Cada oito horas sinto un frío terrible, e bato os dentes, e axítome debaixo dun edredón que, de súpeto, non tapa. Cada oito horas esperto coa febre e deixo atrás soños envurullados, en moitos casos premonitorios: vou guindar o lixo orgánico ao composteiro e vexo que aló no fondo do bidón hai unha pegatina desas que veñen cos plátanos, banana de costa rica, di; tento collela e quitala, porque non é orgánica, pero non chego, fago un esforzo máis e caio dentro do composteiro; e non podo saír. Cada oito horas as pálpebras ínchanseme, e parece que me fervesen. Cada oito horas perdo completamente a capacidade de respirar polo nariz. Cada oito horas teño que tomar 500 gramos de amoxicilina e 600 (200 arriba 200 abaixo) de ibuprofeno.
Arquivo de tags
Cando contra as seis esperto por riba dos 100ºF , o primeiro que desexo é estrangular o cidadán Kane. Logo recapacito e decátome de que así non podemos seguir. Chútome 800 gramos de ibuprofeno e tento acougar un par de horas máis, o que resulta moi difícil. Logo almorzo e vou ao médico. Dáme vez prá tarde.
Non me queda pacenciae a estas horas debía estar alugando un coche e poñendo proa prás hébridas, ou indo pasear polos montes nevados da contorna. Pero nada diso, nada, é posible.
De pouco valeron os ibuprofenos de importación. De pouco o mel con limón, os bocadillos de allo, os chiles nas comidas, o mel con allo, os bocadillos de mostaza, os zumes de pomelo, o tes que beber moito moito, taparse, non taparse moito, quedar na casa, e airearse, e toda a recua de remedios máis ou menos caseiros recibidos. Ao final, se hoxe me ergo descansado e coas vías respiratorias case despexadas é grazas á visita de Bádminton e un par de pirolazos.
Bádminton ten un corpo espectacular, pero é máis soso ca unha mesa de piñeiro. Ponse en posición defensiva-felina, e a partir de aí, o mínimo movemento posible. Pero iso abonda prá función terapéutica, e grazas a el, hoxe é o primeiro domingo verdadeiro logo de quince domingos consecutivos.
Levo unha semana e pico pechado nunha casa, tusindo. Traballando tamén, abondo, botando algunhas cousas a andar, pero sobre todo tusindo, sentindo doer a cabeza, despexando uns bronquios suxos como os túneles do metro de Beixín. Con febre, con arrepíos, moitos dos días den voz. Imaxinándome pneumonías. Cando alixeira un pouco a febre saía a dar un paseíño curto, ao súper, ou collía a bici uns minutos pra axudar a abrir o peito, pra botar fóra tanta españa que tiña dentro apegañada.
Diante da fiestra teño a cerdeira, xa só co tronco espido de inverno, e aló no fondo, cando abren as nubes, dexergo os cumios nevados, moito menos nevados do que eu desexaría. Fóra hai faisáns, e mozos borrachos. Na cabeza levo uns 200 grs de mocos e unha recua de historias sen contar, de moitas historias que irán parar ao limbo dos post perdidos, como a dese rapaz romanés que marchara do seu país pra fuxir dos terribles ciúmes do seu mozo, o ministro de Facenda, que agora é camareiro nun bar de torrejón de ardoz, e que cada día que pasa me parece a historia máis triste que nunca me contaron. Historias tamén de moitos libros fermosos, e tamén de visitas, de amigos, de pequenas confidencias, e de proxectos. Historias de barcelona, que é moito máis fermosa no inverno, e tamén historias da viaxe.
Pero non hai tempo, non. O mundo é un xafoi. E onte, nun pequeno paseo á noite, mentres me arrastraba paseniño polo camiño ao súper, pasoume por riba o primeiro chío de gabita: vamos, vamos, a primavera xa está aquí.
Un dos costumes que máis me chaman a atención deste pobo bárbaro é, sen dúbida ningunha, a soidade que me acompaña nas duchas dos vestiarios. Fago esgrima dúas veces por semana, ás veces incluso tres, e nunca, nunca, coincidín con ningún home nas duchas. Os rapazotes do equipo de lacrosse, os chineses que xogan e xogan e xogan ao bádminton, os maduritos que botan tardes enteiras na carreira estática, os cativos que aprenden a socializar co equipo de fútbol… ningún deles ducha comigo. E non é que me venten e que prefiran non acudir aos vestiarios canda min: hoxe e a semana pasada o piso das duchas estaba completamente seco.
Os meus colegas floreteiros despréndense do traxe de apicultor e, na mesma pista, botan algo de desodorante, un pouco de gomina, o xarsei e a cazadora. Ou só o xarsei, ou só a cazadora, ou a mesma camiseta suada unicamente, se estamos en primavera. Os traxes de apicultor arrecenden a hormona adolescente, e gústame, pero non quero imaxinar se hai un día un crime e os CSI veñen a explorarnos o adn.
Esta falta de hixiene darase só na illa putrefacta? Ou é característica común dos pobos bárbaros? Prégase confirmación ou rexeite. E unha campaña de promoción das duchas, xa.
Recunco con Paul, que desta volta parece aínda máis feo, máis baixo e máis torpe cá primeira vez. De feito, por dúas veces seguidas perde pé, e cando amence eu acabo tranquilamente, mentres el executa estraños exercicios sobre min, inútiles. Toda sintonía era imposíbel.
A pesar do frustrante, e incluso do triste, que resultou a súa visita, cando vou de camiño pró traballo percibo unha coñecida lixeireza. Sinto o humor mudar. O sexo é mellor cás aspirinas.
Despois deses días estresantes á miña mai saíulle un herpes zóster. Non parece serio nin demasiado latoso polo que me conta nos correos.
Pero á súa nai saíulle un herpes zóster e partir de aí comezou a costa abaixo da insuficiencia renal e os cancros, cunha idade semellante á dela. Supoño que estará asustada. E eu lonxe.
Por diversas circunstancias aínda non teño contrato. E quizais inda tarde tres semanas máis en telo. Iso significa que tampouco teño conta bancaria, nin móbil británico, nin letreiro na porta, e que tampouco teño asistencia sanitaria nin carné da biblioteca nin podo apuntarme ás clases de esgrima, como era a miña vontade (e a pesar dun pequeno francés que xa me mediu os ombros pra escollerme o traxe).
Afortunadamente, os supermercados desta illa-putrefacta teñen surtido abondo de menciñas como pra practicar relaxadamente a automedicación contra unha forte alerxia: gorxa, febre, moqueira… é a aclimatación? ou a moqueta?
1. A diarrea destes días, agora transmitida a senalcume, permíteme probar as receitas exóticas de arroz brillante. Secos, e levemente insulsos, estes vasiños de arroz son tan rápidos de quentar e tan xeitosos que é groria bieita comelos.
2. A serie de surfeiros adolescentes australianos que emite a miña televisión pública aos mediodías é sinxelamente deliciosa. Arf, e mesmo rearf.
Ao final, morrín e embaracei ao mesmo tempo.
A presión anguriante do cardias fíxose máis intensa conforme pasaban as horas. Por iso, mentres Kate e Jacarezinho ceaban pito ao curri, eu bebía insulsa auga mineral e miraba pra eles. A dor, causada polo estrés, cúrase con repouso e inspiracións longas, e por iso non fun traballar. Cada vez que penso no lavoro, o cardias sacódeme unha aguilloada.
Na noite, Kate, detrás dos vapores do caril, estaba radiante. Cando conseguiamos poñela colorada, inda máis. Falamos dos mercadillos, que ela ama, e de antigas parellas, e de músicos doutro tempo que eu loxicamente non coñecía. Soltou unha ou duas mentiras moi feitiñas e paveras. Agora, lembrando a noite, faime tanta gracia… Eu estaba malcombinado e levaba calcetíns brancos, só porque o día saíu así. Pero a dor tumboume.
Cando me ergo ao mediodía vexo unha mensa dela. Mensaxeamos algo e fixamos cita pra venres. Chimpi pasa visitarme pola casa. Hai tantas cousas marabillosas no mundo…
