Deprecated: Function set_magic_quotes_runtime() is deprecated in /home/dispara/astuasbalas.com/wp-settings.php on line 18

Strict Standards: Declaration of Walker_Comment::start_lvl() should be compatible with Walker::start_lvl(&$output) in /home/dispara/astuasbalas.com/wp-includes/comment-template.php on line 0

Strict Standards: Declaration of Walker_Comment::end_lvl() should be compatible with Walker::end_lvl(&$output) in /home/dispara/astuasbalas.com/wp-includes/comment-template.php on line 0

Strict Standards: Declaration of Walker_Comment::start_el() should be compatible with Walker::start_el(&$output) in /home/dispara/astuasbalas.com/wp-includes/comment-template.php on line 0

Strict Standards: Declaration of Walker_Comment::end_el() should be compatible with Walker::end_el(&$output) in /home/dispara/astuasbalas.com/wp-includes/comment-template.php on line 0

Warning: session_start(): Cannot send session cookie - headers already sent by (output started at /home/dispara/astuasbalas.com/wp-settings.php:18) in /home/dispara/astuasbalas.com/wp-content/plugins/wordpress-automatic-upgrade/wordpress-automatic-upgrade.php on line 121

Warning: session_start(): Cannot send session cache limiter - headers already sent (output started at /home/dispara/astuasbalas.com/wp-settings.php:18) in /home/dispara/astuasbalas.com/wp-content/plugins/wordpress-automatic-upgrade/wordpress-automatic-upgrade.php on line 121

Strict Standards: Redefining already defined constructor for class ftp_base in /home/dispara/astuasbalas.com/wp-content/plugins/wordpress-automatic-upgrade/lib/ftp_class.php on line 56

Strict Standards: Redefining already defined constructor for class ftp in /home/dispara/astuasbalas.com/wp-content/plugins/wordpress-automatic-upgrade/lib/ftp_class_sockets.php on line 8
As túas balas » cycling

Arquivo de tags

ombreiro

Ganso bicocurtoO obxectivo da saída en bici non era superar as millas do outro día, anque lle andou perto (34). Tratábase de aproveitar a probable última finde libre deste outono e engraxar os ollos de paisaxe. Tamén quería ver os gansos. Sabía que estaban aí, que é o tempo de velos cruzar, e cando me desvío polos campos entre thornhill e callander, aló aparecen. Primeiro riscando o ceo en formación, e logo xa un cento ou quizais dous entre as pallas abertas das colleitas pasadas, facendo ese ruído máxico e enxordecedor do canto e do bater das ás en voo, que me fai brillar os ollos como a nils holgersson.
En callander virei de novo ao leste. Xa pasara paisaxes de prado, de ovellas, e ducias e ducias de bagañas vermellas diferentes (acivros, cancereixos e demais rosáceas), e tamén subira por unhas costas de coníferas vellas, e toxos, pero estrañamente aínda non vira faisáns. Ao pouco collín unha pista entre as montañas, fermosísima, chea de outeiros e lombas, e ao deixar moi atrás xa o lene runrún do último motor (unha pequena rozadora de xardín), comezo a sentir o bater de ás axitado na beiravía. Ao primeiro non os vexo, só escoito o seu pánico, pero logo xa me vai coincidindo de cruzalos pola estrada, de ver como corrican polos campos, e de asustalos severamente cando tomo rápido unha curva pechada e eles están acobillados ao pé do arró: saen, berran, voan, declarándolles ao universo coas súas plumas de todas as cores que son demasiado fermosos pra morreren esmagados por unha bicicleta. Nun poste á saída da curva, agarda o seu momento un miñato: el tamén atopa fascinante o ruído do faisán.
Deixo atrás este combate e concéntrome en aguantar. É algo menos de distancia cá última vez, pero moito máis dura, e por fin chego a doune, e logo a dunblane, e como quero evitar a estrada párome pra mirar o mapa: pero as forzas xa non son moitas, e as zapatas de freo menos: boto o pé antes de que a bicicleta estea quieta, moito antes, e nun momento todo o mundo revira, e cae, e decátome de que entre a bicicleta e a estrada hai o corpo dun home, e de que son eu.
Así que dolorido emprendo as últimas cinco millas e cando chego a casa vexo o resultado no xeonllo e sobre todo no ombreiro: había maneiras menos dorosas de dicirme “estás vivo”, diaños.

38 millas

Forth and Clyde CanalComo Fai vive na zona sur da cidade, teño que cruzar todo o centro de glaspop a primeira hora da mañá: os edificios arrubían co sol, escintila o río, e os buses pásanme bruando a rentes cargadiños de inmigrantes. É a hora de entrar a traballar. Gasto parte da miña pacencia tentando seguir os indicadores pra bicis que moveron os borrachos, pero ao final, orientándome polo sol e por un mapa, chego á canle á altura de Maryhill.
Bótome a circular en dirección leste pola corredoira que vai pegadiña á auga. No primeiro cruzamento teño dúbida, pero un veciño desdentado indícame, si, por aí, por onde mataron a Eddie, e efectivamente a rota cara ao norte está enfeitada con coroas, ramos e fotos dun neno de 14 anos, con pucha e camiseta azul dos rangers. A pista é chá e agradábeis son as vistas sobre a cidade, que queda atrás, e o horizonte de auga e cisnes, cisnes nados aquí, de cisnes nados aquí de cisnes que tamén naceron aquí, e que non soltou o concello. Á esquerda queda a canle, e algún paseante con can, e algún pescador que gusta da mañanciña. Á dereita van correndo os paxaros ao meu paso, remudándose uns noutros, como xogando, e agochándose entre as bagañas vermellas dos cancereixos, xa sen follas, pra que eu non saiba se esa lista que vin nun repente era dun xílgaro, ou máis probablemente dun cardeal.
Cando chego a kilsyth, viro á esquerda e inicio o ascenso á montaña. Poño 1/1 nos cambios e déixome levar, pero incluso así as ramplas son moi fortes. Os cardeais deixáronlle sitio aos chascos, que triscan o aire no curuto dos valados, e os cisnes son agora ovellas, cun branco lixeiramente máis roñoso. Subo, e cústame a diola, e ás veces paro pra comer unhas amoras e coller algo de folgos. Pero despois inicio a baixada cara a vilamarple a toda velocidade por estradas fermosísimas, sen coches, sen ruídos, e cruzo con coellos, esquíos e ata co cadáver dun teixugo nunha gabia, morto por accidente ou vítima primeira da campaña de terror contra o teixugo que desataron os informativos esta mañá.
Ao chegar á casa, o noso veciño Albert está ao seu, trasplantando unhas margaridas amarelas no xardín. Dime, parece que vés de lonxe. Eu sorríolle, tiro o casco, e dígolle oufano que si, que de 38 millas ao sudoeste.

arrabaldo

É moi satisfactorio aproveitar a mañá do domingo pra dar unha volta polos barrios pobres. Así que de cedo collo a bicicleta e enfío cara a torbrex, un arrabaldo de casas todas iguais e xardíns tan sen rozar que poderían ser eiras. Alí están os xoguetes abandonados, as bicicletas rotas, as igrexas católicas, as latas de cervexa entre as follas dos ameneiros. Tamén vive alí a xente ruda, a xente que te mira como dubidando se ostiarte nese momento ou agardar a que o faga o veciño de a carón. Pero de súpeto cruzo a autoestrada por unha pontella e todo muda: aparecen as ovellas, estreita a estrada e comeza unha lenta e tortuosa ascensión por entre arbustos de froita e herbais. Poalla, así que no alto dun outeiro paro e tiro os lentes: ao leste, un encoriño pequeno; ao oeste, unha lene extensión de montes que, canto máis lonxe, máis se mesturan coa poalla. E por diante, unhas dez millas de volta pra pasar sucesivamente do campo aos barrios pobres, logo ao centro, e logo outra vez aos barrios pobres. Ao meu barrio pobre.

embreñarme procuro

Era xa case ao solpor cando tiven que poñer pé en terra e baixar da bicicleta, uns poucos metros despois de cruzar un sinal de pendentes de 20%: nesa altura presentín que en hamburgo as cousas non foran plenamente ben. Levaba 18 millas ao parvo dende dundee e aínda me quedaban catro pra chegar a perth. Chegábame ao vivo. Despois de arbitrar unha longa xornada de atletismo, e en vez de agardar polo tren que me levaría prá casa, pensei que podía ir adiantando un pouco na bici, que había unha ruta marcada e que só eran 22 millas. 22 millas de nada entre campos a orxo, muíños vellos, xardíns, corvos carnazais, parques de aeroplanos, granxas de ovellas, cabalos á solta e casiñas con letreiros de “non atormenten o can” (verídico), case todo o tempo chan, case todo o tempo contra un incansábel vento do oeste.
Así que ao empezar esa encosta esaxeradamente sinalada como de 20%, boto pé a terra e tento pensar qué demo fago aquí, ben afastado de calquera forma humana. Creo que vin porque necesitaba apañar un amorodo nun campo de invernadoiros ao pé da estrada, porque necesitaba sentir o sol da tarde, porque tiña que darlle un paseo ao libro de noriega varela que levo na mochila e explicarlle unhas cantas cousas serias sobre rimas e natureza, cando volvésemos cansos e suados, no tren, xa á noite.

domingos

GrangemouthVou facer de xuíz a unhas probas da liga escocesa de atletismo nas pistas de grangemouth, unha inhóspita pérola arrodeada de refinerías e fábricas de plásticos. Imaxino que algunha administración, prá rexeración deste espazo inzado de grandes naves, de chemineas xigantescas e de camións de transporte de mercadorías perigosas, dispuxo a creación dunhas instalacións deportivas lonxe de todas partes.
Ver toda a beleza da mocidade a correr 800 ou a facer salto de altura non impide que ás veces, erga a vista do tartán, do foxo de lonxitude ou da caixiña da pértega e que pouse os ollos nas nubes de vapor de auga, no fume, no bruído da maquinaria que vai voando entre os corvos e as gaivotas.
Á volta ocórreseme que podo ir tirando en bici, que xa collerei o tren máis adiante, e así, de decisión en decisión, de rotonda en rotonda, papo dezasete millas unha detrás da outra, por entre prados de ovellas, carreiros entre os toxos, nenas xogando, campos pró golf, pequenas urbanizacións, cruzamentos absurdos, un chaparrón indecente en bannockburn e demais trocos de vía. Non hai un carreiro prás bicis, senón moitos, cheos de fochancas, bordos, beirarrúas e algúns, poucos, directamente a herba. Así que esas dezasete millas, anque chás, son un verdadeiro castigo prás pernas. Pero ao chegar hai unha robaliza ao alloporro do país, coa sinatura de Barataria, e ceamos, que son case as sete do serán. E de sobremesa unhas graaaaaandes madalenas de chocolate.
E así, así vai pasando a vida, vai chegando o vrao.