Deprecated: Function set_magic_quotes_runtime() is deprecated in /home/dispara/astuasbalas.com/wp-settings.php on line 18

Strict Standards: Declaration of Walker_Comment::start_lvl() should be compatible with Walker::start_lvl(&$output) in /home/dispara/astuasbalas.com/wp-includes/comment-template.php on line 0

Strict Standards: Declaration of Walker_Comment::end_lvl() should be compatible with Walker::end_lvl(&$output) in /home/dispara/astuasbalas.com/wp-includes/comment-template.php on line 0

Strict Standards: Declaration of Walker_Comment::start_el() should be compatible with Walker::start_el(&$output) in /home/dispara/astuasbalas.com/wp-includes/comment-template.php on line 0

Strict Standards: Declaration of Walker_Comment::end_el() should be compatible with Walker::end_el(&$output) in /home/dispara/astuasbalas.com/wp-includes/comment-template.php on line 0

Warning: session_start(): Cannot send session cookie - headers already sent by (output started at /home/dispara/astuasbalas.com/wp-settings.php:18) in /home/dispara/astuasbalas.com/wp-content/plugins/wordpress-automatic-upgrade/wordpress-automatic-upgrade.php on line 121

Warning: session_start(): Cannot send session cache limiter - headers already sent (output started at /home/dispara/astuasbalas.com/wp-settings.php:18) in /home/dispara/astuasbalas.com/wp-content/plugins/wordpress-automatic-upgrade/wordpress-automatic-upgrade.php on line 121

Strict Standards: Redefining already defined constructor for class ftp_base in /home/dispara/astuasbalas.com/wp-content/plugins/wordpress-automatic-upgrade/lib/ftp_class.php on line 56
As túas balas » dictatorship

Arquivo de tags

cuba, e 3

Se eu fose o director xeral de Dolce & Gabanna pensaría seriamente en mudar o G polo H. O mercado negro da aparencia é o verdadeiro xefe de estado da illa.

cuba

Por razóns de traballo teño que facer unha visita-alustro á Habana. É difícil dicir algo desta cidade que non sexa un tópico ou o seu contrario. Máis aínda se só podo colleitar un mangado de primeiras impresións antes de coller o avión de volta, en dous días.
Fago mentalmente moitas comparacións con dakar, coa que garda moitas semellanzas de humidade e de organización. A Habana, é, con todo, moito máis fermosa. Cuns niveis de contaminación como os de chornóbil o 27 de abril de 1986, está lixeiramente máis asfaltada ca dakar, e ás sete da mañá, mentres boto unhas carreiras ata o malecón, está inzada de homes que remexen no lixo á procura de algo que comer. Iso non sucede en dakar.

pais

Cada vez hai máis pais ao meu redor. As conversas con eles xa non son calmadas e repousadas como antano e vénse interrompidas por choros ou, máis frecuentemente, por xoguetes que saen voando e que nos baten na cabeza. Aínda non teño claros os sentimentos a este respecto. É verdade que estraño a apracible calma da vella amizade, do diálogo, da pausa e do silencio; pero tamén non podo deixar de marabillarme ante esta ou aquela resposta dos pícaros e de sentir a vertixe do tempo que está por pasar, veloz.
Quizais todas estas cousas pesen na lectura de Crónicas birmanas, onde xa na portada o protagonista, un debuxante francocanadiano, empurra o carro do seu fillo polas rúas de Rangún, capital da birmania ocupada pola opresión e a ditadura. E así fan desta banda deseñada unha historia moi especial que, a pesar de ter moito do típico conto de occidental contemporáneo flipado co resto do planeta, atopa un ritmo moi equilibrado entre cotidianeidade, humor, perplexidade, autobiografía e a sempre presente Aung San Suu Kyi, invisible e fóra da banda deseñada da vida: por ela, polos monxes esmolantes de arroz, por ese neno europeo que pasea en carro polas rúas de rangún, ergo un pocillo de café quentiño nesta tarde fría. Á vosa saúde, á nosa saúde.

queda un

Madrid. Vaticano. Pion-Ian?