Erguinme ben cedo. Unha serie de malas decisións, de obras nas vías do tren e elementos variados obrigábanme a facer máis de corenta millas pra exercer de árbitro de atletismo. Saín pouco antes das oito e collín as ramplas que soben por Carron Bridge: a mañá estaba fresca, pero anunciábase o sol sobre as pradeiras. Como a subida era forte, podía reparar nos xílgaros, e nas lebres, e nas avefrías; nos mazaricos e nos centos de corvos carnazais e dos outros; nos años que corricaban con apenas días tralos tetos da nai. Nunha hora xa superara a peor parte da viaxe, e só me quedaba baixar a todo o que me daba a prudencia, primeiro por unha zona neboenta e logo xa, abrindo o ceo, sobre o val do Clyde.
Pero, ai, ese fatal erro, ese andacio de borrachos: un pequeno cristal amarelo foise cravar contra a miña roda de atrás. A máis de cinco millas da estación de tren máis próxima iniciei o camiño a pé coa bici ao carón. Ao pouco párame un señor; pregúntame, aconséllame e sae pra buscar axuda; ao pouco volve e di que mandou chamar pola muller, pra que nos trouxese dende a casa (bastante afastada) unha caixa de parches: veu comigo, acompañoume, axudoume a reparar a picada, contoume cousas de enxeñeiros de aire acondicionado e ata me regalou unha barriña de mars. Pero pra cando todo iso acabara, xa non había tempo de baixar a glaspop e prolongarse ata chegar ás pistas. O sol gabeara ao alto e a primavera reloucaba con todas as forzas, confundindo as toxeiras cos eidos botados a colza.
Decidín voltar prá casa por un camiño novo, por vilas novas e novos xardíns con bicis de nenos e camas elásticas. En total 44 millas, das que 41 foron sobre a bici: mellor marca persoal.
Arquivo de tags
Neste país os días teñen sete estacións e os anos só dúas: a estación ansárida e a anansárida, e xusto agora mesmo atopámonos no paso da primeira prá segunda. Como dixo a señoriña que nos deu un pequeno e decepcionante curso de observación de paxaros o sábado, os gansos están coma nós cando nos preparamos pra unha gran viaxe: inquietos. De cedo arrincan a voar e cando fan unhas cantas millas acórdalles o gas aberto, ou que non lle deixaron as chaves á veciña pra que lles mire o correo, e voltan. Tamén pode pasar que saian co sol da mañá e volvan coas primeiras folerpiñas do serán, nestas neves mornas de abril. O caso é que os da lagoa de kilsyth están aínda aló, coas patas no eido, grallando, mentres eu fago as xa habituais 15 millas entre Glaspop e Croy. E mañá, mañá será outro día, e quizais toque irse pra grenlandia.
Quizais alguén xa sabía que as ovellas, que aguantan impertérritas que os coches lles pasen polo lado cando pacican un pouco na beira dunha gabia, ao que presenten unha bicicleta botan a correr en moitas direccións, case todas por riba da estrada.
Velaí as pequenas cousas sen importancia que separan a vida da morte.
Desta vez tiven sorte, e despois de 34 millas pola montaña, estou na casa, coas retinas apetoutadas de avefrías, faisáns, coellos, miñatos e unha primavera que, agora si, parece que comeza… E vivo.
Como non todo poden ser filósofos franceses, e por un culpa dun erro encadeado, acabo vendo Punto de vantaxe, un filme sobre o intento de asasinato do presidente estadounidense na praza maior de salamanca. Con dicir isto pode parecer abondo, pero non: é peor. Hai ademais presecucións en coches da policía local salmantina, medios de comunicación que son o goberno, tramas absurdas cruzadas absurdamente, un par de centos de cabos soltos e un tipismo hispano de escarallarse. E algo máis que me deixa inquieto, a pesar de ser loiro: o novo terrorismo é latino-musulmán, e hai que irse preparando.
Mentres me rebolen na cabeza media ducia de teses posíbeis, e flipado coas imaxes de ambulancias voando, monto na bicicleta. Agora xa é completamente de noite, e como mas roubaron o outro día, vou sen luces. Paso semáforos en vermello, acelero a todo o que me dan as pernas, derrapo, cruzo carrís, salto direccións prohibidas, subo beirarrúas, baixo escaleiras e finalmente chego á residencia dos campionatos, suado, coa adrenalina a tope. Filmes coma este habían de estar prohibidos.
O primeiro erro foi contar mal a distancia entre a universidade Herriot-Watt, ás aforas de embiburgo, e Linlithgow, e pensar que seguramente me daría tempo de chegar antes de que fose demasiado noite. O segundo erro foi non ter conta que, entre traballos, viaxes, apuros e despistes, levaba xa 11 millas nas pernas. O terceiro foi non ter nada (parches, pancas e inchador) pra amañar unha roda. O cuarto foi pasar por riba dun pau de silveira. O quinto foi pensar que, nesa altura, linlithgow quedaba máis preto ca volver atrás. O sexto foi non levar pilas de recambio prás luces frontais da bici.
Así que logo de cometer esta recua de erros, eu atopábame camiñando pola beira dun canal, na escuridade total dunha noite de febreiro, cunha bici picada. E debía andar lixeiro, pois calquera cousa (que se esgotase a luz, que torcese un pé, que a bicicleta deixase de rodar de tan desinchada como ía) podía facer que non chegase pró último tren da estación de linlithgow. Tamén podía pasar que ese duatlón de bici e andar se convertese en triatlón, e acabase esvarado e afogado no canal, comesto polos lucios durante días.
É verdade que as primeiras millas foron divertidas, que descía un fermoso sol sobre a terra, que había coellos asustados, cisnes bravos, lavancos e algo que crin un falcón, e que pasear á beira da canle é unha das cousas máis pracenteiras que podo imaxinar. Pero despois de 6 millas en bici e 12 a pé por un camiño lamacento, tiña frío, os pés enchoupados, cansazo e unha terríbel dor no xeonllo, que hoxe só desexo que me desapareza canto antes pra voltar ao canal.
O plan era botar un apracible domingo de inverno no campo, pedalando. Saín cedo no tren, recollín unha rarita ex-compañeira de traballo en embiburgo e seguimos en tren cara ao norte. Da outra beira do estuario botamos a roda á pista coa intención de seguir a rota británica número 1. Ao pouco detense Biografía-Francesa e sinálame un campeiro lateral. Mira, que son iso? Eu díxenlle que pombas, ela retrucou que gaivotas, e ao final resultaron ser dúas ducias de mazaricos pacendo, logo voando, logo outra vez pacendo.
A rota 1 pasa beireando a fea vila de dunfermline, e sen moita transición, métese nun ilóxico subir e baixar de outeiros, arrodeado de natureza inhóspita e bastante esgrevia. De cando en vez brillaba o sol, e neses momentos podiamos arrecender a lá das ovellas e escoitar o grallar dos corvos sobre o bosque. Foron 30 millas que nos levaron ata a ribeira do lago Leven pra ver gansos, patos brancos, lavancos, cisnes, e ata un raposo: e unhas cantas ducias máis de mazaricos, pacendo tamén de forma desordenada nos arrós das ribeiras.
Á volta descendeu o frío sobre a terra, e a choiva, e o vento, e a escuridade. Cansos e feridos, con algo de febre no meu caso, collimos o tren de volta á casa. Pero así é a fin do inverno, así é. En tres semanas moitos deses mazaricos xa non pacerán por aquí. E nós xa non lembraremos o frío.
O obxectivo da saída en bici non era superar as millas do outro día, anque lle andou perto (34). Tratábase de aproveitar a probable última finde libre deste outono e engraxar os ollos de paisaxe. Tamén quería ver os gansos. Sabía que estaban aí, que é o tempo de velos cruzar, e cando me desvío polos campos entre thornhill e callander, aló aparecen. Primeiro riscando o ceo en formación, e logo xa un cento ou quizais dous entre as pallas abertas das colleitas pasadas, facendo ese ruído máxico e enxordecedor do canto e do bater das ás en voo, que me fai brillar os ollos como a nils holgersson.
En callander virei de novo ao leste. Xa pasara paisaxes de prado, de ovellas, e ducias e ducias de bagañas vermellas diferentes (acivros, cancereixos e demais rosáceas), e tamén subira por unhas costas de coníferas vellas, e toxos, pero estrañamente aínda non vira faisáns. Ao pouco collín unha pista entre as montañas, fermosísima, chea de outeiros e lombas, e ao deixar moi atrás xa o lene runrún do último motor (unha pequena rozadora de xardín), comezo a sentir o bater de ás axitado na beiravía. Ao primeiro non os vexo, só escoito o seu pánico, pero logo xa me vai coincidindo de cruzalos pola estrada, de ver como corrican polos campos, e de asustalos severamente cando tomo rápido unha curva pechada e eles están acobillados ao pé do arró: saen, berran, voan, declarándolles ao universo coas súas plumas de todas as cores que son demasiado fermosos pra morreren esmagados por unha bicicleta. Nun poste á saída da curva, agarda o seu momento un miñato: el tamén atopa fascinante o ruído do faisán.
Deixo atrás este combate e concéntrome en aguantar. É algo menos de distancia cá última vez, pero moito máis dura, e por fin chego a doune, e logo a dunblane, e como quero evitar a estrada párome pra mirar o mapa: pero as forzas xa non son moitas, e as zapatas de freo menos: boto o pé antes de que a bicicleta estea quieta, moito antes, e nun momento todo o mundo revira, e cae, e decátome de que entre a bicicleta e a estrada hai o corpo dun home, e de que son eu.
Así que dolorido emprendo as últimas cinco millas e cando chego a casa vexo o resultado no xeonllo e sobre todo no ombreiro: había maneiras menos dorosas de dicirme “estás vivo”, diaños.
Como Fai vive na zona sur da cidade, teño que cruzar todo o centro de glaspop a primeira hora da mañá: os edificios arrubían co sol, escintila o río, e os buses pásanme bruando a rentes cargadiños de inmigrantes. É a hora de entrar a traballar. Gasto parte da miña pacencia tentando seguir os indicadores pra bicis que moveron os borrachos, pero ao final, orientándome polo sol e por un mapa, chego á canle á altura de Maryhill.
Bótome a circular en dirección leste pola corredoira que vai pegadiña á auga. No primeiro cruzamento teño dúbida, pero un veciño desdentado indícame, si, por aí, por onde mataron a Eddie, e efectivamente a rota cara ao norte está enfeitada con coroas, ramos e fotos dun neno de 14 anos, con pucha e camiseta azul dos rangers. A pista é chá e agradábeis son as vistas sobre a cidade, que queda atrás, e o horizonte de auga e cisnes, cisnes nados aquí, de cisnes nados aquí de cisnes que tamén naceron aquí, e que non soltou o concello. Á esquerda queda a canle, e algún paseante con can, e algún pescador que gusta da mañanciña. Á dereita van correndo os paxaros ao meu paso, remudándose uns noutros, como xogando, e agochándose entre as bagañas vermellas dos cancereixos, xa sen follas, pra que eu non saiba se esa lista que vin nun repente era dun xílgaro, ou máis probablemente dun cardeal.
Cando chego a kilsyth, viro á esquerda e inicio o ascenso á montaña. Poño 1/1 nos cambios e déixome levar, pero incluso así as ramplas son moi fortes. Os cardeais deixáronlle sitio aos chascos, que triscan o aire no curuto dos valados, e os cisnes son agora ovellas, cun branco lixeiramente máis roñoso. Subo, e cústame a diola, e ás veces paro pra comer unhas amoras e coller algo de folgos. Pero despois inicio a baixada cara a vilamarple a toda velocidade por estradas fermosísimas, sen coches, sen ruídos, e cruzo con coellos, esquíos e ata co cadáver dun teixugo nunha gabia, morto por accidente ou vítima primeira da campaña de terror contra o teixugo que desataron os informativos esta mañá.
Ao chegar á casa, o noso veciño Albert está ao seu, trasplantando unhas margaridas amarelas no xardín. Dime, parece que vés de lonxe. Eu sorríolle, tiro o casco, e dígolle oufano que si, que de 38 millas ao sudoeste.
É moi satisfactorio aproveitar a mañá do domingo pra dar unha volta polos barrios pobres. Así que de cedo collo a bicicleta e enfío cara a torbrex, un arrabaldo de casas todas iguais e xardíns tan sen rozar que poderían ser eiras. Alí están os xoguetes abandonados, as bicicletas rotas, as igrexas católicas, as latas de cervexa entre as follas dos ameneiros. Tamén vive alí a xente ruda, a xente que te mira como dubidando se ostiarte nese momento ou agardar a que o faga o veciño de a carón. Pero de súpeto cruzo a autoestrada por unha pontella e todo muda: aparecen as ovellas, estreita a estrada e comeza unha lenta e tortuosa ascensión por entre arbustos de froita e herbais. Poalla, así que no alto dun outeiro paro e tiro os lentes: ao leste, un encoriño pequeno; ao oeste, unha lene extensión de montes que, canto máis lonxe, máis se mesturan coa poalla. E por diante, unhas dez millas de volta pra pasar sucesivamente do campo aos barrios pobres, logo ao centro, e logo outra vez aos barrios pobres. Ao meu barrio pobre.
Era xa case ao solpor cando tiven que poñer pé en terra e baixar da bicicleta, uns poucos metros despois de cruzar un sinal de pendentes de 20%: nesa altura presentín que en hamburgo as cousas non foran plenamente ben. Levaba 18 millas ao parvo dende dundee e aínda me quedaban catro pra chegar a perth. Chegábame ao vivo. Despois de arbitrar unha longa xornada de atletismo, e en vez de agardar polo tren que me levaría prá casa, pensei que podía ir adiantando un pouco na bici, que había unha ruta marcada e que só eran 22 millas. 22 millas de nada entre campos a orxo, muíños vellos, xardíns, corvos carnazais, parques de aeroplanos, granxas de ovellas, cabalos á solta e casiñas con letreiros de “non atormenten o can” (verídico), case todo o tempo chan, case todo o tempo contra un incansábel vento do oeste.
Así que ao empezar esa encosta esaxeradamente sinalada como de 20%, boto pé a terra e tento pensar qué demo fago aquí, ben afastado de calquera forma humana. Creo que vin porque necesitaba apañar un amorodo nun campo de invernadoiros ao pé da estrada, porque necesitaba sentir o sol da tarde, porque tiña que darlle un paseo ao libro de noriega varela que levo na mochila e explicarlle unhas cantas cousas serias sobre rimas e natureza, cando volvésemos cansos e suados, no tren, xa á noite.
