Arquivo de tags
Despois de todos estes meses dándolle ao florete, hoxe xuntámonos catro e collemos uns sabres vellos que gardaba celmosamente David, o armeiro. A diferenza do florete, que consegue o tanto só coa punta, o sabre vence polo gume, co cal os movementos incisivos e directos teñen que trocarse en avanzadas rápidas e enérxicas a base de golpes laterais. Mañá, e aínda máis pasado, apareceranme as primeiras listas amarelas no brazo, no peito e no lombo, que irán mudando ao morado, e logo ao negro, e que tardarán en desaparecer lembrándome que cada día me gusta máis a esgrima.
Un dos costumes que máis me chaman a atención deste pobo bárbaro é, sen dúbida ningunha, a soidade que me acompaña nas duchas dos vestiarios. Fago esgrima dúas veces por semana, ás veces incluso tres, e nunca, nunca, coincidín con ningún home nas duchas. Os rapazotes do equipo de lacrosse, os chineses que xogan e xogan e xogan ao bádminton, os maduritos que botan tardes enteiras na carreira estática, os cativos que aprenden a socializar co equipo de fútbol… ningún deles ducha comigo. E non é que me venten e que prefiran non acudir aos vestiarios canda min: hoxe e a semana pasada o piso das duchas estaba completamente seco.
Os meus colegas floreteiros despréndense do traxe de apicultor e, na mesma pista, botan algo de desodorante, un pouco de gomina, o xarsei e a cazadora. Ou só o xarsei, ou só a cazadora, ou a mesma camiseta suada unicamente, se estamos en primavera. Os traxes de apicultor arrecenden a hormona adolescente, e gústame, pero non quero imaxinar se hai un día un crime e os CSI veñen a explorarnos o adn.
Esta falta de hixiene darase só na illa putrefacta? Ou é característica común dos pobos bárbaros? Prégase confirmación ou rexeite. E unha campaña de promoción das duchas, xa.
Levo máis dun mes dando floretazos un par de veces por semana, pero onte gañei o meu primeiro combate.
Certo é que o meu rival é un cativo preguiceiro que leva a moza aos adestramentos e que entre asalto e asalto vaina bicar e deixarse sobar un pouco por riba do pantalón de esgrima. Tamén é verdade que il estaba practicando algúns movementos concretos, mentres que eu loitaba a por todas. Pero ao final, nun estremo dun ximnasio cheo de chineses xogando bádminton, conectado a un pequeno marcador electrónico, e cuberto cunha máscara e un disfraz de apicultor, conseguín encadear dez tuxés.
Ninguén máis se decatou.
O señor maior que leva o peto negro achégaseme e dime que non, que o antebrazo ten que estar mirando para riba, que o meu polgar ten que sinalar o obxectivo e que non debo mover o tornocelo de apoio cando fago o lanzamento. Reviro o brazo, pénsoo, coloco a man, tento outra vez toda a cadea de movementos, e veña.
Dentro da carauta, suando coma un porquiño por culpa do peto protector, e completamente de branco, estou eu. Levo xa media hora movéndome cara adiante e cara atrás sobre unha liña branca trazada no chan, tentando manter relaxadamente un florete de 90 centímetros en posición de garda.
Teño 31 anos e estou comezando a practicar un deporte novo: o esgrima.
