Deprecated: Function set_magic_quotes_runtime() is deprecated in /home/dispara/astuasbalas.com/wp-settings.php on line 18

Strict Standards: Declaration of Walker_Comment::start_lvl() should be compatible with Walker::start_lvl(&$output) in /home/dispara/astuasbalas.com/wp-includes/comment-template.php on line 0

Strict Standards: Declaration of Walker_Comment::end_lvl() should be compatible with Walker::end_lvl(&$output) in /home/dispara/astuasbalas.com/wp-includes/comment-template.php on line 0

Strict Standards: Declaration of Walker_Comment::start_el() should be compatible with Walker::start_el(&$output) in /home/dispara/astuasbalas.com/wp-includes/comment-template.php on line 0

Strict Standards: Declaration of Walker_Comment::end_el() should be compatible with Walker::end_el(&$output) in /home/dispara/astuasbalas.com/wp-includes/comment-template.php on line 0

Warning: session_start(): Cannot send session cookie - headers already sent by (output started at /home/dispara/astuasbalas.com/wp-settings.php:18) in /home/dispara/astuasbalas.com/wp-content/plugins/wordpress-automatic-upgrade/wordpress-automatic-upgrade.php on line 121

Warning: session_start(): Cannot send session cache limiter - headers already sent (output started at /home/dispara/astuasbalas.com/wp-settings.php:18) in /home/dispara/astuasbalas.com/wp-content/plugins/wordpress-automatic-upgrade/wordpress-automatic-upgrade.php on line 121

Strict Standards: Redefining already defined constructor for class ftp_base in /home/dispara/astuasbalas.com/wp-content/plugins/wordpress-automatic-upgrade/lib/ftp_class.php on line 56

Strict Standards: Redefining already defined constructor for class ftp in /home/dispara/astuasbalas.com/wp-content/plugins/wordpress-automatic-upgrade/lib/ftp_class_sockets.php on line 8
As túas balas » Ghalleira

Arquivo de tags

marvel

picture-11Tiña moitas ganas de volver a Daredevil. Hai meses lera en dixital o prólogo deste novo número (A volta do rei), ambientado na Costa da Morte. Quería saber en qué daba a cousa e, sobre todo, revivir os fermosos momentos pasados a catro mans cunha señora de case setenta anos: prós dous era a primeira vez cun daredevil .
Agora, na soidade da casa e dos días extraordinariamente cansos, leo toda a historia de principio á fin. A historia e os personaxes é fascinante, e o final gorentoso. Tamén os debuxos están perfectos (agás algo raruno que sucede nas perspectivas da páxina… — arghs, non están numeradas!). Pero non é esa corrección a que se agarda da Marvel? Pouco queda máis alá, fóra dalgunhas imaxes, como a de Kingpin paralizado polas cimitarras nos ombreiros, que me quedarán gravadas por bastante tempo.
É en cambio algo molesto o acostumado embiguismo. Ao cabo, a trama resólvese de forma forzada grazas a un xiro inesperado que, pra entendelo e gozalo, habería que saberlles o pasado de memoria a algúns secundarios. Ou así o espero, pois deste xeito perdémonos aqueles que lemos só este daredevil, e da outra forma perderíanse tamén os frikis.
Vale, quizais Daredevil #116-#119 e #500 non estea feito pra min. E talvez aí estea o problema.

dez razóns

Había moito, moito tempo que non votaba tan convencido nunhas eleccións. Anque cada vez que visito a ghalleira cruzo con moitas razóns e motivos, vou poñer acó dez por aquilo dos números redondos.

  1. a rede de centros Quérote.
  2. a aposta con todas as consecuencias pola enerxía eólica.
  3. a loita activa contra a homofobia (e a reclamación da gratuidade dos tratamentos de reasignación de sexo)
  4. o salto de xigante dado en software libre.
  5. a aposta polo deporte da muller e polo de discapacitados.
  6. as medidas de fomento de alugueiro e as que se destinaron a acabar vivendas a medio facer.
  7. o modelo de industrias culturais e a súa promoción exterior.
  8. a rede de transporte adaptado.
  9. a proposta dun sistema de proximidades ferroviarias.
  10. quintana; un tipo que sempre me sorprende con argumentos novos, con moderación e intensidade, que recoñece erros, que fala como a xente, que entende que hai máis país fóra do seu embigo e dos embigos dos seus coleguitas.

Estou convencido de que cantas máis áreas de competencia teñan estas señoras e estes señores no novo goberno, máis molante será o país. E mellor lles irá aos meus sobriños. E nas partes en que discrepo, que loxicamente as hai, terei que facer o meu traballo como cidadán. Porque ese, como votar, tamén é o meu deber.

ryan

Non me refiro ao señor ryan que montou a compañía aérea, senón ao soldado, aquel que caeu ao outro lado das liñas inimigas e había que ir rescatar. A estadía en Rastalona permíteme acudir a un acto da comunidade galega na cidade. Naquela sala había unha ducia de soldados ryan, completamente illados. Visitan a ghalleira todos os vraos, incluso en ocasións con máis frecuencia. Mercan libros en galego, xúntanse con outros soldados ryan, falan con eles, comen polbo á feira e permanecen no que aparentemente é o maior dos contactos posíbeis. Pero inexplicabelmente cando van á ghalleira tamén viaxan no tempo ao ano 1965, ao 69, ao 74. E o diálogo con eles é tamén unha conversa con alguén conxelado dende hai trinta ou corenta anos.
E o peor é que os marines ghalleiros non teñen pensado rescatar o soldado ryan. Quedarán xa, pra sempre, perdidos ao outro lado da liña inimiga.

informe

Inútil lembrar quilómetros, traballos e ferretes. Inútil incluso poñerlles nome ás distintas camas en que durmín. Este mesiño tivo tantos momentos de angustia e de enfado como de leda complicidade. Agora xa son memoria da que non é necesario gardar lembranza.

links

Veño nun bus dende a Centenaria ata humidtown, por unha estreita estrada revirada. Diante miña van dúas nixerianas xogando co móbil. Tamén van un mariñeiro que ten que chegar en bus a oslo pra facer a campaña do bacallau (non hai avións ata aló, explica), e tres rapaces ghevirulos que soben cunha batería en pezas en boiro e baixan en taragoña. O resto divídese entre vellos e supervellos.
Son dúas horas de viaxe: nelas cavilo nos últimos días, nas últimas noites, en todos eses amigos que están aquí e acolá espallados na ghalleira e en que é exactamente o que me une a este horizonte confuso de postes e uralitas e fentos vizosos a piques de arder na Gran Labarada.

explicación

Nada semella haber máis doado ca deixar de obrar; a acción, pola contra, ten os seus amargores e os seus problemas. Escribir ben parece, xa que logo, unha empresa máis difícil ca non escribir nada, confésoo; pero non escribir nada e termar da pluma por prudencia, por reserva, por precaución, é unha reserva pra máis dun autor. Esa inclinación lévaos a escribir. É unha violencia que os arrastra. Polo tanto, deter esa inclinación e sacrificar voluntariamente o amor propio á prudencia é gañar moito sobre un mesmo.

O abade Dinouart, ‘A arte de calar’, 1771.

Vilamarple, 14.1.2008Despois dun mes dándolle á zoca ao longo e largo da península ibérica, durmo por primeira vez na miña casa en vilamarple. A contaminación, os transportes públicos, o ruído estrondoso e constante, os fumadores legais e tramposos, e seguramente o estrés de todos estes días acabaron provocándome unha febre alta, unha gran conxestión en nariz e bronquios e unha dor de cabeza intensa. Ademais, supero a barreira dos 70 kg por primeira vez grazas á frecuencia das paparotas e á dificultade de facer deporte.
Pero agora estou aquí, tranquilo, vendo como o sol gabea unha cuarta por riba do horizonte, cómo o río baixa coa forza das últimas nevaradas, meténdome ibuprofenos de importación e recuperándome. Moi feliz de estar na miña casa.

as cidades escuras

Les cités obscures1. Atenas, humidtown. Moverse por estas cidades, polos estreitos carreiros que deixan as columnas de edificios de oito, catro, dez, quince, nove, seis andares, é unha experiencia de tristeza. Os veciños que se atreven a saír (cónstame que moitos asexan o fondo das rúas dende as súas empoleiradas fiestras) ocupan malamente unhas beirarrúas rotas e tenebrentas; quédalles o espazo que deixan os coches que gabean por elas ou que saen e entran de graxentos garaxes. Hai nestas cidades escuras moito ruído, un estrondo bronco e constante de motores vellos; por entre os fumes e os dióxidos xorden as sombras alleas de homes e mulleres, abrigados de escuro, de mal carácter, con ollar escornado e impacencia. Estas son as cidades escuras do meu país, onde ás veces medran abrochos de pradairo entre as baldosas: máis como escarnio, como demostración da vitoria esmagadora contra a vida, ca por homenaxe ás vítimas.
2. Ankara. Non nos enganemos; ankara é tamén unha das cidades escuras. Ten o mesmo fume, o mesmo ruído bronco e xordo, o mesmo arrastrarse da tropa pola terra. Pero xeograficamente a ankara tocoulle a sorte de fincarse contra o mar: a costa bordea o seu perfil e nel, nesta magnífica mañá soleada, bate o mar contra as praias e o peirao. Os habitantes das cidades escuras, de todos os xeitos, seguen encorvándose ao interior, onde a luz do sol non chega. Protéxenos dela novos diques de area e muretes, e altos edificios que amparan a brancuza percepción da vida nas rúas. Pero, ais, en franca rebelión, sen que se saiba moi ben por que ou por onde, uns bañistas saltan as alfándegas da tristeza e contra os muros exteriores apoian os lombos: déixanse acariñar por este sol de inverno, en bañador, ou amosando uns peitos que son máis ca nunca arma de resistencia.
3. Identidade. Hai tempo, non hai moito, eu habitaba feliz estas cidades escuras. Levo no sangue máis vello o runrún dos seus bruídos xordos, e nos bronquiolos máis afastados apózanseme os dióxidos, conspirando pra converterme a min tamén en materia escura. Suponse por iso que debería terlle unha lei a estas cidades, que debería recoñecerme e afianzarme nelas, amosar con orgullo as nosas toxinas comúns, incluso implicarme nas súas causas de baldosa. Pero non: o meu bando son os bañistas; as miñas cores, as do exército que destrúa as cidades escuras.

NOTA DO EDITOR: Este post publicouse tamén, e posteriormente, no Proxecto identidade.

identidade

Vou de noite no coche de Ian, mentres el dorme as vésperas de sicilia. Veño do cabo de crus, de deixar a máis fermosa das miñas amigas ao pé dunha fiestra que dá ao mar. Hai na estrada unha recua de animais mortos, gatos principalmente, que continúan á mañá seguinte cando marcho pra atenas cosendo outra estrada distinta que é, no fondo, a mesma estrada. Cadáveres, pelexos e remuíños de sangue danme a continuidade do país: hai no fondo casas de cemento, puticlubes, polbeiras, coches que van e veñen escoitando radios e músicas pirateadas, remolques con algo de leitugas, pementos e uns poucos tomates, algúns camións dos do leite, e automóbiles lentos e rápidos, outros con turistas e outros con lamias de 3000 euros, e outros que van discutindo sobre carola e o neno porque carola ten 24 anos e quere ir á festa a ribeira e non hai quen lle coide do neno, e falan tamén dalgunhas poucas cousas de herdanzas e de carpinterías de aluminio, e de retellar, que é o tempo.

feito

Nestas tres semanas fixen: asistín a un encontro de vellos galeguistas. Fixen de chofer e psicanalista. Visitei unha ducia longa de amigos, dos mellores amigos. Mantiven tamén unha ducia de xuntanzas profesionais, a maior parte deles de carácter informal, así en plan galego. Fun a Ciudad-Ajo nas vésperas do orgullo. Fodín cun ilustrador modernito de atenas, ás nove da mañá, en casa de meus pais. Fodín con Xastriño, nun coche á beira da estrada de Ribela, ao sol de mediodía. Fodín cun rapaz colombiano nun piso de ankara, ás dúas da mañá, un cholo cineasta e dramaturgo de medellín que está a servir mesas na zona turística da vila. Cubrín 3.492 quilómetros en dez días. Fixen algúns coñecementos moi interesantes: Paco o americano, César o do soe, uns nenos esgrimistas, Olalla de sheffield… Participei na primeira lectura pública de posts deste blog, lidos por un dos médicos de Hospital Central. Durmín en oito camas distintas. Visitei a Fundación Cesare e pensamos entre Ferre e mais eu como ampliar andeis. Dimitín dun choio que me daba máis angustias ca praceres. Cavilei catro ou cinco choios máis. Apañei bibliografía prós vindeiros días. Botei dúas horas un sábado e tres un venres na praia. Comprobei, camiñando por entre os trigais de madrigal de las altas torres, que o andacio de corta dos prados do que falan os xornais é máis ca verdadeiro. Comín peixe, moito peixe. Tamén coello. Fun a un partido de básquet. Recollín unha camisola do festival de Cans.

non-feito

Nestas tres semanas non fixen: traballar abondo, quizais porque estaba de vacacións. Manter unha ducia de encontros profesionais, que quedarán pra outra vez. Vivir con calma. Visitar unha ducia de amigos, fundamentalmente os arremuiñados nas tres cidades ás que (case) non fun. Poñer o cuíño ao sol máis tempo. Bailar. Foder (máis e mellor). Pasear. Andar en bici. Poñer o chándal. Ir ao monte. Ver o mar (máis e mellor). Durmir. Ler. Pasar por unha galería pra recoller unha fotografía de álex mene. Facer un par de recados laborais. Ir ao cinema. Coidar algo de meus pais. Apañar unha camiseta do festival de Cans.