Deprecated: Function set_magic_quotes_runtime() is deprecated in /home/dispara/astuasbalas.com/wp-settings.php on line 18

Strict Standards: Declaration of Walker_Comment::start_lvl() should be compatible with Walker::start_lvl(&$output) in /home/dispara/astuasbalas.com/wp-includes/comment-template.php on line 0

Strict Standards: Declaration of Walker_Comment::end_lvl() should be compatible with Walker::end_lvl(&$output) in /home/dispara/astuasbalas.com/wp-includes/comment-template.php on line 0

Strict Standards: Declaration of Walker_Comment::start_el() should be compatible with Walker::start_el(&$output) in /home/dispara/astuasbalas.com/wp-includes/comment-template.php on line 0

Strict Standards: Declaration of Walker_Comment::end_el() should be compatible with Walker::end_el(&$output) in /home/dispara/astuasbalas.com/wp-includes/comment-template.php on line 0

Warning: session_start(): Cannot send session cookie - headers already sent by (output started at /home/dispara/astuasbalas.com/wp-settings.php:18) in /home/dispara/astuasbalas.com/wp-content/plugins/wordpress-automatic-upgrade/wordpress-automatic-upgrade.php on line 121

Warning: session_start(): Cannot send session cache limiter - headers already sent (output started at /home/dispara/astuasbalas.com/wp-settings.php:18) in /home/dispara/astuasbalas.com/wp-content/plugins/wordpress-automatic-upgrade/wordpress-automatic-upgrade.php on line 121

Strict Standards: Redefining already defined constructor for class ftp_base in /home/dispara/astuasbalas.com/wp-content/plugins/wordpress-automatic-upgrade/lib/ftp_class.php on line 56

Strict Standards: Redefining already defined constructor for class ftp in /home/dispara/astuasbalas.com/wp-content/plugins/wordpress-automatic-upgrade/lib/ftp_class_sockets.php on line 8
As túas balas » hunting

Arquivo de tags

asasinato

GandhiDespois de tanta viaxe remato as interesantes últimas páxinas do libro A non violencia: historia dunha idea perigosa, que repasa os distintos promotores da non violencia ao longo dos tempos, centrado en boa medida no movemento cuáquero estadounidense, pero non só. Pecho o volume, saio do tren e camiño coa maleta de rodas cara á casa. Ao abrir a porta atopo un desastre: na miña ausencia o caseiro aproveitou pra meter uns mobles novos, que se suman ao caos deixado ao marchar de xornais vellos por todas as partes, libros a medio ler, roupa pra lavar e pra secar e pra dobrar, a louza dos últimos días…
Estou canso, bótome no sofá e deixo o sistema operativo en branco. E no recuncho do ollo decátome de que coas présas de marchar tamén esquecín desconectar a trampa dos ratos. Funcionou? Vou ver, e xa cando a levanto decátome polo líquido pegañento que esvara que si, que o pobre ratiño entrou, comeu o chocolate e agardou e agardou e agardou pra que alguén viñese abrir a trampa, desas trampas de coller e soltar.
Xa levo dúas mortes de ratos na conciencia: un suicidio inducido e este homicidio por imprudencia. Prégolles aos xestionadores do karma universal que avalíen os meus atenuantes.

steinbeck

Trampas prós ratosAo parecer, nin os suicidios nin a caza implacable do gato dos veciños afectan grandemente a poboación ratuna da miña casa, e esta noite case non puiden pegar ollo coas súas carreiras: sentíaos andar debaixo da cama, e na cociña, e corricar pola sala remexendo nos libros do chan. Falando coa veciña informoume de que este era un problema de vello, que o anterior inquilino tamén sufrira deles, e que a única solución era ir ao bricogalicia local pra aprovisionarme de trampas.
Amigos ratos, abriuse a veda. Agora mesmo vou ir mercar os cazarratos e un pouco chocolate, pois (tamén segundo a veciña) honestamente prefiren ben antes o chocolate có queixo. A guerra está aberta, larpeiros.

Actualización: mentres eu atopaba no bricoscocia unha trampa que os apreixa vivos, a veciña mercábame unha que os mata de vez. Así que xa sabedes, pequechos: hai un plan A… e un plan B.

caza

Escena de cazaA sorte de traballar nun complexo industrial coma este é que me podo beneficiar de cousas totalmente imprevisíbeis que suceden a só uns metros da miña empresa. Onte, por exemplo, fastiado xa de mirar pró computador, arranquei pra unha conferencia sobre as grandes cazarías que se fixeron no Reino Unido entre a época vitoriana e a primeira guerra. O título xa era suxestivo, O medre e a mingua da gran cazaría, 1850-1914, pero o resultado foi do máis fascinante ao que teño asistido. Sentámonos nunha aula baleira, repartíronnos libros da época pra que lles mirásemos os santos, abriron unhas botellas de viño italiano e o profesor comezou a falar, pousada e melodiosamente, da caza e da xente que, nese antigo tempo, botaba a vida (agás os domingos) a cazar nos montes escoceses e nas chairas inglesas, deses lores e baróns de nomes delongados que anotaban (e pagaban) ata 10.000 aves dende agosto, cando comezaba a tempada do lagópodo, ata decembro, en que remataba a do faisán.
Por alí apareceron escenas de todo tipo, anécdotas cos criados, expedicións que duraban semanas, paisaxes, primeiros ministros, asociacións de caridade e festas de convite que tiñan como propósito o tráfico de influencias en Londres. Pero chegou a gran guerra e os mozotes do campo, eses que criaban na casa o faisán e a perdiz pra ceibalos ás escopetas, marcharon á fronte. A poboación das aves caeu en picado, e o lagópodo, o único que se cazaba bravo, non puido soster da práctica: ao mesmo tempo, as cidades medraban contra o campo, aumentaban as taxas de contaminación atmosférica e as granxas, que conseguiran boa parte dos seus ingresos coa caza, tiveron que dedicarse a outras cousas. Cando os canóns bélicos calaron, a sociedade de lores e baróns tampouco tiña xa a forza de antano, e pouco rédito se obtiña cunhas festas que, grazas aos coches, xa non duraban semanas, senón o tempo xusto de ir e vir dende a capital.
E así como as perdices minguaban entre as carqueixas, así esvaía tamén o mundo vitoriano e as imaxes que este conferenciante, maxicamente, creara ante nós.