Deprecated: Function set_magic_quotes_runtime() is deprecated in /home/dispara/astuasbalas.com/wp-settings.php on line 18

Strict Standards: Declaration of Walker_Comment::start_lvl() should be compatible with Walker::start_lvl(&$output) in /home/dispara/astuasbalas.com/wp-includes/comment-template.php on line 0

Strict Standards: Declaration of Walker_Comment::end_lvl() should be compatible with Walker::end_lvl(&$output) in /home/dispara/astuasbalas.com/wp-includes/comment-template.php on line 0

Strict Standards: Declaration of Walker_Comment::start_el() should be compatible with Walker::start_el(&$output) in /home/dispara/astuasbalas.com/wp-includes/comment-template.php on line 0

Strict Standards: Declaration of Walker_Comment::end_el() should be compatible with Walker::end_el(&$output) in /home/dispara/astuasbalas.com/wp-includes/comment-template.php on line 0

Warning: session_start(): Cannot send session cookie - headers already sent by (output started at /home/dispara/astuasbalas.com/wp-settings.php:18) in /home/dispara/astuasbalas.com/wp-content/plugins/wordpress-automatic-upgrade/wordpress-automatic-upgrade.php on line 121

Warning: session_start(): Cannot send session cache limiter - headers already sent (output started at /home/dispara/astuasbalas.com/wp-settings.php:18) in /home/dispara/astuasbalas.com/wp-content/plugins/wordpress-automatic-upgrade/wordpress-automatic-upgrade.php on line 121

Strict Standards: Redefining already defined constructor for class ftp_base in /home/dispara/astuasbalas.com/wp-content/plugins/wordpress-automatic-upgrade/lib/ftp_class.php on line 56

Strict Standards: Redefining already defined constructor for class ftp in /home/dispara/astuasbalas.com/wp-content/plugins/wordpress-automatic-upgrade/lib/ftp_class_sockets.php on line 8
As túas balas » Glasgow

Arquivo de tags

doppelgänger

Fago unha viaxe a glaspop e aproveito pra planificar dous ferretes: , un malaio de orixe chinesa, vive nunha torre de pisos illada e moderna no oeste da cidade. Ao edificio éntrase cruzando un porteiro automático máis difícil de descifrar ca unha esfinxe e logo por un escandaloso ascensor que canta os pisos ao subir. O andar é amplo, cunha perfecta e ampla saída de incendios. O piso é sorprendentemente de madeira (no carpet!) e está decorado dunha forma bastante discreta: unhas cadeiras altas como de barra de bar, unha cociña integrada e, curioso, un secador de pelo ao pé da cama. Uí é moi falador, e botamos un par de horas de parola no sofá antes de meternos na cama: pon a alarma no seu iPhone de 16 Gb e fai como pra aconchegarse contra min. Ten un corpo como de panda imberbe, o pelo da cabeza como de freganzo, e zurricha a iardas de distancia.
Despois de traballar e facer recados pola cidade vou xa de tarde á de Ianis, un grego da verdadeira atenas, que vive nunha torre de pisos illada e moderna no leste da cidade. Ao edificio éntrase cruzando un porteiro automático máis difícil de descifrar ca unha esfinxe e logo por un escandaloso ascensor que canta os pisos ao subir. O andar é amplo, cunha perfecta e ampla saída de incendios. O piso é sorprendentemente de madeira (no carpet!) e está decorado dunha forma bastante discreta: unhas cadeiras altas como de barra de bar, unha cociña integrada e, curioso, un secador de pelo ao pé da cama. Ianis é moi falador, e botamos unha horiña de parola no sofá antes de comezar a zugala e ir prá cama: mira a hora no seu iPhone de 16 Gb e facemos algo de sexo birrioso. Ten un corpo forte e rexo, nariz grande e pirola en persistente estado de relaxación.

último día

Cando me veñen as visitas e preguntan qué tal glaspop, qué tal embiburgo, que se hai moito que ver, sempre lles respondo o mesmo: se mañá fose o teu último día da vida, deberías ir a embiburgo.
Esta mañá estou en glaspop, e brilla o sol contra os ollos apagados dos rapaces que arrastran os pés. Pedaleo a modo, sentindo a friaxe na cara e mirando de non derrapar nas pequenas pociñas xeadas que naceron na estrada. Aquí cruza un sikh que vai ao templo, aló unha vella fumando, e pasan as nenas vestidas de rosa e os polis na bici, e pároos e pegúntolles algo que xa sei só pra recibir a máis extrema das amabilidades.
Malia o que lles digo ás visitas, se mañá fose o meu último día de vida querería que fose en glaspop.

mételle aí

Samuel John PeploeUn inagardado erro de planificación dos meus velloucáns compañeiros de atletismo déixame tres horas libres no medio da xornada do domingo, así que opto por visitar o museo da cidade. O museo de glaspop, nacido do depósito de diversos materiais no edificio que deixou baleiro a exposición universal, é a mellor definición da cidade. En poucos espazos pódense ver xuntos, practicamente un riba do outro, unha xirafa disecada, un avión da segunda guerra, unha colección de embutidos, outra de botas vellas, uns cantos fósiles, unha vitrina dedicada á invención da máquina de vapor e do chuvasqueiro, un par de momias exipcias, unha sala consagrada ás relacións da cidade co western e polo medio numerosas pinturas de artistas escoceses e de fóra. E alí, naquel recanto escuro que lles quedou no fondo do segundo andar, mételle aí un par de degas e un pissarro, por non tirar con eles.

38 millas

Forth and Clyde CanalComo Fai vive na zona sur da cidade, teño que cruzar todo o centro de glaspop a primeira hora da mañá: os edificios arrubían co sol, escintila o río, e os buses pásanme bruando a rentes cargadiños de inmigrantes. É a hora de entrar a traballar. Gasto parte da miña pacencia tentando seguir os indicadores pra bicis que moveron os borrachos, pero ao final, orientándome polo sol e por un mapa, chego á canle á altura de Maryhill.
Bótome a circular en dirección leste pola corredoira que vai pegadiña á auga. No primeiro cruzamento teño dúbida, pero un veciño desdentado indícame, si, por aí, por onde mataron a Eddie, e efectivamente a rota cara ao norte está enfeitada con coroas, ramos e fotos dun neno de 14 anos, con pucha e camiseta azul dos rangers. A pista é chá e agradábeis son as vistas sobre a cidade, que queda atrás, e o horizonte de auga e cisnes, cisnes nados aquí, de cisnes nados aquí de cisnes que tamén naceron aquí, e que non soltou o concello. Á esquerda queda a canle, e algún paseante con can, e algún pescador que gusta da mañanciña. Á dereita van correndo os paxaros ao meu paso, remudándose uns noutros, como xogando, e agochándose entre as bagañas vermellas dos cancereixos, xa sen follas, pra que eu non saiba se esa lista que vin nun repente era dun xílgaro, ou máis probablemente dun cardeal.
Cando chego a kilsyth, viro á esquerda e inicio o ascenso á montaña. Poño 1/1 nos cambios e déixome levar, pero incluso así as ramplas son moi fortes. Os cardeais deixáronlle sitio aos chascos, que triscan o aire no curuto dos valados, e os cisnes son agora ovellas, cun branco lixeiramente máis roñoso. Subo, e cústame a diola, e ás veces paro pra comer unhas amoras e coller algo de folgos. Pero despois inicio a baixada cara a vilamarple a toda velocidade por estradas fermosísimas, sen coches, sen ruídos, e cruzo con coellos, esquíos e ata co cadáver dun teixugo nunha gabia, morto por accidente ou vítima primeira da campaña de terror contra o teixugo que desataron os informativos esta mañá.
Ao chegar á casa, o noso veciño Albert está ao seu, trasplantando unhas margaridas amarelas no xardín. Dime, parece que vés de lonxe. Eu sorríolle, tiro o casco, e dígolle oufano que si, que de 38 millas ao sudoeste.

lesbianas

Puccini for beginnersDespois dun día de moito traballo, e apesarado polo suicidio do rato, meto a bici no tren e vou pra Glaspop. Aquí, nesta hora da tarde, os homes son máis fermosos e máis quinquis ca en ningunha outra parte do planeta, e despois de xogar a canealos coa bici métome a ler un libro nun café e a ver un filme do Glasgay. Puccini pra principiantes, proxectada non sei por que diaños en DVD, está ben, e as oitenta lesbianas da sala e mais eu rimos bastante e despreocupadamente. É unha comedia de woody allen, pero en lesbiano, coas mesmas librarías soleadas de manhattan e a mesma posibilidade normal de liarte cun tipo e coa súa moza, ao mesmo tempo, no mesmo barrio, e sen que ninguén o saiba.

leste/oeste

A primeira visita ever, que vén cargada de embutidos, fideos da sopa e pan relado, ponme outra vez ante o dilema de como chamar as cidades máis importantes desta terra. Visitamos primeiro a do leste, que se dispón falsa e hermética como unha burbulla de poliespán. Ten a beleza disposta en primeira fila, para que a observemos con aglaio nunha monótona secuencia de libra-monumento-marabilla. É esa cidade onde ninguén se sente estranxeiro pero que está pousada aquí como podería estalo en calquera outra parte, e só me reconcilio con ela cando penso absurdamente en daniel defoe e nas súas visitas acó, e nos mortos da peste que agardan, tapiados vivos, a que un turista remova o tixolo que non é e apareza a súa faciana de horror e borralla. Penseille chamar Orgullo&Prexuízo, porque esas son as sensacións de incomodidade que me produce, pero creo que lle vai quedar Embiburgo.
A outra, a do oeste, é provocadoramente fea e inxusta. Alí onde lle puideron chantar un corno, os seus veciños chantáronllo, alí onde podía abrochar a beleza, cubriron rapidamente con asfalto ou acudiron os mozos borrachos a cuspirlle e gomitarlle de riba. Unha cidade sen memoria, porque todos os días hai mortos e navalladas por cousa da memoria. Pero cando repousamos un intre cunhas cervexas e unhas hamburguesas de año con menta e unhas patacas fritidas e sete ou oito mollos e fritiduras de polo e arroz e algo máis, fóra unha morea rebuldeira de señoras en tetas, indis co cabelo á fódase, negociantes da noite e músicos de sumidoiro móvense como formigas entre os frascos do azucre. E sei que eles me gustan, que me gusta esa disparatada mestura de edificios, esa soidade compartida que é Glaspop.

clase baixa

Armado de vontade, e sen saber moi ben como se me portaría o xeonllo, plantifiqueime en glasgow pra asistir a unha ceilidh do grupo gai da universidade. O concepto é que un conxunto de música supostamente tradicional bota unhas pezas e propón unha serie de coreografías tamén supostamente tradicionais, que os gais e as lesbianas alí reunidos, con kilt ou sen kilt, tentamos executar todos xuntos. É francamente divertido, a pesar do tradicional.
Por unha serie de erros lingüísticos en cadea perdo o último tren, e ábrome á posibilidade de durmir na estación, ou de evitalo. Bótolle o ollo a unha especie de piollo loiro, con cara de nativo: chámase paul, estuda francés (asegura), e é moi inglés nesta terra de escoceses, cos seus dentes metade desaparecidos e metade negros, a súa roupa de segunda man e un pasaporte que sinala como lugar de nacemento norfolk, que vén ser algo así como vilalba. Boto o resto e dáme cama nas aforas da cidade, nun barrio de casas desnartelladas, habitado de raposos, e onde seguro que filmaron calquera de kenloach. Resulta ser un romano católico, pero iso non lle estorba á hora de zugala, tenra e agradablemente; pasámolo ben, e espertamos tarde, moi tarde.
Fóra seguía chovendo. Miro pola fiestra da súa casa pequena, compartida cunha solteira vella e grosa, e vexo gasodutos, e cables, e colectores de lixo, e vidros rotos. Axiña pillaremos o bus que nos irá desprendendo, pouco a pouco, deste olor a clase baixa.

glasgow, 2

Na miña segunda visita a glasgow cruzo o río e comezo a camiñar polo sur da cidade. Aquí unhas naves industrais, algúns escalestris, despois unha ferretería grandísima toda de madeira que leva servindo louza e parafusos 150 anos, logo uns predios como abandonados, un par de torres de 23 pisos, unhas raiolas de sol sobre o frío do outono, a fermosa sede dunha empresa do sec. XVIII reconvertida a vivendas polo concello, uns concesionarios, máis predios, un camiño e uns nenos, un pazo de exposicións ou unha ponte iluminada de púrpura sobre o clyde…
Así é glasgow á tardiña, un pouco antes de que deszan do fútbol as hordas dos borrachos.
E aínda non lle teño nome a esta cariñosa e fría soidade de glasgow.

glasgow

O azar levou a Belokan a perth, pero non á cidade prisión australiana, senón á vella perth, á que está en escocia.
Botamos conta dos quilómetros e quedamos pra vernos como se fose tan normal. El en bus e eu en tren baixamos ata glasgow, que me resulta sorprendente. Un magnífico camposanto, unhas rúas costentas como se fose a Cidade ou sanfrancisco sen tranvías, os tixolos vermellos, demasiada tranquilidade… Creo que só vin unha pequena parte, o centro, sen museos e sen nada. Foi case só andar e arrecender. Gústame. Fixemos tamén un pequeno percorrido temperán pola súa zona de ambiente, pero non eran horas. Belokan sinaloume os bares de gigs. Despois tomámoslle unhas pintas con peixe fritido e con año en mollo de menta.
Prepárate glasgow: foi só a primeira vez.