Deprecated: Function set_magic_quotes_runtime() is deprecated in /home/dispara/astuasbalas.com/wp-settings.php on line 18

Strict Standards: Declaration of Walker_Comment::start_lvl() should be compatible with Walker::start_lvl(&$output) in /home/dispara/astuasbalas.com/wp-includes/comment-template.php on line 0

Strict Standards: Declaration of Walker_Comment::end_lvl() should be compatible with Walker::end_lvl(&$output) in /home/dispara/astuasbalas.com/wp-includes/comment-template.php on line 0

Strict Standards: Declaration of Walker_Comment::start_el() should be compatible with Walker::start_el(&$output) in /home/dispara/astuasbalas.com/wp-includes/comment-template.php on line 0

Strict Standards: Declaration of Walker_Comment::end_el() should be compatible with Walker::end_el(&$output) in /home/dispara/astuasbalas.com/wp-includes/comment-template.php on line 0

Warning: session_start(): Cannot send session cookie - headers already sent by (output started at /home/dispara/astuasbalas.com/wp-settings.php:18) in /home/dispara/astuasbalas.com/wp-content/plugins/wordpress-automatic-upgrade/wordpress-automatic-upgrade.php on line 121

Warning: session_start(): Cannot send session cache limiter - headers already sent (output started at /home/dispara/astuasbalas.com/wp-settings.php:18) in /home/dispara/astuasbalas.com/wp-content/plugins/wordpress-automatic-upgrade/wordpress-automatic-upgrade.php on line 121

Strict Standards: Redefining already defined constructor for class ftp_base in /home/dispara/astuasbalas.com/wp-content/plugins/wordpress-automatic-upgrade/lib/ftp_class.php on line 56

Strict Standards: Redefining already defined constructor for class ftp in /home/dispara/astuasbalas.com/wp-content/plugins/wordpress-automatic-upgrade/lib/ftp_class_sockets.php on line 8
As túas balas » health

Arquivo de tags

fisio

vertebra prominensSempre me pareceu curiosa a relación que tiña Peke coas súas fisioterapeutas. O xeito de falar delas, ou de escribir, facíame crer que mantiña en realidade duna relación sentimental con elas.
Hoxe foi a miña primeira cita con Stewart. Stewart é baixiño, leva a cabeza afeitada, e ten uns ollos azuis moi luminosos. Terá uns vintecinco anos de forte acento escocés enriba, tanto como as mans. Deitei o meu corpo brando e encanastrado na padiola, e concentreime en relaxarme. Mentres, el foi exhibindo o poder das mans, levándome onde el quería: á relaxación no ombreiro, arrastrando os seus dedos contra as miñas enrugas, ou á dor na chavella, presionando cos polegares un botón que nin sequera sabía que había. Despois pasou aos cariños, cun estroupelear suaviño contra as vértebras do pescozo, primeiro por detrás, e logo por diante, tratando de facer maior o espazo entre a sexta e a sétima: alí é onde, segundo el, está o enchufe da lámpada.
E eu, como xa o amo, fágolle caso.

dor

Aínda que non é esa a única razón, levo un tempo apartado deste blog por causa da dor. A orixe desta dor non a coñezo exactamente, pero podo intuíla. O caso é que, por algún motivo, alguén deixou unha lámpada acesa á altura do meu ombro esquerdo, dentro, ben dentro, e moi a miúdo noto a súa intensa incandescencia. A lámpada brilla con máis forza cando escribo, e tamén cando ando en bicicleta, cousas as dúas que ocupan moitas das miñas horas. E cando leva tempo brillando, a lámpada espalla a súa luz polos músculos próximos, e baixa polo tendón ata o cóbado, e logo ata o pulso, como un peixe abisal que fose perdendo dolorosa fosforescencia. Ao cabo dóeme o pescozo, e a cabeza, e dórmenseme os dedos do medio, e sóbeme a febre.
Cando me deito, non sei ben por que, alguén desenchufa a lámpada e mentres durmo todo pouco e pouco recupera a súa escuridade interior. Pero ás veces, no medio da noite, alguén acende a luz de novo e esperto coa dor: deduzo que o manipulador da lámpada é dese horrible tipo de xente que se ergue da cama pra mexar.

dicionario

Intenta non frear bruscamente. Intenta non tocar o timbre mentres freas. Intenta non poñerte de pé mentres freas. Intenta que nada diso —o timbre, a elevación do punto de equilibrio, o freazo— suceda nunha costa abaixo bastante pina.
Se desobedeces eses consellos, busca rapidamente como se di en inglés punto de sutura, queixelo, urxencias.

sketch

A terceira vez en catro meses que apaño purgacións serviu pra decatarme de que a) a vía de tranmisión foi sempre o mesmo macho asintomático, e b) que os británicos naceron pró sketch cómico.
Neste caso o doutor era un señoriño de bigote delgado, xa próximo á xubilación, cun aspecto pavero e delicado, amabilísimo, como un cruce entre David Niven e René Artois. Ao seu lado estaba unha médica en prácticas, vestida con sari, e de cando en cando entraba e saía da consulta unha enfermeira loira escocesa e rebumbieira. Por exemplo, cando o doutor lle pediu un proctoscopio pra facerme unha exploración anal, que non atopaba. A enfermeira dállo e o doutor sorpréndese polo diámetro.
— Non ten vostede algo máis estreito? Isto non sei se lle entrará…
— Non, doutor, é o que hai.
— Pois este mociño vai ter que relaxarse bastante, témome.
Ho, ho, ho, ho xeral.
Ou cando realiza a prospección visual da zona púbica, estando eu encanastrado na padiola, e descobre supetamente un algo que se move.
— Doutora, que cre vostede que é isto?
— Unha mancha
— Non. Mire outra vez…
— Mmmm… Un piollo pato?
— Efectivamente, unha femia de piollo pato. A pesar de que este rapaciño dixo que había tempo que non pasaba unha femia por aquí.
Ho, ho, ho, ho xeral.
A exploración rematou coa súa ración de antibióticos, análises de sangue e de ouriño e con consellos dados por unha asesora de educación sexual. Hoxe levarei por unha orella ao meu macho asintomático. A ver que chistes lle fan.

custo

A raíz dun desgrazado percance de saúde, a última vez que estiven na ghalleira tiven que ir ao médico. Fun ao da pública, fíxome unha prospección ocular da zona, ditaminou o que era e recomendoume un antibiótico xenérico (por outra parte, errado) que abonei integramente.
Unhas semanas despois, recibo unha carta do Sergas dicíndome que lles debo 218,79 €. O diñeiro é o de menos, porque podo exhibir a miña tarxeta de asistencia europea, pero empezo a pensar se a consulta recibida valeu en realidade 218,79 €. Canto me custarían na privada eses tres minutos (ou menos) de consulta, sen análises, cunha diagnose correcta, pero cun vademecum ancorado hai corenta anos, cando eses antibióticos xenéricos deixaron de ter efecto pleno sobre a enfermidade?

farinxite

A mensaxe é inequívoca: o nariz atoa, a gorxa estala e incha, os ósos doen a moído e sobe a febre. O corpo telegrafía: hai que liscar canto antes deste país ruidoso e cheo de fume. E despois dunha fin de semana na cama, volto, coa proa dirixida á tranquilidade do fogar.

análises

Coa piroliña como unha pasa de figo logo das mil e unha tropelías da doutora, sen un litro de sangue, cun líquido inmunizador contra a hepatite e uns antibióticos de dous espectros diferentes de acción bacteriolóxica, vou ir a glaspop a un concerto. Teño unhas insistentes e continuas ganas de mexar, produto da cistite, e estou canso e aparvado. Non a situación ideal pra ver os Cansei de Ser Sexy, os Futureheads e os MGMT.
Pero aló imos, pensando aínda na pregunta da health adviser que me entrevistou despois da consulta: “podes dicirme os nomes das persoas coas que tiveches relacións sexuais nos últimos tres meses?” Se lle valera o alcume

pros / contras

Entre as desvantaxes de ter unha vida sexual activa está a de que un día te ergues e comprobas, un pouco aterrado, que tes purgacións.
Entre as vantaxes está que quizais nese momento haxa un médico na casa.

pneumotórax

Unha das cousas malas da distancia é que a un dos membros da parella lle dea un súpeto pneumotórax e o outro estea 2000 millas lonxe. Tubos ao pulmón, choreiras, consultas rápidas en todas as webs das compañías aéreas, quirófanos, incomunicación… Ao final o pneumotórax parece que evoluciona: é decididamente unha lata, e mais neste momento, pero o que non fai a pleura non o completa o amor. Deixarei que a familia atenda a Barataria esta fin de semana. Á seguinte ocupareime de ser o marido perfecto.

batalla

Acabo de enviar pra dentro os últimos miligramos de amoxicilina. Suponse que durante todos estes días algo ou alguén me estivo facendo un favor destruíndo canto vía ao seu paso. Agora certamente xa respiro ben, e anque conservo trozos de inimigo que por outra parte raras veces me abandonan, acho que estou a salvo. Iso si, o campo de batalla está destrozado: as pernas pésanme, durmo dez horas, e teño unha permanente sensación de cansazo. Hoxe teño sesión extra de esgrima, na finde xornada dobre de atletismo, e prá semana regreso ao estraño ritmo da vida laboral plena ou semiplena. Teño moito por facer pero agora, agora creo que me vou deitar outro pouco.