Deprecated: Function set_magic_quotes_runtime() is deprecated in /home/dispara/astuasbalas.com/wp-settings.php on line 18

Strict Standards: Declaration of Walker_Comment::start_lvl() should be compatible with Walker::start_lvl(&$output) in /home/dispara/astuasbalas.com/wp-includes/comment-template.php on line 0

Strict Standards: Declaration of Walker_Comment::end_lvl() should be compatible with Walker::end_lvl(&$output) in /home/dispara/astuasbalas.com/wp-includes/comment-template.php on line 0

Strict Standards: Declaration of Walker_Comment::start_el() should be compatible with Walker::start_el(&$output) in /home/dispara/astuasbalas.com/wp-includes/comment-template.php on line 0

Strict Standards: Declaration of Walker_Comment::end_el() should be compatible with Walker::end_el(&$output) in /home/dispara/astuasbalas.com/wp-includes/comment-template.php on line 0

Warning: session_start(): Cannot send session cookie - headers already sent by (output started at /home/dispara/astuasbalas.com/wp-settings.php:18) in /home/dispara/astuasbalas.com/wp-content/plugins/wordpress-automatic-upgrade/wordpress-automatic-upgrade.php on line 121

Warning: session_start(): Cannot send session cache limiter - headers already sent (output started at /home/dispara/astuasbalas.com/wp-settings.php:18) in /home/dispara/astuasbalas.com/wp-content/plugins/wordpress-automatic-upgrade/wordpress-automatic-upgrade.php on line 121

Strict Standards: Redefining already defined constructor for class ftp_base in /home/dispara/astuasbalas.com/wp-content/plugins/wordpress-automatic-upgrade/lib/ftp_class.php on line 56

Strict Standards: Redefining already defined constructor for class ftp in /home/dispara/astuasbalas.com/wp-content/plugins/wordpress-automatic-upgrade/lib/ftp_class_sockets.php on line 8
As túas balas » gardening

Arquivo de tags

comunismo, 2

Polo que respecta á busca de fouciños nas ferraxerías de barcelona, o comunismo tamén está extinto por aquí.

comunismo

Pídenme que me encargue de cortarlle o céspede a unha casa deshabitada das aforas de vila-marple: debería ir cada quince días e pasar a cortadora emprestada por un veciño. O veciño está de acordo, pero advirte de que o céspede está tan alto que vou necesitar antes pasarlle unha rozadora. E rozadora non temos.
Ábrenseme tres posibilidades:

  1. mercar eu mesmo a rozadora, pra usala unha única vez. Miro algúns modelos de ata 50 libras, pero só valen pra darlle retoques ás esquinas: unha rozadora minimamente competente triplicaría ese prezo.
  2. alugar unha rozadora, ila buscar sabe deus onde, levala a esa casa das aforas non sei ben como, e volvela ao seu sitio.
  3. mercar un fouciño.

Destas tres posibilidades, a máis complexa resulta ser a terceira. Logo de nove ferraxerías e centros de xardiñería tratando de explicarlles a persoas de menos de corenta anos o que é ese obxecto descoñecido chamado fouciño, ríndome. Non só non teñen, senón que non están dispostos a pedir semellante old-fashioned ferramenta ao único provedor que os subministra. É imposíbel cortar a herba nesta illa sen consumir gasoil ou enerxía eléctrica.
Xa non existen os fouciños. Ata tal punto está acabado o comunismo.

xardín

Tan contento estaba eu con ese post que ía facer sobre o choque cultural e sobre por que nesta illa putrefacta non hai sachos nin sachas pra cultivar o noso xardín, e que o único que podemos mercar é unha incómoda e pouco práctica sacheta holandesa, cando petan na porta na tarde do domingo.
Ao que abro, unha moza duns 35 anos, cos dentes á trainspotting, empeza a berrarme e a aldraxarme, sen sequera dicir hello, por ocupármoslle supostamente o xardín á avoa. A vella, miss Mara, aínda nos regalara a semana pasada unha torradora vella e inútil, e todos os observadores internacionais coincidían en que a nosa relación era boa.
Despois duns cantos intentos de calma, despois da mediación do veciño que amaña computadores e da súa muller a gorda da calceta, e despois de que alguén consultase os planos do barrio, chegamos á conclusión de que o xardín que nós furamos levemente (todo o fondo que se pode con esa sacheta holandesa) pra meter uns bulbos de xacinto e uns alloporros, non é noso, pero tampouco de miss Mara. Pola contra, temos que compartir un dos espazos frontais da casa, que miss Mara monopoliza cunha caseta, unha trintena de testos vellos con plantas secas, e un par de fitas de xardín a pedregallo. Adeus leitugas, adeus tomates, adeus ceboliñas pequenas.


A situación é politicamente complexa. Que facer? Invadir o xardín do dono descoñecido? Ou comezar a xestionar unha parte do xardín de miss Mara, substituíndo os coiñais por terra vexetal e desprazando os xoguetes dos bisnetos, a caixa de gasosas e o rexemento de ananos desluídos cara un lateral? Ou máis importante aínda, qué facer co composteiro que por seis libras lle acabo de mercar ao concello e que me van repartir á casa en breve?

burguesía

Porque a fin do mundo nunca chega soa, onte tamén me tocou facer a mudanza prá casa da rúa de lara croft. Descubro, despois do traballo que deixaron os pintores e os colocadores de moqueta, que o piso é xeitoso, soleado e amoblado como deberían ser os pisos amoblados. Tele, torradora, grella pra cando cheguen os días do réxime, secadora, sofás e cama a estrear, produtos e trebellos de limpeza e ata, meu deus, un esqueiro. O soño burgués non estaría completo se non tivese debaixo da fiestra da cociña unha centésima de acre a herba, cun magnolio: fascículos de gardening, vinde a min.