Unha das competicións destes intensos e pracenteiros días foi ver quen era máis español, se Henri ou eu. No seu prato da balanza, el coloca o seu dominio do inglés máis posh e o meu lastminutismo, ao que pouco podo retrucar. Así que tento atacarlle, algo inutilmente, cos horarios das comidas e con lixeiros matices entre galeguidade e españolidade. Pero un sucedido venme dar a razón: ando eu ao meu como auxiliar de información dos mundiais de cross e achéganseme unha parella de madrileños pra preguntarme algúns detalles básicos da hospedaxe. Eu infórmoos na súa lingua e ela, sorprendida, dime: que bien hablas español, casi no tienes acento.
Arquivo de tags
Non lle deamos máis voltas: a razón principal pola que non actualicei as balas neste longo período (o máis longo ever) foi puramente modernista: durante estas semanas non tiven habitación propia. Á visita de Ferre seguiulle inmediatamente a de Barataria, e ao día seguinte de Barataria marchar xa estaba aquí Henri. Por debaixo, ademais, continuaba o río de tristísimo traballo que fluirá ininterrompidamente ata comezos de maio.
Tamén, e pensábao hoxe mentres paseaba a soas polas brañas de embiburgo, existe unha pequena fractura lingüística: o galego é a miña lingua, e nunca dominarei outra coma ela, aínda que dedique todos os esforzos da miña vida. Pero o inglés comeza a ocupar cada vez máis espazo do meu cerebro, a moldearme algúns recantos, a mudarme frases e estruturas. Empezo a sentir o reto de que estas balas sexan bullets. Pero aínda non estamos en disposición técnica de facelo.
Pasar catro días en oxford sempre é máis ca reparador. A enerxía que transmiten Cimbalaria e Henri, cada un ao seu xeito, crébame todas as ideas unha vez máis e guinda polos aires o puzzle da miña cabeza. Que vou facer este vrao? E dempois? Que prazos manexo? Con que cores se pintará a vida a dous anos vista?
Traballan tanto roéndome as perspectivas que por dúas veces necesito saír só a pasear no sol da primavera, pra ver esa combinación maxistral de pedra antiga e efebos de camisa por fóra, pra sentirme en soidade acompañada, pra deixarme caer polos canais entre as barnaclas, os mosquitos e as alongadas embarcacións onde a xente dorme, ve a televisión ou frite en cuberta unhas recendentes costelas de año.
As pezas da cabeza caen e recombínanse de novo, e con máis decisión ca forza súbome nun tren en oxford cara ao futuro. A primeira parada, sobre a medianoite, é o fantástico birmingham, onde teño que gastar as horas ata que amenza e coller o seguinte tren cara a glaspop. Métome nun club de caraoque e acábome liando cun rapaz bastante xeitoso, dedicado á horticultura, que non por casualidade resulta ser polaco e que tamén non por casualidade resulta vivir fóra da cidade: os dous agardamos pola mesma ialba. Así que cando cerran o último dos bares imos sentar na praza da raíña vitoria, e logo trazamos unha rota errática por entre os rañaceos, as torres de comunicación e os edificios neoclásicos pra acabar nun pequeno camiño ao bordo dos canais. Arrimámonos contra unha cancela vella, entre uns arbustos que non consigo identificar, e facemos iso que sabemos, iso pró que estamos aprendidos. E con cada zugada traemos un pouco máis a ialba.
Foi en oxford. Por estas cousas que pasan acabamos ceando nun restaurante español Henri, Cimbalaria, Tinkthank e mais eu, atendidos por Bancada-de-río. Todos os cinco nacimos na ghalleira e todos os cinco vivimos a máis de dúas mil millas dela. Así que acabamos falando diso, de cal é a nosa casa. Henri di que somos persoas distintas, que hai un Henri que fala castelán na ghalleira, outro que fala galego en oxford e outro, finalmente, que fala inglés aquí e nos congresos do mundo. Tamén que somos de clases diferentes nun país e noutro. Ademais, el cre que inglaterra é xa a súa casa.
Quedo remoendo niso: onde é a miña casa? Sería demasiado irme de wai crer que escocia é a miña casa logo de catro meses. Pero despois de botar unha semana entre atenas, humidtown e hijuelas, teño claro que aquela xa non é a miña casa. É un sitio onde falar resulta moi cómodo e onde están eses rostros coñecidos, eses xestos, esas amizades que me atan á humanidade pero non á xeografía. E vai tardar tempo en volver ser a miña casa.
Así que cando chego dunha longa viaxe en autocar, bus e tren de máis de dezaseis horas (catro de espera en kingcross incluídas, de madrugada), métome na ducha, mastúrbome tranquilamente, boto o meu desodorante e vou espido ata a sala, pensando: á fin en casa.
Reunímonos con Henri na cidade, logo de ver unha expo moi wai no marco. Están pasando na súa casa o primeiro nadal sen o avó; pero Henri ponse igualmente elegante pra levar o sobriño ao cine. Tomámoslle unha pesicola nun pub e no medio do reconto das novidades poñémonos I Topo, Henri e eu a enumerar os estados USA: non os colocamos en orde, nin xeográfica nin alfabética, pero aí quedaron todos, mesmo delaware ou vermont, guiadiños como fungallas.
Fóra chovía, e ía moitísimo frío, como quizais en rhode island.
Horas despois, e algúns milleiros de quilómetros ao leste, unha grande onda mataba amigos e curmáns de Romesh, un pequeno ceilandés co que Henri pretende irse a vivir pró ano en oxford. Manda mail: apenas teñen comida, e el é dos ricos de colombo.
Tripulación, entrando en pista para o exilio.
Escríbolle a Henri e dígolle que esta tarde chove a 1000 demos. El dime que no centro do imperio (Oxford) chove, e que ademais hai xa tempo que é noite.
Contra responde comentarios, e marabíllome. Sinto unha punzada de desolación e creo o blo este. Agardo que a partir de agora vós enriquezades este espazo en branco.
Nada sería posíbel sen Todo nada. Hai un epicentro de enerxía positiva na coru, onda o reló.
