Deprecated: Function set_magic_quotes_runtime() is deprecated in /home/dispara/astuasbalas.com/wp-settings.php on line 18

Strict Standards: Declaration of Walker_Comment::start_lvl() should be compatible with Walker::start_lvl(&$output) in /home/dispara/astuasbalas.com/wp-includes/comment-template.php on line 0

Strict Standards: Declaration of Walker_Comment::end_lvl() should be compatible with Walker::end_lvl(&$output) in /home/dispara/astuasbalas.com/wp-includes/comment-template.php on line 0

Strict Standards: Declaration of Walker_Comment::start_el() should be compatible with Walker::start_el(&$output) in /home/dispara/astuasbalas.com/wp-includes/comment-template.php on line 0

Strict Standards: Declaration of Walker_Comment::end_el() should be compatible with Walker::end_el(&$output) in /home/dispara/astuasbalas.com/wp-includes/comment-template.php on line 0

Warning: session_start(): Cannot send session cookie - headers already sent by (output started at /home/dispara/astuasbalas.com/wp-settings.php:18) in /home/dispara/astuasbalas.com/wp-content/plugins/wordpress-automatic-upgrade/wordpress-automatic-upgrade.php on line 121

Warning: session_start(): Cannot send session cache limiter - headers already sent (output started at /home/dispara/astuasbalas.com/wp-settings.php:18) in /home/dispara/astuasbalas.com/wp-content/plugins/wordpress-automatic-upgrade/wordpress-automatic-upgrade.php on line 121

Strict Standards: Redefining already defined constructor for class ftp_base in /home/dispara/astuasbalas.com/wp-content/plugins/wordpress-automatic-upgrade/lib/ftp_class.php on line 56

Strict Standards: Redefining already defined constructor for class ftp in /home/dispara/astuasbalas.com/wp-content/plugins/wordpress-automatic-upgrade/lib/ftp_class_sockets.php on line 8
As túas balas » goose

Arquivo de tags

cervos

Perigo. Risco elevado de cervos na estradaDespedín o inverno nas estreitas estradas do norte. Primeiro foi con Ferre, ese tranvía sen condutor, co que paseamos cara ao oeste, ata subirmos, nunha mañá nevada, o Old Man Storr. Logo foi con Henri, máis cara ao norte, e a neve bloqueounos nunha pequena vila, cando tomabamos sopa de queixo e chirouvías nun bar supergalego. Vimos abadías a leste, norte e oeste, tamén castelos, e pequenas pousadas, e esculturas dos vellos escritores e inventores destas terras. Vimos o mar en moitos portos distintos e cubrimos infinidade de paisaxes, que agora non son capaz de estremar e que se mesturan todas unhas sobre das outras, como un mazacote de avecrem con vales, montañas, soutos, coníferas, rúas, penedos, praias, turfeiras e praderías.
Pero sobre todo vímolos a eles: aos verderolos e os cardeais daquel bar de estrada; ás lebres, aos coellos, ás perdices das terras baixas; aos faisáns, centos deles mortos, milleiros aínda vivos; ao raposo que fuxía dos faros; ás focas, nadando e secando ao sol preto de inverness; aos corvos brancos, aos miñatos, aos peneireiros, ás avefrías; ás barnaclas e aos gansos pacer nos seus rabaños; e aos cervos. Centos de cervos. Os cervos que, empurrados pola neve das montañas, roían tranquilamente na beira das estradas. Cervos illados, ás veces cervos vellos; outras cervos en manda, en grupos dunha ducia, ou de tres ducias; femias e machos de cervo, cervos deitados e cervos asustados, botándose á carreira; cervos tantos e tan preto como nunca antes vira.
Todos eles están aí fóra, e deben andar flipando.

mazaricos

MazaricoO plan era botar un apracible domingo de inverno no campo, pedalando. Saín cedo no tren, recollín unha rarita ex-compañeira de traballo en embiburgo e seguimos en tren cara ao norte. Da outra beira do estuario botamos a roda á pista coa intención de seguir a rota británica número 1. Ao pouco detense Biografía-Francesa e sinálame un campeiro lateral. Mira, que son iso? Eu díxenlle que pombas, ela retrucou que gaivotas, e ao final resultaron ser dúas ducias de mazaricos pacendo, logo voando, logo outra vez pacendo.
A rota 1 pasa beireando a fea vila de dunfermline, e sen moita transición, métese nun ilóxico subir e baixar de outeiros, arrodeado de natureza inhóspita e bastante esgrevia. De cando en vez brillaba o sol, e neses momentos podiamos arrecender a lá das ovellas e escoitar o grallar dos corvos sobre o bosque. Foron 30 millas que nos levaron ata a ribeira do lago Leven pra ver gansos, patos brancos, lavancos, cisnes, e ata un raposo: e unhas cantas ducias máis de mazaricos, pacendo tamén de forma desordenada nos arrós das ribeiras.
Á volta descendeu o frío sobre a terra, e a choiva, e o vento, e a escuridade. Cansos e feridos, con algo de febre no meu caso, collimos o tren de volta á casa. Pero así é a fin do inverno, así é. En tres semanas moitos deses mazaricos xa non pacerán por aquí. E nós xa non lembraremos o frío.

ombreiro

Ganso bicocurtoO obxectivo da saída en bici non era superar as millas do outro día, anque lle andou perto (34). Tratábase de aproveitar a probable última finde libre deste outono e engraxar os ollos de paisaxe. Tamén quería ver os gansos. Sabía que estaban aí, que é o tempo de velos cruzar, e cando me desvío polos campos entre thornhill e callander, aló aparecen. Primeiro riscando o ceo en formación, e logo xa un cento ou quizais dous entre as pallas abertas das colleitas pasadas, facendo ese ruído máxico e enxordecedor do canto e do bater das ás en voo, que me fai brillar os ollos como a nils holgersson.
En callander virei de novo ao leste. Xa pasara paisaxes de prado, de ovellas, e ducias e ducias de bagañas vermellas diferentes (acivros, cancereixos e demais rosáceas), e tamén subira por unhas costas de coníferas vellas, e toxos, pero estrañamente aínda non vira faisáns. Ao pouco collín unha pista entre as montañas, fermosísima, chea de outeiros e lombas, e ao deixar moi atrás xa o lene runrún do último motor (unha pequena rozadora de xardín), comezo a sentir o bater de ás axitado na beiravía. Ao primeiro non os vexo, só escoito o seu pánico, pero logo xa me vai coincidindo de cruzalos pola estrada, de ver como corrican polos campos, e de asustalos severamente cando tomo rápido unha curva pechada e eles están acobillados ao pé do arró: saen, berran, voan, declarándolles ao universo coas súas plumas de todas as cores que son demasiado fermosos pra morreren esmagados por unha bicicleta. Nun poste á saída da curva, agarda o seu momento un miñato: el tamén atopa fascinante o ruído do faisán.
Deixo atrás este combate e concéntrome en aguantar. É algo menos de distancia cá última vez, pero moito máis dura, e por fin chego a doune, e logo a dunblane, e como quero evitar a estrada párome pra mirar o mapa: pero as forzas xa non son moitas, e as zapatas de freo menos: boto o pé antes de que a bicicleta estea quieta, moito antes, e nun momento todo o mundo revira, e cae, e decátome de que entre a bicicleta e a estrada hai o corpo dun home, e de que son eu.
Así que dolorido emprendo as últimas cinco millas e cando chego a casa vexo o resultado no xeonllo e sobre todo no ombreiro: había maneiras menos dorosas de dicirme “estás vivo”, diaños.

wildlife, 1

A zona onde eu vivo está chea de invasores esquíos que arromban sementes, pero aínda os superan amplamente os corvos: todos os prados, todos os ceos e todos os tellados son deles, e tamén os xardíns, os cubos do lixo, os peitorís das fiestras e as caixas de correo. Aquí a vida salvaxe está moito máis perto, case ao alcance da mau.
Onte á noite sorprendín un primeiro raposo gorecerse baixo un coche, e ademais dos moitos coellos que dormen ao pé da fábrica de leite, puiden ver tamén un faisán dende o tren. E o domingo indo pra vila-marple, cruzáronme por riba dous triángulos de gansos que ían rexoubando e cantando: pra ser condutor de primeira, aceleira, aceleira…, pero en gánsico.

ganso

GansoHai moitos anos lin ‘Estou aquí, onde estás ti?’, a obra fundacional da etoloxía, de Konrad Lorenz. Coméntoo con (m)alicia e con Plattdorf, mentres nos cruzamos preguntas directas á liña de aboie. Plattdorf estivo tamén, quizais ao mesmo tempo que eu lía o libro, na casa-museo de Konrad Lorenz, en Austria.
Na obra cóntase que os gansos teñen un instinto maternal moi peculiar. Ao saíren do ovo, aquilo grande que se move é a súa nai. Sexa quen sexa. Líbrenos de estar presentes nese momento, porque de aí en diante nos seguirán unha recuíña de polos de ganso a todas as partes.
Como un ganso recén nacido, así estou eu. Aquilo que se mova primeiro, con aparencia de ser vivo, entenderei que é mamá-gansa, e seguireino implacabelmente, con amor.