Por diversas circunstancias aínda non teño contrato. E quizais inda tarde tres semanas máis en telo. Iso significa que tampouco teño conta bancaria, nin móbil británico, nin letreiro na porta, e que tampouco teño asistencia sanitaria nin carné da biblioteca nin podo apuntarme ás clases de esgrima, como era a miña vontade (e a pesar dun pequeno francés que xa me mediu os ombros pra escollerme o traxe).
Afortunadamente, os supermercados desta illa-putrefacta teñen surtido abondo de menciñas como pra practicar relaxadamente a automedicación contra unha forte alerxia: gorxa, febre, moqueira… é a aclimatación? ou a moqueta?
Arquivo de tags
1. A diarrea destes días, agora transmitida a senalcume, permíteme probar as receitas exóticas de arroz brillante. Secos, e levemente insulsos, estes vasiños de arroz son tan rápidos de quentar e tan xeitosos que é groria bieita comelos.
2. A serie de surfeiros adolescentes australianos que emite a miña televisión pública aos mediodías é sinxelamente deliciosa. Arf, e mesmo rearf.
Ao final, morrín e embaracei ao mesmo tempo.
A presión anguriante do cardias fíxose máis intensa conforme pasaban as horas. Por iso, mentres Kate e Jacarezinho ceaban pito ao curri, eu bebía insulsa auga mineral e miraba pra eles. A dor, causada polo estrés, cúrase con repouso e inspiracións longas, e por iso non fun traballar. Cada vez que penso no lavoro, o cardias sacódeme unha aguilloada.
Na noite, Kate, detrás dos vapores do caril, estaba radiante. Cando conseguiamos poñela colorada, inda máis. Falamos dos mercadillos, que ela ama, e de antigas parellas, e de músicos doutro tempo que eu loxicamente non coñecía. Soltou unha ou duas mentiras moi feitiñas e paveras. Agora, lembrando a noite, faime tanta gracia… Eu estaba malcombinado e levaba calcetíns brancos, só porque o día saíu así. Pero a dor tumboume.
Cando me ergo ao mediodía vexo unha mensa dela. Mensaxeamos algo e fixamos cita pra venres. Chimpi pasa visitarme pola casa. Hai tantas cousas marabillosas no mundo…
Decátome de que os últimos posts teñen títulos preocupantes: sombra, abandono, solpor… busco e rebusco no fondo das vísceras, a ver se hai algo para saír para adiante. Pero non.
A sinusite crónica dificúltame saídas moito máis poéticas. Deixaremos que os eritrocitos fagan o traballo ao seu xeito. Non como estes da foto, esmorrentes a causa dunha enfermidade que milagreiramente non pillei.
