on line 18

Strict Standards: Declaration of Walker_Comment::start_lvl() should be compatible with Walker::start_lvl(&$output) in /home/dispara/astuasbalas.com/wp-includes/comment-template.php on line 0

Strict Standards: Declaration of Walker_Comment::end_lvl() should be compatible with Walker::end_lvl(&$output) in /home/dispara/astuasbalas.com/wp-includes/comment-template.php on line 0

Strict Standards: Declaration of Walker_Comment::start_el() should be compatible with Walker::start_el(&$output) in /home/dispara/astuasbalas.com/wp-includes/comment-template.php on line 0

Strict Standards: Declaration of Walker_Comment::end_el() should be compatible with Walker::end_el(&$output) in /home/dispara/astuasbalas.com/wp-includes/comment-template.php on line 0

Warning: session_start(): Cannot send session cookie - headers already sent by (output started at /home/dispara/astuasbalas.com/wp-settings.php:18) in /home/dispara/astuasbalas.com/wp-content/plugins/wordpress-automatic-upgrade/wordpress-automatic-upgrade.php on line 121

Warning: session_start(): Cannot send session cache limiter - headers already sent (output started at /home/dispara/astuasbalas.com/wp-settings.php:18) in /home/dispara/astuasbalas.com/wp-content/plugins/wordpress-automatic-upgrade/wordpress-automatic-upgrade.php on line 121

Strict Standards: Redefining already defined constructor for class ftp_base in /home/dispara/astuasbalas.com/wp-content/plugins/wordpress-automatic-upgrade/lib/ftp_class.php on line 56

Strict Standards: Redefining already defined constructor for class ftp in /home/dispara/astuasbalas.com/wp-content/plugins/wordpress-automatic-upgrade/lib/ftp_class_sockets.php on line 8
As túas balas » cycling

Arquivo de tags

macdonald

goblinsPor distintos azares caio nas poutas de George MacDonald, un escritor escocés do século XIX que é sobre todo coñecido, se se pode dicir que sexa un autor coñecido, grazas aos seus contos de fadas. Logo de ler moito del, e algunhas das súas obras con dedicación insistente, paso páxina e mudo de satélite literario. O día en que tal fago, ademais, o ceo abre despexado. O novo horario laboral, que comeza entre as cinco e as seis da mañá coma se eu fose un vello labrego, leva condenándome con menceres chuviosos todo o mes de agosto. Sol significa bici, e despois de facer as ablucións laborais correspondentes, collo o camiño da montaña.
As primeiras ramplas son as máis duras: na segunda, que nace dunha virada á esquerda e que avanza baixo un bosque tan impenetrable que me lembra que non levo luz dianteira na bici, baixa a auga en torrenteira. Despois deste agosto a humidade relativa supera o 120%, e a auga, ao arrastrarse polo firme, vai facendo como pequenos noiros de lama sobre a estrada, como se se puxese portas ao slalom só por brincar. Unha milla máis arriba o bosque desaparece, comezan as vistas e brilla o sol con tal forza que se diría que as choivas destas semanas lle lavaron tamén os raios. Ovellas, culebreiros, corvos, paxariños de toda caste, o grallar dun macho de faisán e alí á esquerda, no curuto dunha xesta, un chasco. Cando a estrada se fai máis constenta, a auga enxurra polo medio, con forza, pero ao mesmo tempo transparente, e vexo tanto o asfalto de debaixo como as millenta pingas que choutan con cada pedalada. Esta estrada é tan fermosa que nunca canso de a facer. Agora, ademais, sei que debaixo desa aparente e fermosa tranquilidade onde señorea o sol despois da treboada, habita un reino de trasnos, preparados para secuestrar o príncipe Guillerme e casalo coa súa horrenda princesa anana, peluda e con tres dedas en cada pé. Pero esa é outra historia.

tolleitos

Só cando estaba xa chegando a Barrhead, despois de pedalear durante catro millas entre campos abertos a ovellas e pardaus, decateime de que Shaun me botara un ferrete de sete estalos, moi por riba da media habitual nun roxo escocés de pel branca e fría como a neve. Ata ese momento só cavilara nas hipóteses médicas que lle apreixaban os pés, válidos apenas pra sostelo ergueito sobre un piso de madeira ao que alguén lle retirara todos os obstáculos. Pensara unicamente no seu nidio sorriso, e tratara de reconstruír as palabras de contornos difusos coas que respondera as miñas tres ou catro preguntas xerais feitas, iso si, de vagar e frontalmente aos ollos. Lembrara tamén os pitidos que lle estouraban nos audífonos ao arrastrármonos pola cama. A cada golpe de cadeira a el treméranlle de forma nerviosa e desontrolada uns braciños inmóbiles e retortos; a min, catro millas despois, por entre os campos abertos a ovellas e pardaus, aínda me tremían os dentros.

scottish summer

O carreiro pra bicis que serpea en paralelo ao canal é bastante irregular. Ao primeiro ten bastante sábrego e fochancas, pero logo xa se estabiliza en terra que, na proximidade dos túneles e das pontes, é lama. Ás veces a vexetación está apartada, pero outras anda medrada e bótanse as ortigas e as silveiras ao camiño, e sinto o rabuñar contra as canivelas. Os campos que quedan aos lados están todos cultivados, e onde non, aparecen as meadows, un vizoso ecosistema de onde choutan os coellos xusto por diante das rodas. Ás veces hai tamén granxas, e cheira o canal a esterco. Pero outras hai pradeiras botadas a margaridas, e é o aire todo recendo de macela. O sol alterna coa brétema. Os paisanos que cruzo no camiño saúdan.

dicionario

Intenta non frear bruscamente. Intenta non tocar o timbre mentres freas. Intenta non poñerte de pé mentres freas. Intenta que nada diso —o timbre, a elevación do punto de equilibrio, o freazo— suceda nunha costa abaixo bastante pina.
Se desobedeces eses consellos, busca rapidamente como se di en inglés punto de sutura, queixelo, urxencias.

record

Erguinme ben cedo. Unha serie de malas decisións, de obras nas vías do tren e elementos variados obrigábanme a facer máis de corenta millas pra exercer de árbitro de atletismo. Saín pouco antes das oito e collín as ramplas que soben por Carron Bridge: a mañá estaba fresca, pero anunciábase o sol sobre as pradeiras. Como a subida era forte, podía reparar nos xílgaros, e nas lebres, e nas avefrías; nos mazaricos e nos centos de corvos carnazais e dos outros; nos años que corricaban con apenas días tralos tetos da nai. Nunha hora xa superara a peor parte da viaxe, e só me quedaba baixar a todo o que me daba a prudencia, primeiro por unha zona neboenta e logo xa, abrindo o ceo, sobre o val do Clyde.
Pero, ai, ese fatal erro, ese andacio de borrachos: un pequeno cristal amarelo foise cravar contra a miña roda de atrás. A máis de cinco millas da estación de tren máis próxima iniciei o camiño a pé coa bici ao carón. Ao pouco párame un señor; pregúntame, aconséllame e sae pra buscar axuda; ao pouco volve e di que mandou chamar pola muller, pra que nos trouxese dende a casa (bastante afastada) unha caixa de parches: veu comigo, acompañoume, axudoume a reparar a picada, contoume cousas de enxeñeiros de aire acondicionado e ata me regalou unha barriña de mars. Pero pra cando todo iso acabara, xa non había tempo de baixar a glaspop e prolongarse ata chegar ás pistas. O sol gabeara ao alto e a primavera reloucaba con todas as forzas, confundindo as toxeiras cos eidos botados a colza.
Decidín voltar prá casa por un camiño novo, por vilas novas e novos xardíns con bicis de nenos e camas elásticas. En total 44 millas, das que 41 foron sobre a bici: mellor marca persoal.

nils

Neste país os días teñen sete estacións e os anos só dúas: a estación ansárida e a anansárida, e xusto agora mesmo atopámonos no paso da primeira prá segunda. Como dixo a señoriña que nos deu un pequeno e decepcionante curso de observación de paxaros o sábado, os gansos están coma nós cando nos preparamos pra unha gran viaxe: inquietos. De cedo arrincan a voar e cando fan unhas cantas millas acórdalles o gas aberto, ou que non lle deixaron as chaves á veciña pra que lles mire o correo, e voltan. Tamén pode pasar que saian co sol da mañá e volvan coas primeiras folerpiñas do serán, nestas neves mornas de abril. O caso é que os da lagoa de kilsyth están aínda aló, coas patas no eido, grallando, mentres eu fago as xa habituais 15 millas entre Glaspop e Croy. E mañá, mañá será outro día, e quizais toque irse pra grenlandia.

temerarias

Quizais alguén xa sabía que as ovellas, que aguantan impertérritas que os coches lles pasen polo lado cando pacican un pouco na beira dunha gabia, ao que presenten unha bicicleta botan a correr en moitas direccións, case todas por riba da estrada.
Velaí as pequenas cousas sen importancia que separan a vida da morte.
Desta vez tiven sorte, e despois de 34 millas pola montaña, estou na casa, coas retinas apetoutadas de avefrías, faisáns, coellos, miñatos e unha primavera que, agora si, parece que comeza… E vivo.

infiltrados

Como non todo poden ser filósofos franceses, e por un culpa dun erro encadeado, acabo vendo Punto de vantaxe, un filme sobre o intento de asasinato do presidente estadounidense na praza maior de salamanca. Con dicir isto pode parecer abondo, pero non: é peor. Hai ademais presecucións en coches da policía local salmantina, medios de comunicación que son o goberno, tramas absurdas cruzadas absurdamente, un par de centos de cabos soltos e un tipismo hispano de escarallarse. E algo máis que me deixa inquieto, a pesar de ser loiro: o novo terrorismo é latino-musulmán, e hai que irse preparando.
Mentres me rebolen na cabeza media ducia de teses posíbeis, e flipado coas imaxes de ambulancias voando, monto na bicicleta. Agora xa é completamente de noite, e como mas roubaron o outro día, vou sen luces. Paso semáforos en vermello, acelero a todo o que me dan as pernas, derrapo, cruzo carrís, salto direccións prohibidas, subo beirarrúas, baixo escaleiras e finalmente chego á residencia dos campionatos, suado, coa adrenalina a tope. Filmes coma este habían de estar prohibidos.

erros

Broxburn. Union Canal. http://www.flickr.com/photos/30409974@N00/2252618927O primeiro erro foi contar mal a distancia entre a universidade Herriot-Watt, ás aforas de embiburgo, e Linlithgow, e pensar que seguramente me daría tempo de chegar antes de que fose demasiado noite. O segundo erro foi non ter conta que, entre traballos, viaxes, apuros e despistes, levaba xa 11 millas nas pernas. O terceiro foi non ter nada (parches, pancas e inchador) pra amañar unha roda. O cuarto foi pasar por riba dun pau de silveira. O quinto foi pensar que, nesa altura, linlithgow quedaba máis preto ca volver atrás. O sexto foi non levar pilas de recambio prás luces frontais da bici.
Así que logo de cometer esta recua de erros, eu atopábame camiñando pola beira dun canal, na escuridade total dunha noite de febreiro, cunha bici picada. E debía andar lixeiro, pois calquera cousa (que se esgotase a luz, que torcese un pé, que a bicicleta deixase de rodar de tan desinchada como ía) podía facer que non chegase pró último tren da estación de linlithgow. Tamén podía pasar que ese duatlón de bici e andar se convertese en triatlón, e acabase esvarado e afogado no canal, comesto polos lucios durante días.
É verdade que as primeiras millas foron divertidas, que descía un fermoso sol sobre a terra, que había coellos asustados, cisnes bravos, lavancos e algo que crin un falcón, e que pasear á beira da canle é unha das cousas máis pracenteiras que podo imaxinar. Pero despois de 6 millas en bici e 12 a pé por un camiño lamacento, tiña frío, os pés enchoupados, cansazo e unha terríbel dor no xeonllo, que hoxe só desexo que me desapareza canto antes pra voltar ao canal.

mazaricos

MazaricoO plan era botar un apracible domingo de inverno no campo, pedalando. Saín cedo no tren, recollín unha rarita ex-compañeira de traballo en embiburgo e seguimos en tren cara ao norte. Da outra beira do estuario botamos a roda á pista coa intención de seguir a rota británica número 1. Ao pouco detense Biografía-Francesa e sinálame un campeiro lateral. Mira, que son iso? Eu díxenlle que pombas, ela retrucou que gaivotas, e ao final resultaron ser dúas ducias de mazaricos pacendo, logo voando, logo outra vez pacendo.
A rota 1 pasa beireando a fea vila de dunfermline, e sen moita transición, métese nun ilóxico subir e baixar de outeiros, arrodeado de natureza inhóspita e bastante esgrevia. De cando en vez brillaba o sol, e neses momentos podiamos arrecender a lá das ovellas e escoitar o grallar dos corvos sobre o bosque. Foron 30 millas que nos levaron ata a ribeira do lago Leven pra ver gansos, patos brancos, lavancos, cisnes, e ata un raposo: e unhas cantas ducias máis de mazaricos, pacendo tamén de forma desordenada nos arrós das ribeiras.
Á volta descendeu o frío sobre a terra, e a choiva, e o vento, e a escuridade. Cansos e feridos, con algo de febre no meu caso, collimos o tren de volta á casa. Pero así é a fin do inverno, así é. En tres semanas moitos deses mazaricos xa non pacerán por aquí. E nós xa non lembraremos o frío.