Deprecated: Function set_magic_quotes_runtime() is deprecated in /home/dispara/astuasbalas.com/wp-settings.php on line 18

Strict Standards: Declaration of Walker_Comment::start_lvl() should be compatible with Walker::start_lvl(&$output) in /home/dispara/astuasbalas.com/wp-includes/comment-template.php on line 0

Strict Standards: Declaration of Walker_Comment::end_lvl() should be compatible with Walker::end_lvl(&$output) in /home/dispara/astuasbalas.com/wp-includes/comment-template.php on line 0

Strict Standards: Declaration of Walker_Comment::start_el() should be compatible with Walker::start_el(&$output) in /home/dispara/astuasbalas.com/wp-includes/comment-template.php on line 0

Strict Standards: Declaration of Walker_Comment::end_el() should be compatible with Walker::end_el(&$output) in /home/dispara/astuasbalas.com/wp-includes/comment-template.php on line 0

Warning: session_start(): Cannot send session cookie - headers already sent by (output started at /home/dispara/astuasbalas.com/wp-settings.php:18) in /home/dispara/astuasbalas.com/wp-content/plugins/wordpress-automatic-upgrade/wordpress-automatic-upgrade.php on line 121

Warning: session_start(): Cannot send session cache limiter - headers already sent (output started at /home/dispara/astuasbalas.com/wp-settings.php:18) in /home/dispara/astuasbalas.com/wp-content/plugins/wordpress-automatic-upgrade/wordpress-automatic-upgrade.php on line 121

Strict Standards: Redefining already defined constructor for class ftp_base in /home/dispara/astuasbalas.com/wp-content/plugins/wordpress-automatic-upgrade/lib/ftp_class.php on line 56

Strict Standards: Redefining already defined constructor for class ftp in /home/dispara/astuasbalas.com/wp-content/plugins/wordpress-automatic-upgrade/lib/ftp_class_sockets.php on line 8
As túas balas » family

Arquivo de tags

morrer en domingo, 2

Miña mai gardaba un libro de ciencias naturais de cando era adolescente. Non sei por que quedou ese e non outro, pero aí estaba. E no interior da portada o libro tiña unha soa inscrición misteriosa: pata pata. Eu tardei moitos anos en descubrir qué significaban esas palabras máxicas. En atenas, a principios dos anos sesenta, unha nena escribiunas nun libro e moitos anos máis tarde eu escoiteinas e escoiteinas e agora volvo a escoitalas, cun certo amargor. Eis a fórmula científica da enerxía. A canción que me pido pró enterro.

avistamentos

O outro día fomos a familia toda a unha pequena granxa nos arredores pra avistar aves. Dentro dunha das cabanas que facían de observatorio ao pé do lago, un dos cadernos dos días anteriores dicía en español “un pigargo (ejemplar inmaduro) - universidad de granada“. Nada é imposíbel. Pero coa navalla de ockham na man semella que seguramente ese polo de pigargo, propio das frías costas das illas do norte, a unhas 400 millas dese doce campeiro batido polo sol, non era tal.
Pra seguir o xogo propóñolle a meu pai un reto: mentres eu durmo nun xeitoso hostaliño local pra facer sitio, que me conte el os paxariños do xardín. Eu sei que hai neste verán un grupo xeitoso de oito pardais papándome no millo, pero a el, presa tamén da inflación ornitolóxica, sáenlle doce, e mais un pisco, e un ferreiriño, e un pimpín, e…

parrandilla

Sentado na súa cadeira reservada, o pai de Barataria remata de contar a historia do parrandilla. Parrandilla era un neno da súa aldea que medía coma o alto dunha mesa e que non medraba máis. A cada pouco, a súa nai insistía en alongarlle os pantalóns e ía onde a tía Teodora. E a tía Teodora, a costureira, dicía: pero se o Parrandilla non medra, como llos vou baixar?
Enfronte está madre Barataria, dándolle a comida á neta, e non escoita o remate dunha historia que xa coñece porque leva dez días sen pilas nos audífonos. Logo compartimos un arroz con tajás mentres padre Barataria me explica como se lle cambia o aceite a un coche ou dubida que eu sexa capaz de distinguir unha retama. Eu míroos e tento imaxinar toda unha colección de escenas e pasados. Barataria agarda apurado a que acabe todo canto antes. Eles ignoran que eu debería ser importante nas súas vidas e que a miña foto debería estar nesa mesma parede onde están a das vodas de marijose, marival e amparo.

tondelli

Iop e DjSu mándanme prá xugular Habitacións separadas, do italiano Tondelli: un paisano, nos seus 32 anos, ten que afrontar unha relación na distancia e os dilemas da contrución familiar homosexual: é verdade que aquilo era italia anos oitenta, e que igual que deixamos atrás os fulares, as cousas teñen mudado bastante no político, no xurídico e no afectivo. Pero a familia, ou a súa ausencia, seguen aí. A familia, esa institución que nos aprende a morrer, a restarlle importancia á morte, a combatela coa ficción da transmisión patrimonial e un conxunto moi ben artellado de rituais. Esa familia inexistente está en Tondelli, e tamén en min, á miña maneira. O libro acáboo, algo fastiado de tanta dor e tanto romperse a cabeza propio dos oitenta.
Mentres, o meu sobriño Henock baixa facer as compras na mochila do seu pai, e o meu outro sobriño Antón nace con cesárea e 3200 g, na véspera das letras.

sobriños

A esta altura da vida xa tres cousas están claras: nunca me farei rico, nunca terei fillos e morrerei só coma un can nun país estranxeiro. É o prezo que teño que pagar por ver como cae a tarde sobre embiburgo, por sentir o frío dos últimos días de marzo, polo recendo a torradura de cervexa ou por contemplar os fermosos adolescentes que arrotan ao meu paso.
Menos mal que a quen deus non lle dá fillos, o demo lle dá sobriños (e veñen en camiño).

españa

Non é que españa me preocupe demasiado, pero cada vez me lembra máis a un exército de lemins correndo a non dar pé cara ao cantil. Cómo senón explicar o sms que recibo, uf, da miña tía?

Frente al boicot del PP, maximo apoyo a la television Cuatro, a La Ser y a El Pais. Mañana El Pais tiene que batir record de ventas. Pasalo.

herpes

Despois deses días estresantes á miña mai saíulle un herpes zóster. Non parece serio nin demasiado latoso polo que me conta nos correos.
Pero á súa nai saíulle un herpes zóster e partir de aí comezou a costa abaixo da insuficiencia renal e os cancros, cunha idade semellante á dela. Supoño que estará asustada. E eu lonxe.